Bebeğim Uyuyor

Uykunun önemi, bir kez daha...

2012-01-28T21:18:00.006+02:00

Ne zamandır uyku ile ilgili birşey yazmıyordum. Heyecanlı birşey olsun da yazayım diye beklerken, NURTURE SHOCK kitabını okudum. Kitap çok güzel yazılmış, çok ilginç araştırmalardan bahsediyor. Uyku kısmı o kadar ilginç ki paylaşmak istedim.

Uyku ve Obezite ve TV:
Senelerdir, TV basında geçirilen zaman yüzünden obezitenin gençlerde arttığı söylendi, yazıldı. Çok da mantıklıydı değil mi, ne de olsa artık çocuklar da gençler de bizim zamanımızdaki kadar koşmuyorlar, bahçede vakit geçirmiyorlar.
Bazı uzmanlar, bu konuda yapılan çalışmaları yeteri kadar bilimsel bulmamışlar. Bu yüzden daha bilimsel araştırmalar yapmışlar.
Sonuç gerçekten şaşırtıcı: OBEZ ÇOCUKLAR ve NORMAL KİLOLULAR TV KARŞISINDA EŞİT MİKTARDA VAKİT GEÇİRİYORLARMIŞ!!
Okullarda menü değişikliğine gidilen yerlerde de çocukların kilo konusunda çok da kayde değer değişiklikler bulamamışlar.
Ama sıkı durun: OBEZ ÇOCUKLAR, NORMAL KİLOLULARA GÖRE ORTALAMA 1 SAAT DAHA AZ UYUYORMUŞ! Evet, gazetelerin flash haberleri gibi yazdım ama gerçekten ilginç bu bulgular. Vee günümüz çocukları ve gençleri, 30 sene öncesine göre (benim çocukluğum zamanları,41 yaşındayım) ortalama 1 saat az uyuyorlarmış. Çünkü güzel uyuduğunuz zaman metobolizmayı çalıştıran hormonlar ve açlık hissini bastıran hormonlar devreye giriyormuş. Buyrun buradan yakın! Bunun da üstüne uykusuz cocukların enerjisi de düştüğü için daha az hareket ediyorlar ve tabii daha az kalori harcıyorlarmış.
TV bu açıdan temize çıktı. (Başka açılardan hala karşıyım o ayrı mesele:)

Uyku ve Öğrenme:
Bu konuda o kadar çok çalışma var ki, bunu zaten birçok insan biliyor. Fakat asıl bir konu var ki bu ilginç:
Çocuklarda, uykunun slow wave stage dedikleri kısmı, ki bu öğrenmenin pekiştiği zaman, uykularının %40'ını oluştururken, biz yetişkinlerde bu ancak %4. Uykunun azlığı, çocuğun öğrenmesini de böylece direkt etkiliyor.
Bir test yapıyorlar. Deneklerin yarısına 1 saat erken yatmalarını, yarısına da geç yatmalarını söylüyorlar. Ertesi gün onlara çeşitli testler yapıyorlar. Erken yatanların skorları, geç yatanlara göre şaşırtıcı oranda yüksek.

Çok Erken Kalkma:
Bir nokta da burada devreye giriyor. Kitap ABD'de yazıldığı için, oradaki okulların durumu ele alınmış ama İstanbul'da da durum çok farklı değil! Çocukların okulları genelde 7:30 gibi başlıyormuş. Bunun sebebi ögretmenler trafik olmadan gelsin, servis büyükleri bir toplasın, sonra da küçükleri toplasın, sporcular okuldan sonra faaliyet yapabilsin gibi sebeplermiş. Ancak bu tempo için 6 gibi kalkmak zorunda kalan çocukların slow wave sleep'leri bozuluyor, totalde de %40'lık verimi alamıyorlarmış. Bir de saat kurup kalktıklarında, onların melatonini hala salgılanmaya devam ettiği için, çoğu çocuk ilk dersi hiç algılayamadığı gibi, uykuya bile dalıyormuş! Bu çalışmaları duyan birkaç tane okul, okul başlama saatini 1 saat ileri atmışlar. Netice mucizevi: Çocukların birden notları yükselmiş, SAT skorları (oradaki üniversite sınavı gibi birşey diyelim) inanılmaz gelişmiş. Sadece 1 saat daha fazla uyutarak!
(Buradan hemen kendime not çıkartıyorum: Alp için eve yakın bir okul bakılması daha da önem kazandı!)

Uyku ve Depresyon:
Yine günümüz gençlerinde çok yaygın olarak ilgisizlik, iniş çıkışlı duygulara fazlasıyla sahip olmaz, depresyon da yine totalda 1 saat az uyku uyumaktan geçiyormuş. Sizin de başınıza gelmiştir, uykusuzken insanın aklına nedense kötü şeyler gelir. Hiç oturup mutlu şeyler düşünülmez. Nedenini yine bu kitapta öğrendim: Olumsuz uyaranlar beynin amigdala bölgesinde proses edilirken, olumlu uyaranlar hipokampus böylesinde proses edilirmiş. Uykusuzluk hipokampusu çok negatif etkiliyormuş. Bu yüzden uykusuzluk hep negatif hatıraları, olayları yaşatıyormuş...

Bu arada bu kitabın birçok bölümü var, hepsi birbirinden ilginç. Ama ben öncelikle uykuya yazmak istedim. Bir diğer yazımı da zaten Montessori'nin de hiç önermediği çocuğu habire övme durumu var ki onu başka yazımda yazacağım.

Yeni yıl geliyor..

2011-12-26T15:54:00.005+02:00

Kim ne derse desin, yılbaşını çok severim. Noel Baba favori karakterlerimdendir. Okulumuzdaki haftalık planda Noel Baba'nın gerçek kişiliğinden bahsedileceği yazılmıştı, bir veli itiraz etti. Ne gerek va, bu çok Amerikancı bir yaklaşım dedi. Halbuki Noel Baba hepimizin içini ısıtan bir kişilik olmanın yanında, çok da içimizde. Bir kere Demre doğumlu. Biz bu tartışmayı yaparken bir de Keşan Müftüsü konuşmasın mı? Ne demişti hatırlayalım: Noel Baba adam olsaydı, kapıdan girerdi, bacadan değil:))) Gerçekten Cem Yılmaz konuşmuş gibi güldüm, sağolsun müftü ve ilahi müftü diyorum...
Alışveriş, hediye verme olayının suyunun çıktığını kesinlikle kabul ediyorum ama bu kısmının bir parçası olmak ya da olmamak bizim elimizde. Kaldı ki biz noeli değil, yeni gelen yılı kutluyoruz.

Herkese çok iyi yıllar dilerim. Çocuklarımızla, tüm ailemizle sağlık içinde olalım.
Hepimiz çok mutlu olalım. Kendim için bir dileğim daha olacak: Lütfen artık zayıflayayım, lütfen artık daha aktif olup spor yapayım. Başladığım sporlar-diyetler yarıda kalmasın. (İsteyen herkes için:))

Sevgiyle kalın

Uzun seyahat üzerine notlar..

2011-11-21T13:13:00.003+02:00

Alp ile ilk uzun tirajlı seyahatim üstüne biraz daha faydalı olacağına inandığım notlar veriyorum:

(Alp'in 3 yaş ve 3 aylıkken gittiğini hatırlatırım)
-Mümkünse bir yerde kalın. Arabayla devamlı şehir değiştirip devamlı otel değiştirmeyin. En azından akşam aynı yere dönmüş olun. Mutlaka bir yere gidilecekse bunu önceden anlatıp bu mekana geri döneceğinizi de belirtin. Benzer bir seyahati 3 yasındaki oğulları ile yapan arkadaslarımız, California'da 20 gün boyunca 3500 km yapıp, sayısız otel değiştirmişler. Yarıdan itibaren çok zorlanmışlar, çocukcağız devamlı ağlamış. Her otelden çıkarken çok kızıyormus, ben gitmek istemiyorum diye)
Demek bu tip seyahatleri daha büyükken yapacağız.
- Hem Avrupa'da, hem Amerika'da, kısa dönemli haftalık hatta günlük ev kiralamak mümkün. Otelde kalmak yerine bunu tercih edebilirsiniz. Ben kendim için de bunu tercih ediyordum, şimdi Alp ile daha da önemli oldu. Mekanlar daha geniş, ev olduğu için yemeğinizi kendiniz yapabilirsiniz. Hiç olmazsa kahvaltıyı bile evde yapmak iyi geliyor. Fiyat daha uygun oluyor (iyi yerdeki otellere göre), ev iyi yerde olsa bile.
-Kendinize plan yapın ama illa da uymak için zorlamayın. Biraz da çocuğun enerjisine, isteklerine kulak verin.
-Kuralları gevşetin: Hem size hem ona yazık. Merak etmeyin, rutine hemen geri dönülüyor, bunu yaşadım.
-Özellikle jet-lag olunca iştah gidebiliyor. Hele de alışık oldukları yemekleri bulamayınca. Bu konuda da zorlamayın, zorlanmayın. İstediğini (tabii ki belli kurallar içinde) yesin. Ben Alp'in Amerika'da yediği dondurma, bütün hayatı boyunca yediği ile eş değerdir. Ama kuralımız: Yemekten sonra idi. Yoksa yemedi, biz de önünde yemedik.
-Araba ile oradan oraya çok gidiliyor, DVD player iyi geldi bize. Hatta oradan aldık.
-Puset olmazsa olmazlardan.
-Yine araba ile giderken yanınıza ekstra yemek ve su alın, ne olacağı belli olmaz. Biz dağlarda tepelerde gezerken bu konuda zorlandık, bir miktar aç kladık. Nasıl olsa vardır demiştik ve ilk acıkma işaretlerinden 2 saat sonra biryer bulabildik.
-İlaçlarını tabii ki unutmayın. Bir de normalde vermiyorsanız da seyahatte vitamin vermek iyi fikir olabilir, zira düzgün yemek yemiyorlar.
-Mutlaka bunun geçici bir seyahat olduğunu, sonunda eve dönüleceğini anlatmak lazım. (5 yasındaki arkadasımın oğlu, Los Angeles'da geçirdiği 1 hafta sonunda ağlamış, hiç mi eve gitmeyeceğiz, artık burada mı yaşayacağız diye..)

Caillou Olayı

2011-11-19T10:30:00.004+02:00

Biliyorsunuz, en popüler çizgi film bu Caillou. Bakınca da çok masum gözüküyor. Bunun sonucunda biz de hayatımıza soktuk bu karakteri.
Sonra okula toplantıya gittik, okul psikoloğumuz ile. Bize dedi ki, "Sakın Caillou seyrettirmeyin". Niye? "Çünkü oradaki hayat fazla mükemmel. Herkes el pençe divan oluyor, Caillou'nun istediklerini yerine getiriyor. Bütün kasaba seferber. Bu gerçek bir dünya değil. Unutturmaya çalışın" dedi! Bu tabii çok zor. Alp çok sevdi, belki de ilk tanıştığı karakterlerden olduğu için. Halbuki ne kadar da masum gözüküyordu.

Beni sinir eden baska birşey daha var tabii : Caillou'nun Türkçe seslendirmesi. Bozuk Türkçe'yi mi saysam, şımarık konuşmasını mı? Baktım, Alp birden Caillou gibi "babaaa" ve "lütfeeeen" "vay canına" demeye başlamış. İkimiz de rahatsız olduk. Caillou istediğinde başka şeyler önermeye başladık. Özellikle Caillou tutturursa İngilizcesini buluyoruz. Anlamasa da bakıyor, belki de kulağı doluyor. Bir de Alp'de itfaiye takıntısı olduğu için Fireman Sam adında İngiliz çizgi filmi bulduk. Onu da çok seviyor.

Bu arada okul psikoloğundan bir uyarı daha: "Uçan kahramanlı şeylerden uzak durun. 3 yaşında çocuk henüz gerçek ile masalın farkını çok anlayamaz. Oradan buradan atlamaya kalkar" dedi. Biz Toy Story seyrettirmiştik, çok sevmişti. Buzz'a da bayılmıştı bütün çocuklar gibi. Şimdi anlatıyoruz, bu sadece çizgi filmlerde, masallarda olur, böyle birşey yok diye.

Bu işler gerçekten çok zooor..

Masallar ve bugünkü durum

2011-11-19T10:25:00.002+02:00

Ben 70 doğumluyum. Çocukluğum hep şimdi düşününce dehşet dolu masallarla geçmiş. Ama o zaman hiç öyle gelmiyordu. Demek çocukların algısı farklı. Bu konuda fikri olan var mı?

-Kırmızı başlıklı kız: kurt bir insanı yutuyor, sonra karnı yarılmak sureti ile çıkartılıyor

-Pamuk prenses: Kötü kraliçe, namı-ı diğer cadı, Pamuk Prenses'i öldürmek istiyor. Ona zehirli şeyler gönderiyor.

-Hansel Gratel: Çocuk yiyen karakter, çocuklar şişmanlasın da öyle yesin diye habire onları besliyor.

Bana onlar hiç korkunç gelmediği gibi, eğlenerek de dinlerdim(k). Arkadaşlara soruyorum, bir kişi de çıkıp ne korkunçtu bunlar demiyor.

Biz bu masalları nasıl anlatmalıyız, olduğu gibi mi, değiştirerek mi?

Medeni ülkede puset kullanmak!

2011-11-13T21:45:00.004+02:00

Sanırım ciddi bir medeniyet belirtisi bir ülkede tekerlikli sandalye ya da puset ile hiçbir sorun olmadan dolaşabilmek.

Ben en medeni caddelerimizden olan Bağdat Caddesi'nde bile kesintisiz yürüyemiyorum. Hep biryerlere takılıyor. Hele caddeden sokağa girdiniz mi perişanlık. Daracık kaldırım, çok da yüksek yapılmış. Çık çıkabilirsen, hele de pusette uyuyan bir çocuk varsa. Işıkta yayanın hakkı olsa bile, sağa dönen arabanın da hakkıysa kesinlikle yol vermezler, gerçekten de zordur pusetle yürümek.

O kadar değişik yere gittik (bu seyahatte), dağlara çıktık, botlara bindik, otobüs, metro, tren, uçak, restaurantlar, müzeler, alışveriş merkezleri, birinde ama birinde bile sorun yaşamadık. Birkez bile puseti taşımak zorunda kalmadık. Ne kadar rahat ettik anlatamam. Bizde puset kolaylık yanında külfet de getiriyor maalesef. Türkiye'nin yüzü eskisine göre daha modern ama asıl medeniyet bu inceliklerden geçiyor.

Çocuklarda Jet Lag (uzun uçak yolculuğu sonrası uyku bozukluğu)

2011-11-13T21:31:00.003+02:00

Jet lag'in tercümesi bunun gibi birşey. Yani yaşadığınız yer ile gittiğiniz yer arasında fazla saat dilimleri varsa, saatlere uyum sağlama(ma) durumu!

Daha önce okuduğum bütün kitaplar çocukların çok kolay ayak uydurduğunu çünkü biyolojik saatlerinin güneşe ayarlı olduğunu söylüyorlardı. Ama bu doğru çıkmadı! Çok hayal kırıklığına uğradım gerçekten.

Gittiğimiz saat dilimi -7 saat idi. Batıya gittik. Biz büyükler kendimizi zorlayıp birkaç gün geç yatınca hemen düzeliyor bu durum. Ama 3 yaşındaki çocuğu zorla ayakta tutmak mümkün olmuyor. Üstelik gündüz öyle bir uykuya dalıyordu ki, sanki gece uykusu. Kesinlikle uyanmıyordu. Bunun üstüne gece uykuya geçince neredeyse 5 gün boyunca sabah 4'de uyandı! Kuzen evinde kalıyorduk, kimseyi uyandırmak istemediğimiz için, Alp'i odadan hiç çıkartamadık. Önüne yerleştirdiğimiz legoları ile epey bir vakit geçirmek zorunda kaldı. En son çare de DVD player koymak oldu. Bu maalesef en etkilisi. (Türkiye'ye dönünce cihaz hemen yok edildi. Alp de sormadı neyse ki)

5.gün sonunda Alp de normale geldi. Merak edenler için: 6 yaşından küçük çocukların, jet lag'i aşmak için alabilecekleri birşey yok. Biz büyükler melatonin alabiliyoruz, o da doğal hormon vücutta bulunan, ama çocuklara hiç tavsiye edilmiyor. Biz de almadık bu sefer, Alp'a ayak uyduralım diye. Yoksa iyice perişan olurduk.

Asıl Türkiye'ye dönüş sonun oluyor. Doğuya gelmek herzaman daha zordur, uyum açısından. Bir kere, gece bir türlü gelmez uykunuz. Alp'in de gelmedi. Hayatında ilk defa 00:30'da yattı hem de birkaç gece üst üste. Hal böyle olunca da 10:30'larda uyandı. 4.günün sonunda, saat kurmaya karar verdim. Bu sabah (Pazar) herkesi 9'da kaldırdım. Yarın iş günü, okul günü. Mecburen 7'de kalkacağız. Alp bu gece ilk defa 21:30'da yattı...

Diyeceğim o ki, evet, çocuklar için de jet lag var. Üstelik ilaç alamadıkları için bizden beter oluyorlar maalesef.

Çocukla uzun uçak yolculuğu-SONUÇ

2011-11-10T22:04:00.005+02:00

Uzun yolumuzu geçen yazıdan beri 2 kez yapmış oldum, gidiş ve dönüş.
Gidiş 10.5 saat, dönüş 9 saat. Yanıma geçen yazımda bahsettiğim herşeyi aldım. Kocaman bir çanta oldu. Oturunca bu çantayı yukarıya kaldırdım. Bir daha da indirmedim! Gerçekten!
Bu inanılmaz birşey oldu bizim için.

Öncelikle, Alp bir erkek çocuk olarak, daha önce bindiği uçaklardan daha büyük olan bu uçakla çok ilgilendi. Uçağımız THY idi, hem de yeni Boeing 777'lerden. Uçaktaki eğlence sistemi çok ama çok kapsamlı. Başka hiçbirşey yapmaya gerek bırakmıyor. Alp'in hayatta bildiği 2 uzun metrajlı filmlerden biri olan Cars I filmi orada da vardı. Önünüzdeki sistemle bütün başlangıç ve bitişleri kendiniz ayarladığınız için, Alp aynı filmi 2 kez seyretti. (Evet, seyahatlerde prensipler kenara kalkıyor, en azından bizde öyle oldu.) Sonra da uyuyakaldı, 4 saat uyudu. 2 kez yemek derken seyahat bitti. WC dışında Alp hiç yerinden kalkmadı, ekstra bir talepte bulunmadı. Çok eğlenceli bir seyahat oldu.

Dönüş biraz daha farklıydı. Bir kere artık büyük uçağa olan hevesi geçmişti. Yorgundu, bir önceki yerden aynı günün sabahı yola çıkmıştık, uçak saat 16:45'de idi, bu yüzden uykusu vardı ama uykuya geçemiyordu. Havaalanında aldığı itfaiyeci adamlar serisini eline aldı, bu onu epey eğlendirdi. Cars'ı seyretmedi bile. Sadece, ne zaman varırız diye sorup durdu. Sen uyuyup kalktıktan sonra çok az kalacak cevabı hiç tatmin etmedi. Biraz kıvranarak sonunda uykuya daldı. Dalana kadar sanırım yanımızdakileri epey rahatsız ettik:(

Birşey daha: THY Comfort Class reklamını çok yapıyor, şu anda promosyon fiyatları var. Neredeyse ekonomi ile aynı fiyatta. Çok tavsiye ederim. Yatışı ekonomi gibi, fazla yatmıyor ama genişliği, diz mesafesi neredeyse business gibi. 2 metrelik birisi bile rahatlıkla oturur, öncekine hiç temas etmeden. Ortada bu yüzden 4 yerine 3 koltuk var. Yemekler ekonomiden daha detaylı. Sanırım eğlence sistemi de öyle. Üstelik koltuklarda ipod-ipad gibi aletleri bağlayıp şarj edebileceğiniz fişler mevcut, bu da pil sorununu ortadan kaldırıyor. Diyeceğim o ki, bu aralar uzun mesafe uçarsanız, promosyon fiyatını veya milini yaklayabilirseniz, mutlaka deneyin. Deyecektir. Sanırım yakın zamanda bunun 2 katı bir fiyata çıkacak.

Çok önemli bir detay: Uzun süredir, neredeyse 1.5 senedir puset kullanmıyoruz. Arkadaşlarımızın tavsiyesi üzerine puseti götürdük. Çok ama çok rahat ettik. Her saniyesinde kullandık! Aman siz siz olun, başka diyarlara seyahate giderseniz, pusetinizi çocuğunuz sığana kadar mutlaka götürün. Kucağınızda taşımaktan kurtarır sizi..

Çocukla uzuuun uçak yolculuğu

2011-10-19T22:21:00.003+03:00

Anne bloglarının en başarılısı olduğunu düşündüğüm Pratik Anne sağolsun, yine döktürmüş! Burada göreceğiniz önerileri sıralamış bizler için. Ben hem Pratik Anne'nin, hem de diğer arkadaşlarımın önerilerine uyarak birkaç şey aldım yanıma, neticeyi dönünce yazarım:

1- Değişik, hiç görmediği birkaç oyuncak. Pratik anne bunları sona saklayın demiş, tam olarak da bunu yapacağım.
2- Bir arkadaşım bol bol çıkartma önerdi. Bunları özellikle uçakların talimat kartlarına yapıştırmak iyi oluyormuş, Lamine olduğu için sonra sökmek kolay.
3- Küçük bir yazma tahtası (doodler)
4- Ipad (Eskiden olsa DVD player olurdu) ve üstüne yüklenmiş oyunlar-kitaplar
5- Tabii ki THY'nin eğlence sistemine güveniyorum. Burada tek korkum oğlumun TV kolik olması, malum normalde hiç seyretmiyor!
6- Biraz soğuk algınlığı geçiriyor. İlaçları ve bunların reçeteleri (uçağa sıvı alınmaması durumu)
7- Yedek kıyafetler
8- İnce kitaplar-ama illa ki onun ilgisini çekecek cinsten, yeni maceraya gerek yok.
9- Boyama kalem ve kağıtları

Aklıma gelenler şimdilik bu kadar..

Faydalı bir site: anneysen.com

2011-10-19T21:44:00.002+03:00

Yeni bir site yayına girmiş: www.anneysen.com
Ben de bana attıkları mail ile haberdar oldum. Benim için ilginç olanı, daha önce www.babycenter.com'un yaptığı, mail ile hamileliğinizi hafta hafta izleyebilmeniz. Umarım başarılı olurlar.

Gönderdikleri basın bülteni ise şöyle:

anneysen.com 'Hafta Hafta Hamilelik' bölümü ile

anne adaylarının içi rahat

Hamileliğin her aşaması, detaylı takip edilmesi gereken önemli değişiklikler içeriyor. Her hafta yaşayacağı değişiklikleri bilen hamileler ise, bu önemli dönemi daha rahat geçiriyor. anneysen.com’un ilgiyle takip edilen Hafta Hafta Hamilelik bölümü, hamilelikle ilgili merak edilen ve bilinmesi gereken haftalık değişiklikleri aktararak, 40 hafta boyunca anne adaylarına destek oluyor.

anneysen.com, anneliğin keyifli ve zorlu süreçlerine özel bölümler sunarak annelerin hayatını kolaylaştırıyor. Hafta Hafta Hamilelik de bu bölümlerden biri. 40 hafta süren hamilelik için sunulan 40 farklı sayfayla anne adayları kendi dönemlerinin gelişmelerini öğrenirken, dilerlerse “Yorumlar” kısmında kendi durumlarını paylaşıyor ve diğer annelerin o haftayla ilgili görüşlerini okuyor. Her haftanın özel konularıyla ilgili sunulan Uzman Görüşü’nün yanı sıra, sık sorulan sorulara verilen yanıtın yer aldığı Uzman Sorusu anne adaylarına ışık tutuyor. anneysen.com tavsiyesi başlığında ise, her haftaya özel ipuçları ve öneriler yer alıyor.

Hamileliğin planlandığı dönemden doğuma kadar bebekte ve anne adayında yaşanan değişimler, bebeğe hazırlık, doğum, özel durumlar, yapılması gereken testler gibi onlarca konuda anne adaylarına hatırlatmalar yaparak, anne adayları hamilelik sürecini çok daha rahat geçiriyor.

Her anne adayının erişimine açık olan Hafta Hafta Hamilelik bölümünü kullanmak ise çok kolay. Anne adayları, bulundukları haftanın sayfasına giderek kendi haftasıyla ilgili takibi kolaylıkla yapabiliyor. Bölümde bulunan Ara fonksiyonu ile de, akla takılan özel konular için araştırma yapılabiliyor.

anneysen.com hafta hafta hamilelik bölümü ile de anneliğe atılan ilk adım olan hamilelik döneminde de anne adaylarının yanında yer alıyor.

Emzirme üstüne çok kapsamlı bir kitap!

2011-10-10T18:17:00.004+03:00

Gün Yayıncılık yine çok iyi bir kitap çıkarttı. Ne kadar çok önemli bulduğum kitap varsa, hepsini birbir tercüme edip yayınlıyorlar, çok başarılılar gerçekten. Emzirmek üstüne çok detaylı bilgiler var. Çok tavsiye ederim. Kitap 500 sayfanın üstünde bu arada..

Gün Yayıncılık'ın çevirip yayınladığı diğer kitaplar arasında çok sık bahsettiğim Tracy Hogg'un kitabı ve Ferber'in uyku kitabı da bulunmakta.

Yaşasın Montessori Okulumuz!

2011-10-07T20:34:00.003+03:00

Okulumuz 1 yaşına bastı. Gerçekten çok yol aldık. Eminim aylar geçtikçe daha da çok yol alacağız. Okulumuz Türkiye'deki diğer okullarla kıyaslanınca gerçekten de çok özel. Az öğrenci var, kar derdi olmadığı için, öğrenci sayısını artırmak için bir derdi de yok. Her öğrenciye özel program belirleniyor ve uygulanıyor. Her çocuk çok dikkatli takip ediliyor. Öğretmenlerimiz, yurtdısındaki örneklerini izlemek üzere Hollanda'ya gidip 4 tane değişik Montessori okulu gözlemlediler. Yepyeni bilgiler ile geri döndüler. Çocuklarımız okuldan neşe ile çıkıyorlar. Hatta çıkmak istemiyorlar.
Sabahları Montessori eğitimi ile geçiyor. Öğle yemeğinden sonra hergün değişik bir aktiviteleri var. Ahh, bu zamanda okumak varmış:) Bu aktiviteler: Yoga, müzik, resim, drama ve Almanca oyun grubu. Her birisi profesyoneli tarafından veriliyor, sınıf öğretmenleri değil. Mesleği ressamlık olan, müzisyenlik olan, yoga öğretmenliği olan kişiler tarafından veriliyor. Bu sayede çocuğumuz değişik yönlerini keşfederken, yarış atı gibi oradan oraya koşturmak zorunda kalmıyorlar. Hepsi sıcacık yuvamız içinde gerçekleşiyor. Bütün bunların bir avuç velinin inisiyatifi ile gerçekleştiğine inanmak zor ama gerçek!
Oturmuş bir Montessori okulu olmak için katedecek çok yol var ama 1 senede bu kadar yol alan okulumuz, kim bilir daha neler yapacaktır!
Doğum günün kutlu olsun KÜÇÜK KARA BALIK!
Bu arada Pazar günü Validebağ Korusu'nda (Koşuyolu), İzcievi'nde, saat 13:00'den sonra çocuklar için çok özel şenlikler var, hepiniz davetlisiniz.

TV ve türevlerini seyretmek hakkında...

2011-09-02T20:27:00.002+03:00

Alp 3 yaşına bastı. Bundan biraz önce, sanırım 2.5 yaşında idi, çok sınırlı bir şekilde birşeyler seyrettirmeye başladık. Bunun için bilgisayarda you tube üzerinden birkaç şey seçtik, onları seyretmesine izin verdik. Alp lego ve itfaiye delisi bir çocuk. You tube üzerinden "lego firetruck" diye arama yaparsanız, genellikle çocukların legolar ile yaptıkları itfaiye arabaları çıkıyor. Oradan biraz Caillou, biraz Thomas derken 5-10 dakikalık seyirler uzamaya başladı. TV'yi sadece babası maç seyrettiğinde gördüğü için, oradan eğlenceli birşey çıkabileceğini henüz bilmiyor. Çıksa sanırım tutması çok zor olurdu. Kendisinin bir düğme ile ulaşabileceği bir sisteme ulaşmasını henüz istemiyoruz ikimiz de. Ipad gibi cihazlarda you tube halihazırda bir icon olduğu için, ona basınca you tube'un açıldığını biliyor. Açtığı zaman da en son bıraktığı yerden açılıyor. Yani onun ilgilendiği şeyler. Fakat birşeyi seyrettikten sonra size "şunları da izleyebilirsiniz" şeklindesunulan seçenekler her zaman uygun şeyler olmayabiliyor. Bu yüzden çareyi, ipad ile işi bitince internetini kesmekte bulduk. İnternet yok diyoruz. Sol üstteki internet bağlantısını gösteren işaret olmadığı zaman o da ikna oluyor! Bilgisayara henüz youtube yazmayı bilmiyor neyse ki, orada kontrol tamamen bizde:)

3 yaşını geçince, daha önce sadece kitaplardan tanıdığı Toy Story'i seyretsin bari dedik. İlk seyrettiğinde, 15. dakikada sıkıldı, bıraktı. Sonra yine seyretmek istedi, bu sefer sonuna kadar seyretti. Ne kadar iyi yaptık bilmiyorum. Bu çocuklar elbette bir ara ekranlarla tanışacaklar. Mümkün olduğunca geciktirmekte fayda var. Bir kez elinizi verdiniz mi, kolunuzu kaptırdığınız kesin:)

İstanbul Akvaryum

2011-08-31T10:20:00.003+03:00

Dün, oldukça yeni açılmış olan Florya'daki İstanbul Akvaryum'a gidelim dedik. Yeri çok güzel, tam deniz kıyısında konumlanmış. Belediye kendisi açmış. Biletler epey pahalı. 3 kişik, 4kişilik aile paketleri de var. Bilgileri buradan alabilirsiniz. Ama yine de orta gelir grubunu sarsacak rakamlar çıkıyor ortaya.

Gelelim mekana. Otopark'a giriş paralı. Üstelik saat hesabı yapıyorlar. Otopark ödemesi ise, biletleri aldığınız gişeden yapılıyor. Hal böyle olunca da, geziniz bittikten sonra, bir daha sıraya girmeniz gerekiyor. Halbuki bunu sabit bir ücret yapsalar (hatta bedava yapsalar, zaten bir dünya para ödeniyor ve dünya yol gidiliyor oraya ulaşmak için) o da giriş biletini alırken ödenebilse, ne kadar rahat olacak. Kapıda valet de var, ama biz vermedik, ücretini bilmiyorum.

Biletinizi gösterip ana mekana girdikten sonra, bir bağrış çağrış içinde sizi fotoğraf çekilen tek sıraya sokuyorlar. (Arkanızda balıklar olan bir resminiz oluyor almak isterseniz.) Bu da ayrı bir hikaye. Öyle bir havada yapıyorlar ki, sanırsınız mecbursunuz o fotoğrafı çektirmeye. "Lütfen tek sıra olalım, bu sıradan ilerleyelim!"
"Hayır, biz bu sıradan ilerlemek istemiyoruz, fotoğrafımızın çekilmesini istemiyoruz, biz yolumuza devam etmek istiyoruz" deyince bir affallıyorlar. Kimse böyle bir seçeneği olabileceğinin farkında değil maalesef. (Aynı durum Forum Akvaryum'da da var maalesef.)

Neyse, biz atipik ve böyle şeylere sinir olan aile, aynen yukarıdaki sözleri söyleyip yolumuza fotoğrafçının arkasından devam ettik, bundan güç alan arkamızdaki birkaç aile de aynen bizi takip ettiler. Yaşasın özgürlük!

Bundan sonra oklarla yönlendirildik, geçişler güzel yapılmış. Bu akvaryumun özelliği tematik olması. Yani İstanbul, Marmara Denizi, Ege Denizi, Akdeniz, Kızıldeniz, Süveyş Kanalı gibi yerlerden ve o yörenin balıklarından ilerliyorsunuz. Çok çok büyük akvaryumlar, yurtdışındakileri aratmıyor. Dünyanın en büyük tematik akvaryumu diye bir iddiaları var. Ben en büyük akvaryumu yurtdışında görmüştüm, hala öyle mi bilemiyorum. Monterey'de idi (Kaliforniya) çok keyifli, enteresan bir yerdi. Tabii ki okyanusta olmasının avantajı ile inanılmaz çeşit balık vardı. Hele bir deniz anası bölümü var, anlatılmaz, inanılmaz etkileyici. İster istemez, çok iddialı olunca buradakiler, insan oralar ile kıyaslıyor.

Akvaryumlar kocaman, geçişler çok iyi ama yine de oturmayan, olmayan birşeyler var.
1- Balık çeşitleri çok az. Forum'daki akvaryum daha zengin.
2- İnanmayacaksınız ama akvaryumun içindeki kahverengi "deniz bitkileri" maalesef koli bandı gibi birşeyden yapılmış. Işık vurunca feci bir şekilde sırıtıyor. Acaba bu kadar zor mu hakiki bitki koymak? Gerçekten merak ettim . Hayır, zorsa kabul edebilirim ama bari böyle parlak olmasa. Türk versiyonu Star Wars filminde, ışın kılıcı olarak florasan lamba kullanmaktan farkı yok maalesef!
3- Aralara tuvaletler serpiştirilmiş ama maalesef hepsi 1 kişilik. Her tuvaletin önünde feci kuyruklar, bir türlü giremedik. Üstelik kağıtlar bitmiş, yerler pis, kutular taşıyordu.
4- Amazon ormanları yapmışlar. Burada balık çok çok az. Yapay kocaman ağaçlar var, bunu anlayışla karşıladık, ama nedense ağaçlara gövde yapmışlar , tepesini koymamışlar. (Keşke fotoğraf çekseymişim), tepesi dümdüz bir yapay ağaç gövdesi. Tepeden habire buhar yapıyorlar, nemli ortam için ama insan bunları bir saklar. Hayır, bütün borular ortada, inanılmaz komik. Fabrika bacası gibi tütüyor.

Hiç mi iyi şey yok? Elbette var. Bir kere çok güzel cafe'ler yapmışlar. Bir tanesi Emirgan Sütiş idi. Denize nazır, çok güzel dekorasyonu olan biryer. Orada oturup tatlı yedik, çok da sevdik. Mekanlar geniş, hiç daralmadık. Bazı balıkları özel bir yere koymuşlar, çok kalın, küre şeklinde bir mercek yerleştirmişler. Kaç katı büyütüyor emin değilim ama sanırım en az 5-6 misli büyütüyor, onlara o kadar yakından bakmak çok eğlenceli ve ilginç. Güzel bir hediyelik eşya dükkanı da var, daha da para harcamak isteyenler için. Belki zaman içinde balık çeşitleri daha da artar. Benim oyum yine de Forum'daki akvaryumdan yana. Buranın daha gelişmeye ve çeşitlenmeye ihtiyacı var diye düşünüyorum.

Garip hastalıklara bir yenisi eklendi...

2011-08-18T15:40:00.003+03:00

Dün akşam üzeri Alp birden bacağının üstüne basamamaya başladı. Bacağı uyuştu sandık. Zaman geçtikçe bu durum arttı, bazı durumlarda sancısı olmaya başladı. Yatınca geçeceğini umduk. Ama uyuyamadı. Kalçasında bir sorun vardı ve her döndüğünde ağlıyordu sızıdan.

Haliyle ödümüz patladı. Sabah ilk iş doktorunu aramak ve ortopediste gitmek oldu. Amerikan Hastanesi'nde tanıdık bir doktora gittik. Meğerse, çocuklar bir enfeksiyon geçirdikleri zaman, kan yoluyla bu enfeksiyon kalçaya inip orada ödem yapabiliyormuş. Birleşim yerindeki sıvıda bir artış var. Bu yüzden de üstüne basamıyor. Buyrun size gizemli bir durum. Hastanede ultrason ve röntgen yapıldı, kanda enfeksiyon taraması yapıldı. Kan değerleri çok az yukarıdaydı. Ultrasonda sıvı artışı tespit edildi. Şu anda tek yapılacak şey beklemek. 1 haftaya kadar geçermiş. Geçmezse iğne ile sıvının çekilmesi gerekiyormuş.

3 saat sonra eve geldik. İşin ilginç tarafı Alp artık daha iyi, yere daha sağlam basıyor:)
Bu arada hergün hastaneye gidip ultrasonla kalçasını takip edecekler, hergün azalmayı takip edecekler.

Aklınızda bulunsun, sizin de başınıza gelebilir.

Au Pair ile yaşantı-Son bölüm

2011-08-16T17:34:00.003+03:00

Yarın au pair'imiz gidiyor. Hepimiz çok alışmıştık varlığına. Şansımıza sempatik bir kız ile karşılaştık. Toplam 6 hafta geçirdik beraber. Son durum nedir derseniz:

Alp basit soruları anlıyor.
Basit cümleler kurabiliyor.
Bir sürü İngilizce şarkı ve tekerleme sıralıyor.
Hani öyle bir his içindeyim ki, 2 ay daha olsa şakır şakır konuşacakmış gibi geliyor bana!

Au pair ne yaptı derseniz, sabahtan akşama kadar Alp ile konuştu, oyun oynadı, şarkılar söyledi. Yani standart bir kreşte vakit geçirirmiş gibi vakit geçirdi. Tabii bu durum bizim Montessori eğitimini biraz ters etkiledi, ama sanırım okul açılınca düzelir. Montessori'de birebir ilgi az. Çocuk serbest bırakılıyor. Kendi kendine yetmesi öğretiliyor. Okul kapandığında öyleydi, şimdi devamlı ilgi bunu bozdu.

Au pair'in şartlarını soran var:
Bu anlaşmanıza bağlı. Sadece cep harçlığı isteyen de var, belli bir para isteyen de. Erken davranırsanız önceki kategoriden bulmak daha kolay. Mutlaka yatacak yer ve bütün yemeklerini vermelisiniz. Hatta aileden biri gibi davranmanız lazım. Yol parasını da veriyorsunuz. Çok ucuz bir deneyim olmamakla beraber, ben özel ders alsa ne olur mantığı ile hareket ettiğimde bize çok daha ucuza geldi. Amerika'dan geldiği için yol parası çok tutuyor tabii. Bunu çok bulanlar İngiliz au pair bulabilir. Ben özellikle Amerikalı istedim, İngilizler biraz daha çılgın geliyor bana. Ön yargı tabii. Tanıdık birisini bulursanız en iyisi o olur.

Bu arada bir bilgi: 3 ay içinde Alp bütün bunları unutabilir. O yüzden buradan yabancı birini bulup haftada bir oyun oynatmayı planlıyorum. Böylece bilgiler taze kalır. Çizgi filmleri de İngilizce seyrederse, sanırım daha iyi olacak.

Seneye yine almak istiyorum. Alp de çok mutlu oldu. Umarım yine böyle sempatik birine denk geliriz:)

Uyku problemleri için danışmanlık

2011-08-08T11:52:00.004+03:00

Uyku ile ilgili ilk bilgilerimi aldığım, İstanbul'da bulunan IPC, uyku eğitimi ve problemleri ile ilgili derslere başlamış. Çok sevindirici bir haber bu. Türkiye'de bu işi ciddiye alan kurum, doktor, psikolog görmedim, duymadım. Eğer probleminiz varsa bu konuda yaptıkları derslere gitmenizi tavsiye ederim. Kişiye özel seanslar da yapıyorlarmıs. Detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Hülya Sonugür doktorluğu bırakıyor!

2011-07-10T10:02:00.003+03:00

Bu haberi bloguma bırakılan bir yorumla öğrendim. Çok üzüldüm. Benim bildiğim kadarı ile böyle başka doktor yok. Hülya Hanım'a kızını düzenli götüren bir arkadaşım, onunla uzun uzun sohbet etmiş. Nedenleri şöyleymiş:

1- Bakanlık muayenehanelerin değişmesi için birtakım düzenlemeler getirdi. Bunu yapmayan doktorlar Ağustos ayında kapılarını kapatacak. Bu düzenlemelere uymak çok kolay değil. Türkiye'de doktorlarımızın %95'inin muayenehaneleri mesken olarak yapılmış olan apartmanlar içinde. Hem asansör kapısı hem sokak kapısı genişliği konusunda getirilen normlara uymaya imkan yok. Bu amaçlı yapılan binalar bulmanız lazım ki bu çok zor. Bu yüzden, muayenehanelerini kapatacak olan çok doktor olacak sanırım. Birtek dişçiler istisna diye duydum.

2- İşin bir de diğer tarafı var. Hülya hanım bütün aşılara ve ilaçlara karşı, ilaç şirketlerine karşı. Böyle olunca da hedaf tahtası olmuş durumda. Bu olaylarla boğuşmaktan sıkılmış. Artık kendi kabuğuna çekiliyor.

Ben gerçekten çok üzüldüm, böyle aykırı seslere her zaman ihtiyacımız var. Çok konuşan olmuş sanırım ama kararı kesin. Umarım onun gibi birisi daha çıkar yakın zamanda.

Yazlık kiralamak

2011-07-04T10:56:00.004+03:00

Bu konuyu daha önce yazmıştım ancak yine yazmak istiyorum. Özellikle Alp'in doktoru ile konuştuktan sonra..

Hatırlamayanlara minik bir giriş yapayım. Alp 1 yaşında iken, çok sağlıklı, birkez bile ateşlenmemişken, bol güneş, deniz iyi gelir diyerek, bir tanıdığın sitesinde ev kiralamaya karar verdik. 2 aylık kiraladık. Ohh ne güzel, yardımcımız da bizimle gelecekti, hep hayalini kurduğum Bodrum'da bir yaz geçirme olayını ben de yaşayacaktım.

Ev yeni boyanmıştı, yeni temizlenmişti. Mobilyalar eskiydi ama en azından minimum eşya vardı. Kendimize göre yerleştik. İstanbul'dan bir sürü malzeme getirdik, yerleştik. Derken 3.günün sonunda Alp başladı öksürmeye ve hırlamaya! Ama ne sesler anlatamam. Biz Alp'in üşüttüğünü düşündük. İstanbul'daki dr'umuz Yıldız Hanım ile konustuk, onun önerdiği bir isme gittik. (Hastanelere gitmeyi hiç sevmiyorum, çocuğa gereksiz testleri dayıyorlar para için). Doktor dinledi dinledi, hiçbirşey bulamadı. Göğsü temiz, boğazı temiz. Ama hırlama devam. O anda alerji olabileceğini düşündü Yıldız hanım. (uzaktan) Evden biraz uzaklaşıp deneyin dedi. Evden bir otele çıktık. Alp'in hırıltısı birden kesiliverdi. Öksürük de öyle. Durum öyle olunca anladık kı, evde ya görünmez küfler ya da ev akarları var. Alp de hiç alerjik değilken, birden uyuyan canavar uyandırıldı ve alerjik oluverdi:(
Evi hemen boşalttık. Bir daha öyle bir maceraya girmemeye tövbe ettik. Eğer bebeğiniz varsa sakın bilmediğiniz birisinin evini tutmayın. Yıldız Hanım, bu olayın başkalarının da başına geldiğini söyledi. Hele bir bebek hastanelik olmuş, hem de aile evinde. Bütün kış kapalı kalan evler maalesef böyle sonuçlar doğurabiliyor, hele de bebek alerjik bir bebekse. Çocuğumuza iyilik yapalım derken kötülük yaptık, uyuyan alerjiyi uyandırdık.
Aklınızda bulunsun...

Au Pair ile yaşantı

2011-07-02T21:12:00.003+03:00

Bir maceradır gidiyor hayatımız. Yeni maceramız ise Amerikalı bir au pair oldu. Komşumda görmesem aklıma gelmezdi doğrusu. Alp'i biz velilerin kurduğu okula gönderirken en önemli eksik yabancı dil olamayışıydı. Bir çok insan bunu aman hemen dil öğrenmesin ne olur, olarak algılıyor. Ben ise çok farklı yönden bakıyorum. Okuduğum sayısız kitap ve araştırma, 2. bir dili çok küçük yaşlarda öğrenmeye başlayan çocukların beyninin farklı çalıştığını gösteriyor. Mantıksal problemlere çok farklı açılardan bakabiliyorlar. Yani bu durum beyin gelişimi için çok büyük bir şans.
Ben nasıl yapsak diye kafa yorarken, her kafadan bir ses çıktı. En çok çıkan ses ise, "neden sen konusmuyorsun?" oldu. Herkese verdiğim cevap, bunu çok yapmacık bulduğum oldu. Bir dili iyi de konuşsak, eğer benim gibi 11 yaşından sonra öğrenmeye başlamışsanız, o hep "yabancı" bir dil olarak kalıyor. Çocuğum ile aramda bariyer olacaktı. Üstelik bu işe baş koyarsanız, hep ama hep o dilde devam etmeniz gerekiyor, yoksa istikrarsızlık oluyor. Bunu yapmam mümkün olmayacaktı, yapmadım zaten.
Sonunda kolları sıvadım. Evimizde bir kişiye daha yer olmamasına rağmen, internet sitelerine abone oldum. www.greataupair.com bunların başlıcaları. Ücretsiz üye olursanız adayların sadece cv bilgileri geliyor, ulaşım bilgileri gelmiyor. Ücret verirseniz data base'i açıyorlar. Ben oradan epeyce insanla görüştüm. Ama beğendiklerim Türkiye'ye gelmek istemedi ya da isteyenler son dakikada İtalya, Fransa gibi daha cazip yerlerden teklifler aldılar. Sonunda Türkiye'de bir ajans buldum. Sahibi bir yabancı. Oradan yapılan yönlendirmeler sonucu bir au pair ile anlaştım. Ben öyle istediğim için bizimle 2 ay kalacak. Geçen Salı geldi. Hepimizde bir heyecan vardı. Ya soğuksa, ya çocukla anlaşamazsa, ya çocuk onu sevmezse gibi. Her ne kadar skype üstünden görüşmüş olsak da böyle şeyler belli olmuyor. Neyse ki, sempatik bir kız çıktı karşımıza. Alp'in de hemen kanı ısındı. Şimdilik durum şu: karşılıklı kendi dillerinde konuşuyorlar, oyun oynuyorlar. Bakalım au pair'imiz mi önce Türkçe öğrenecek yoksa Alp mi İngilizce öğrenecek:))
Alp iyi saatinde ise Sobia'nın söylediklerini tekrar ediyor. Onun dışında Türkçe konusuyor. Bazen bir kelime hoşuna gidiyor, ona takılıyor. Sabah her gördüğüne "good morning" deyip durdu. Gerçekten çok merak ediyorum süreci. Alp ne kadar, ne öğrenecek? Yakın zamanda izlenimlerimi paylaşacağım.

Beni izlemeye devam edin...

Çocuğunuz ne kadar uyumalı

2011-06-08T07:57:00.003+03:00

Baby Center, bu hafta bir yazı yayınlamıs, çocuğunuzun uyuması gereken miktarı bir tablo ile yayınlamış. Ben de aynen buraya ekliyorum:

Yazının orijinalini burada bulabilirsiniz. Aşağıdaki notta, iki sütunun toplamının tam tutmayabileceğini çünkü öğlen çok uyuyan çocuğun gece az uyuyabildiğine ya da tam tersi duruma dikkat çekmiş.

İpek böceği beslemek

2011-05-16T21:35:00.004+03:00

Hep okullarda yapılan bir aktiviteymiş, bana hiç kısmet olmadı! Bu yüzden sevgili arkadaşım Petek, Datça'dan getirdiği yüz küsür tane ipek böceğinin bir kısmını bana vermeyi teklif ettiğinde hem heyecanlandım hem de tedirgin oldum. Ya bakamazsak, ya ölürlerse diye. Sonra Alp'in okuluna götürme fikri geldi aklıma, öğretmenimize sordum. O da çok iyi olur deyince, bizim de 25 tane ipek böceğimiz oldu.

Sadece dut yaprağı yediklerini biliyor muydunuz? Veee devamlı yediklerini? Uyumak falan yok, acayip bir durum. Sadece ve sadece yemek yiyorlar. Aldı mı bizi bir panik? Zira dut ağacı bulmak o kadar da kolay değilmiş. Birincisi, yarattığı yapış yapış durumdan dolayı çoğu kesilmiş. Olanlar ise, havalar kötü gittiği için daha yeni yapraklanıyor. Çoğu eskiden ekildiği için ağaçların boyu çok uzun. Bu yavrucuklar bana Cuma akşamı geldi. Onları Pazartesi'ye kadar yaşatmam şart! Kendimi yollara vurdum. Kafam yukarıda epey yol katettim. Birkaç ağacı dut sandım, inanılır gibi değil. Özgürlük Parkı'nın demir parmaklıklarına tırmandım, köşedeki ağaçtan yaprak koparabilmek için. Üstelik bunca çaba, hooop, yapraklar öğlen bitmiş oluyor. Haydiii, bir daha başla. Fakat ipek böceklerinin büyümesi inanılmaz hızlı. Bu da büyük keyif. Alp ile gidip gelip kontrol ediyoruz. O da şaşırıyor, bunlar nasıl oburlar böyle diye. Cumartesi 2 posta, Pazar 1 posta (artık ağaçların yeri tespit edilmiş, hedef belli idi!)yaprak avına çıktım. Amaç ipek böceklerini salimen Pazartesi'ye getirmekti.
Niyetim Pazartesi kutuyu temizleyip okula taze yapraklarla vermekti ama yine yaprak yetişmedi. Okula giderken yolda devasa, ama bol yapraklı ve üstelik dalları aşağıya sarkan bir ağaç yakaladım. Hemen arabamı parkedip yaprakları koparttım. Kutuya bocaladım. Bu arada veli grubuna bir gece önce bir mail atmıs ve bahçe ya da mahallesinde dut olanların yardımını rica etmiştim. Bu güvenceyle okula vardım, salimen yavruları teslim ettim:) Bir velimiz sağolsun toplamış, göndermiş yaprakları. Sanırım 10 günleri daha var, sonra başlarlar kozalarını örmeye. Heyecanla onları bekliyoruz:)
Bir bilgi daha: Altına gazete kağıdı serince, yaprağın suyunu çekiyorlarmış, o yüzden o kadar çabuk kuruyormuş yapraklar. Bu yüzden en iyisi yağlı kağıt koymakmış.
Sonuç: Sorumluluk isteyen ama izlemesi çok keyifli birşey. Eminim çocuğunuz da çok ama çok mutlu olacaktır bu aktiviteden. Ama önceden dut ağaçlarının yerini bulmakta fayda var. İpek böcekleri nereden bulunur derseniz, hiçbir fikrim yok! Benim gibi bir arkadaştan belki de:))

Okula başlama yaşı

2011-04-10T22:10:00.003+03:00

Çok tartışılan bir konu. Kaç yaşında okula göndermeliyiz? Bunun doğrusu yanlışı yok, buna karar verdim. Her kafadan bir ses çıktığı kesin. Eğer çocuğunuz çok çekingen ise belki 30 ay olana kadar göndermemek yerinde olabilir. Yani 2.5 yaş. Niye 30 ay? Çünkü kendi okulumuzda gördük ki, 30 ay önemli bir yaş dönümü. Çocuk daha çok söz dinlemeye başlıyor. Okulun daha iyi hakkını veriyor gibi.
Ben 2 yaşında gönderdim, bundan da memnunum. Yarım gün gönderdim, daha fazlası gerçekten yorucu ve gereksiz. Haftada 3 gün göndersem diye düşündüm ama öğretmenimiz Emel Hanım, "Bu çocuğa her seferinde Pazartesi sendromu yaşatır. Onun yerine hergün gönderip çok erken alabilirsiniz" dedi. Ben de öyle yaptım. Alp alışana kadar 11 civarı okuldan aldım. Şimdi 1'de alıyorum. Birara 1.30'da aldım ama bu sefer de uyku düzeni bozuldu. İdealini yakaladım sanırım. Seneye okul tam gün olacak Alp için ama ben yine de 5.30 yapmayı düşünmüyorum. Evi çok özlüyor çocuklar. Annelere de mecbur değilseler bu kadar tutmamalarını öneriyor Emel Hanım. Almanya'daki okullarda hep böyleymiş. Ben de böyle uygulamayı istiyorum, umarım başka engeller çıkmaz.
Bir de hastalık durumları var tabii. 2 yaşında başlayınca inanılmaz sık hasta oluyorlar. Sonra geçiyor bu durum. Sanırım daha büyükken başlasa da hasta olurdu ama bu kadar sık değil. İlk 3 ay böyle geçti. Şimdi neredeyse bütün çocuklar sağlıklı.
Eğer evde çocuğa bakıcı bakıyorsa, kesinlikle anaokuluna erken gönderilmeli diye düşünüyorum. En iyi bakıcı bile okulun yerine tutamaz. Anne bakıyorsa tabii o ayrı mesele:)

Ferber Kitabı artık Türkçe!!

2011-04-08T16:32:00.004+03:00

Yazılmış en önemli UYKU KİTABI olan, Ferber'in kitabı nihayet Türkçe'ye kazandırıldı. ÇOCUĞUNUZUN UYKU SORUNUNU NASIL ÇÖZERSİNİZ?
Haberi veren arkadaşım beni gerçekten çok sevindirdi. Kitabı alıp okuması için onu teşvik ettiğim için bana teşekkür etmiş, bu beni gerçekten mutlu etti. Annelerimize böyle bir kaynakça kazandırılmasının ucundan da olsa içinde olmak çok güzel:)
Blogun başlarında var ama tekrar hatırlatayım: Bu kitap genel bir uyku kitabı. Ana merkez bebekler olmakla beraber yetişkinler için bile birşey bulabilirsiniz bu kitapta. Çok tavsiye ederim. Yetişkinseniz ve çocuğunuz yoksa bile, uyku sorununuz varsa okumanız iyi olur.

Yaşasın! Bloguma Tekrar Yazabiliyorum...

2011-04-08T16:28:00.003+03:00

Yılan hikayesine dönen internette birşeyleri kapatma hikayesi gerçekten sinir bozucu. Bu çağda herkes herşeye ulaşabiliyor, bunu engellemek sadece abes olmakla kalmıyor, bizi gerçekten ortaçağlara götürüyor. Bu kapatmaları şiddetle kınıyorum! Artık hukuk fakültelerinde geniş bilgiişlem dersi konulmasını teklif ediyorum. Böylece hakimler de böyle kararlar vermezler. Ya da arkadaşlarının verdikleri kararın anlamsız olduğunu görürler!

Hoşgeldik yeniden!

İnternet üzerinden Amerika'dan alışveriş hakkında yeni durum

2011-02-18T12:07:00.004+02:00

Daha önce bu servisi buradan duyurduğum için, yeni durumu bildirmek istedim, sonra mağdur olmayınız!
Bugün birden bir mail geldi. Gayet gayriprofesyonel bir yaklaşım ile, Pazartesi'nden itibaren, DHL Türkiye, artık Borderlinx servisini kendisinin vermeyeceğini, direkt Borderlinx'in vereceğini söylüyor. İnsaf! İnsan önceden haber verir değil mi? Yolda olan malların ne olacağını bilemiyoruz. Bu servisin en büyük özelliği standart DHL fiyatları ile değil, çok makul navlun fiyatları ile mal getirmekti. Şimdi böyle bir değişiklik sonucu, büyük bir ihtimalle, fiyatlar standart DHL fiyatına çıkacaktır, yani fahiş olacaktır. Tabii bu sadece bir tahmin. Bakalım yolda gelen onca ürün hangi fiyatlarla gelecek?

Montessori Eğitim Duyurusu

2011-02-17T10:33:00.004+02:00

Size derneğimizin duyurusunu aktarıyorum:

Sevgili Eğitim Gönüllüleri,
2010 yılında hayat bulan derneğimiz, Mart-Haziran 2011 döneminde Emel
Çakıroğlu Wilbrandt'ın "Montessori ile Çocuk Eğitimi Sanatı" eğitimlerine başlıyor.
Eğitim, Türkiye'de bir ilk olan veli inisiyatifi Montessori okulumuzda gerçekleşecektir. Katılmak isteyenlerin, katılma amaçları ve kısa özgeçmişlerini içeren bir yazıyı 22 Şubat 2011 tarihine kadar, yonetim@montessori.org.tr adresine e-posta atmaları gerekmektedir.

Kurs frekansı/ süresi: 150 saat olmak üzere, her ay 2 haftasonu olarak düzenlenecek kursumuz 5 ay sürecektir. Seminer Mart ayının ilk haftasında başlayacak olup, katılımcılar ile ilk toplantı 27 Şubat Pazar günü saat 14.00’de Küçük Karabalık Çocuk Evi’nde gerçekleştirilecektir. İstanbul dışından gelen katılımcılar için ayrıntılar e-mail ve/veya telefon görüşmeleriyle gerçekleştirilebilir. Eğitim sürecinde belirlenecek tarihlerde katılımcılara okulda gözlem ve staj olanağı sağlanacaktır.

Eğitim saatleri: 09:30-17:00 olarak planlanmaktadir.
Kurs Mekanı: Salih Omurtak caddesi, No:49; Koşuyolu, Kadıköy-İstanbul
Kurs Ücreti: 3000 TL
Montessori ve Kaynaştırma Eğitimini Geliştirme Derneği
www.montessori.org.tr

Kindle

2011-02-08T23:23:00.002+02:00

Ne zamandır yazmak istiyordum ama nedense hep erteliyordum. Konumuz KINDLE. Yani Amazon.com'un mucizevi e-reader cihazı. İnanılmaz birsey, tamamen ezber bozan bir cihaz. İdefix'in cihazını görmedim ama fiyatı çok pahalı. Bir de Türkiye'de e-kitap azlığını görünce, yatırım yapasınız gelmiyor. Öteki taraftan bizim gibi kitap delisi iseniz, dışarıdan gelen kitapların yarattığı maddi-manevi külfet gerçekten çok fazla.
Ben de bir kitap delisi olarak, uzun zaman, yok efendim aynı şey değil, kitabı tutmak lazım, koklamak lazım, çizmek lazım deyip durdum. Veee bütün itirazlarım Kindle ile sadece 1 saat geçirdikten sonra tamamen sıfıra indi. İnanılmaz bir deneyim. Bu arada ilk defa bu sene Amazon.com'da, yeni cıkan kitaplar için, kindle satışları, hard-cover satışlarını geçmiş. Gidişat bu yönde, Türkiye de bu durumda uyum sağlamak zorunda kalacak sanırım.

Faydalarını sıralamak gerekirse:

Çok hafif
Normal kitap daha çok gözü yoruyor. Kindle e-ink teknolojisi ile yapıldığı için hiç yormuyor. Saatlerce oku dur:)
Binlerce kitap sığıyor. Al hepsini git istediğin yere, şahane!
E-ink sayesinde pili sadece sayfa değiştirirken harcıyor. Böylece pili neredeyse 1 ay gidiyor! Düşünün şarj edilen bir cihaz ama ayda bir şarj yetiyor, rüya gibi.
Altını çizip not alabiliyorsunuz. Sonra kitabın "notlarım" kısmına gidip bütün notlarınızı alt alta görebiliyorsunuz. Başkasıyla paylaşabiliyorsunuz.
Kitabına bağlı olarak, kitabı size sesli olarak okuyabiliyor.
Puntoları gözünüze göre ayarlayabiliyorsunuz.
Kitabı alıp Kindle'a koymak 1 dakikanızı alıyor.
Onca ağacı kesilmekten kurtarıyorsunuz.
Stok masrafları çıkıyor, kitaplar ucuzluyor.
Kindle'ınız için aldığınız kitapları heryerden okuyabilirsiniz: bilgisayar, iphone, ipad...Hele wireless modunu acık bırakırsanız, kitabın nerede kaldığını hatırlayıp diğer bir cihazdan açtığınızda oradan başlatıyor kitabı.
Bir kelimenin üstünde tıklayınca aşağıda bir sözlük çıkıyor. Eğer sözlük açmaya üşeniyorsanız, çok büyük bir kolaylık.

Dezavantajı:

Kaybolursa ya da bozulursa hayatınız kararıyor. His olarak, kütüphanenizin yandığını düşünün, hiç farkı yok.
Türkiye'ye henüz kitap satışı yok. (Kindle satılıyor ama kitaplar değil.) Ama bir arkadaşım yüklemeyi başardı, sanırım IP değiştirmek yöntemi ile almış. Deneyebilirsiniz.
Matbaacılar, dağıtıcılar iş kaybına uğrayacak. Bu gerçek. Ama kaçış yok, dünya tamamen e-book'a gidiyor.
Kitap paylaşımı yok. Aile içinde yapabilirsiniz ama başkasınınkine yükleyemezsiniz. Barnes and Noble'ın cıkardığı NOOK buna izin veriyor. (Kitabı yükledikten 1 ay sonra mutlaka okumanız gerekiyor, sonra siliniyor.)
Tuhaf bir durum ama: bir kitap ile ilgili telif sorunu yaşadılar, insanlar bir sabah kalktıklarında o kitabın artık Kindle'da olmadığını gördüler. Wireless imkan sayesinde silmişler, paraları da iade etmişler! Kıyamet kopmuştu açıkçası, 1984 filmi gibi olduk diye. (Artık hayat öyle oldu zaten, kaçış yok)

Sonuç: Öyle müthiş bir icat ki, imkanınız olursa mutlaka deneyin.

İnternet üzerinden Amerika'dan Alışveriş Yapmak

2011-02-08T22:09:00.002+02:00

Maalesef ülkemizde birçok çocuk kıyafeti, oyuncağı çok ama çok pahalı. Sanki çok zengin ülkeymişiz gibi hatta Avrupa fiyatlarından bile pahalı oluyor çoğu kez. Neyseki, internetten alışveriş yapmak artık çok kolay. Uzun zamandır kullandığımız ve çok memnun olduğumuz bir servisten bahsetmek istiyorum: Borderlinx
Bu servise üye olduğunuz zaman, bir kerelik 10 Euro'luk bir bedel ödüyorsunuz. Size ABD içinde bir adres veriyorlar. Bundan sonrası kolay. Alışveriş ettiğiniz yerlere, gönderi adresi olarak bu adresi veriyorsunuz. Sadece ABD kredi kartı kabul edilen siteler hariç hemen her yer bu adrese gönderi yapıyor. Hele Amazon.com'dan alışveriş yaparsanız, Amerika içi bedava kampanyalarından da faydalanabiliyorsunuz, çok harika oluyor. Daha sonra o adrese gelen ürünler size email ile bildiriliyor. Hepsi ayrı gönderi olarak tek tek önünüze geliyor. Türk kanunları 150 Euro altındaki malların genellikle gümrüğe takılmadan geçmesine izin veriyor. Bu yüzden bu tutarı aşmıyacak şekilde gelen ürünleri işaretleyip, bunları bana gönder diyorsunuz. Size DHL ile gönderiyorlar. Merak etmeyin, standart DHL fiyatı değil, çok uygun fiyatlar geliyor. Örnek olarak, 38 numara bir ayakkabı, DHL ile 35 TL'ye geldi. Normal DHL fiyatı olsa herhalde 150 dolar falan tutardı!! Bir de evinize teslim olmuyor. Size en yakın olan DHL ofisinden gidip teslim alıyorsunuz.
Olur da gümrüğe takılırsa, onlara bir kerelik vekaletname veriyorsunuz, çekiyorlar. Bunca senedir birkez başımıza geldi, onda da fiyata dikkat etmemişiz.
En çok aldığımız ürünler: çocuk kıyafeti, ayakkabısı, oyuncaklar, kitaplar, fotoğrafçılıkta kullanılan aksesuarlar (eşim için), gurme malzemeler.
Tavsiye ederim, çocukların hatta sizin de masraflarınız epey aşağı inecek. (Tabii bu kadar ucuza bulduk, bol bol alalım deyip ipler kaçarsa onu bilemem:) )

Beraber oyun oynamak

2011-02-05T15:14:00.003+02:00

Bu seneye kadar küçüktü yavrular, beraber değil, ayrı ayrı oynuyorlardı. Okulun faydası mı, yaş mı bilemiyorum, okula başladığından beri, beraber oyun oynamaya başladı. Hem de miniklerle bile! Geçen gün kuzeni Mira bizdeydi. Mira Alp'den 9 ay küçük, buna rağmen beraber epeyce hoş vakit geçirdiler. Giderken ağladı Mira.
Kendi yaşıtlarından biri eve geldiğinde ise durum şu: ilk önce bir adaptasyon süreci oluyor. Onu vermem, bunu paylaşmam şeklinde. Yarım saat sonra beraber koşma ve kikirdemeler başlıyor. Sonra da organize şekilde evi altüst etme! Ama ne altüst anlatamam. Bu da ayrı keyif, eskiden evi müze gibi olan birisi için:)
Diyeceğim o ki: Sabredin. 2.5 yaş gibi beraber oynamak ciddi şekilde gelişiyor. O zaman çocuklarla biryere gitmek de kolaylaşıyor.

Montessori Okulumuz Hakkında Bilgi (Küçük Kara Balık Çocukevi)

2011-02-03T08:16:00.005+02:00

Okulumuz ile ilgili şöyle bir kanaat oluşmuş, bunu hemen düzeltmek isteriz. Okulumuzun sadece kendimiz için kurulan, kapalı bir grup olduğu sanılıyor ve dışarıdan gelen taleplere kapalı olduğu
düşünülüyormuş. Bu YANLIŞ BİR BİLGİ! Biz okulun kuruluş aşamasında yer alan 6-7 aileyiz. Ama kalan öğrenciler Montessori Eğitimi ile ilgilenen ailelerin çocukları. Eğer Küçük Kara Balık Çocukevi isimli Montessori okulumuzla ilgileniyorsanız, lütfen bizi arayınız.

Telefon numaramız: 0216 5458530 (Bu hafta tatiliz. 7 Şubat tekrar okul açılıyor)

Şalgam Kitabı

2011-01-31T21:10:00.002+02:00

Alp'e arkadaşı Serin hediye olarak, Büyük Şalgam isimli kitabı vermişti. Aslında Temmuz'da geldi kitap ama ben şimdi yazıyorum. Bunu niye belirtiyorum, 2 yaşında bu kitaba kendini çok ama çok kaptırmıştı.

Dev Şalgam-Alexei Tolstoy (Bildiğimiz Tolstoy değil)
İş Bankası Yayınları

Rahatlıkla Alp'in tam olarak takıntı yaptığı ilk kitap diyebilirim. Çok eğlenceli bir hikayesi var.
Oyun oynar gibi. Kitabı bana kaç kere okuttuğunu, bana kaç kere anlattırdığını bilmiyorum.
Hatta bir süre sonra evdeki animasyon ekibi canlandırma olayına girdi, Büyük Şalgam evde oynanmaya başladı.

Çok ama çok tavsiye ederim. Bu kadar beğenince Alp de Mert'e bir tane hediye etti. O da aynı şekilde bayıldı kitaba. Zaten hediye eden Serin'in de en sevdiği kitapmış. Garantili bir kitap anlayacağınız:)

Burun temizleme olayı

2011-01-31T20:59:00.009+02:00

Gerçekten olay! Kim derdi burun temizlemek de öğrenilmesi gereken, hayatımızı çok kolaylaştıran bir aksiyondur diye? Alp 2.5 yaşında, hala öğretemedim. Bir türlü içindekileri dışarı itemiyor! Ne olacak bu durum? Ödüm patlıyor nezle olacak diye. Çok hassas, burnuna dokunulmuyor. Serum fizyolojik sıkınca, sanırsınız ki birisi etlerini sıkıştırıyor. Öyle bağırıyor. E nefes de alamıyor. Durum feci. Burun çekmek için muhtelif pompaları denedik. Ama hiçbirisi, şu yukarıdaki ve ekteki alet gibi etkili değil, bilesiniz. Japon mucizesi! Amazon.com'da en çok tavsiye edilen, en çok satılan pompa idi. Gerçekten, mucize gibi çekiyor. Alp yine nefret ediyor ama en azından çıkan hengameye değen sonuçlar alıyoruz:)

Terrible 2 - Korkunç 2 derken, bu da nereden çıktı?

2011-01-28T14:59:00.003+02:00

Evet, bir de bunun 3 yaşı varmış. Duyduk duymadık demeyin. Kendimizi o kadar 2 yaş sendromuna kaptırmışız ki, 3 olayını farketmemişiz. Jale'nin Hamileler Kulübü iç yazışmalarından, Montessori Anaokulumuzdaki arkadaşlardan farkettim ki, bir de 3 yaş durumu varmış. İnatlaşma doruğa çıkıyormuş. Bir arkadaşımızın kızı asla giyinmek istemiyor, çıplak dışarı bile çıkmak istiyormuş. Araba koltuğuna oturtmak 45 dakika sürebiliyormuş. Birçok örnek var.

Önce 2 yaş sendromunu nasıl geçirdiğimizi yazayım: Bugüne kadar fazla bir olay yaşamadık. Tantrum denen sinir krizi örneğini de pek yaşamadık. Sadece 1 kere, o da geçen hafta, kendini komşunun paspasının üstüne atıp bağırarak ağladı. O kadar komikti ki, elimde olmadan gülmeye başladım. Ben gülünce ve durumu üstüne hiç eğilmeyince sustu. Derdi neydi derseniz, galiba sokakta kalmak istiyordu. Halbuki okuldan döndüğümüz için çok yorgundu, eve girip uyuması gerekiyordu. Alp de o sırada ağrıza yapıp bu duruma girdi. Evet ilk tantrum buydu. Şans mı, davranış biçimi mi bilemiyorum.

Ama inatlaşmaktan kaçınmak gerekiyor. Alternatifler sunmak gerekiyor. Eğer çocuğunuz küçükse dikkatini başka yöne itebilirsiniz. Ama bu yaşlarda artık mümkün olmuyor. Yalan asla söylememek lazım. Sonra önünüze geliyor, pişman oluyorsunuz. Mizacı da biraz yumuşak ise böyle ufak tefek olaylarla atlatmak mümkün oluyor. Tabii bundan sonra tantrum olmayacak diye birşey yok.

Tabii bu tip problemler çıkarken, karşılıklı iletişim arttığı için çok daha eğlenceli oluyor çocuğunuz ile oyun oynamak:)
Evet büyüdükçe problemler de büyüyor olabilir ama mutluluklar da bir o kadar büyüyor. Kimse gözünüzü korkutmasın lütfen. Sizi kahkahalarla güldürür oluyorlar. Alp sayesinde çok uzun İstanbul-Kapadokya araba yolculuğu, sitcom tadında bir hal aldı.

Dolayısıyla: Bekle 3 yaş, biz geliyoruz:)

Disney Live

2011-01-27T19:53:00.004+02:00

Alp ile ilk kez bir gösteriye gittim. Arkadaşları ile beraber giderken tereddüt içindeydim. Alp yüksek sesleri sevmiyor, ürküyor. Ama bir yerden de başlamak lazım. Böylece çoluk çocuk 11 kişi gittik.

Haliç Kongre Merkezi yepyeni biryer. Ama koltuk düzeni kötü. Arkaya doğru yükselen koltuklar sadece arka bloklarda var. Hatta aralarda, arkadakinden daha yüksek bir koltuk bile mevcut! Verdikleri yükselticiden 2 tane koyduk ama yetmedi. İdare ettik. Baslangıçta mısır satan görevliden mısır alalım dedik, bir baktık 20 TL! Almadık. Bunlar sirk grubu gibi galiba, mısır, ıvır zıvır satanlar hep yabancıydı. Çok garipsedim açıkçası. Amerika'da bile 15 dolara mısır yediğimi hatırlamıyorum. Sanırım kovasına para alıyorlardı, üstünde Disney karakterleri vardı.
Bu durumda Bodrum pazarını tercih edeceğim, sanırım 3 TL'ye en Miki'lisinden bir kova almak mümküm!

Alp ilk 3 dakika ağladı. Yüksek ses ürküttü ama sonra renkler, ışıklar, Miki Mouse ilgisini çekti. Hatta alkışlara da eşlik etti. Ama olan biteni anladı diyemem.

Gelelim gösteriye: Danseden kızlar, bildiginiz göbekli, kenardan yağlar çıkan kızlardı. Moral bulduk kızlar olarak bu durumdan:) Hani biz de çıksak olacak gibi duruyordu açıkçası.
Gösteri ise bence 3.sınıftı. O parayı hiç haketmiyordu. Şarkı ve konuşmaların Türkçe olması tek artıydı sanırım. Gösteri 1 saat 45 dk sürdü. İlk perdeden sonra Alp gitmek istedi. Toy Story'i bekleyelim dedim, kaldık. (Buzz karakterini, çizgifilmi seyretmemiş olmasına rağman çok seviyor.) Ama gerçekten çıksak olurmuş. Buzz da iyi bir gösteri sunmadı bize.

Başka çocuk gösterileri de var. Bütçeniz ve vaktiniz kısıtlıysa şansınızı onlarda deneyin derim.

Alerji durumları

2011-01-05T10:27:00.003+02:00

Gerçekten sinir bozucu. Kerim'de hiç yok. Bende belli bir yaşta başlamış olan, kuru öksürük şeklinde olan bir alerji var. Bir sürü kaynakta belirtilen, alerji olmaması için yapılabilecek herşeyi yapmış olan bir anneyim. Sonuç: Alp de alerjik oldu. Hem de 1 yaşından sonra. Bir sürü soru işareti var. Bir kere çok feci durumda değil. Döküntülü olaylar yaşanmıyor. Sadece arada bir öksürük, koşunca öksürük, koşunca biraz nefes nefese kalması durumları. Apartmanın içi boyanınca sabah hırlayarak uyanması.
Kendi doktorumuz Singulair toz önerdi. Önleyici, antihistaminik gibi birşey. Kortizon yok. Şu anda onu kullanıyoruz.
Dün bir tane de alerji doktoruna götürdüm. Doktor bir bulgu o anda göremedi. Ama anlattığınız herşey çocuğun alerjik olduğunu gösteriyor dedi. Veeee 2 tane kortizon içeren puflardan yazdı. Bunu uzun süreli kullanın dedi. 15 gün sonra gelin, test yapacağım dedi. Halbuki Alp'in arkadaşı Mert için doktoru: 15 gün hiç ilaç kullanmamış olması lazım, ondan sonra alerji testi yapabiliriz demişti! Buyrun buradan yakın! Benim de kafama yatmadı. Baskılayıp sonra test yaptırmak?? Tabii ki işin uzmanı profesör doktoru sorgulayacak değilim ama kendi doktoruma danışınca ona da tuhaf gelmesin mi?? Ben zaten dünden razıyım bunları kullanmamaya. Doktorumuz dedi ki, bu konuda iki çeşit yöntem uygulanır. Bir yöntemde, kortizonlarla sonuna kadar bastırılır. Bazen geçer. Bir diğer yöntemde ise gerekirse kullanılır. Ben ilaç çok sevmem, bunu tercih ederim, dedi. Ben de kullanmamaya karar verdim zira Alp'in öyle feci sıkışan bir durumu şimdilik hiç olmadı.
Nedir bundan çektiğimiz? Her çocukta bir Ventolin-Pulmikort durumu. Bu şehir hastalığı mı nedir? Bu arada alerjik olmasın diye yaptıklarımı da saymak istiyorum:
1- Evde aşırı temizlikten kaçınmak, arap sabunu dışında temizlik maddesi kullanmamak
2- Bahçede yerlerde sürünüp, toprağı bile ağzına atmasına ses çıkarmamak
3- En az 1 sene emzirmek (daha cok istedim ama o istemedi) (acaba 2 sene emzirebilsem korur muydum?)

Belki de bunları yapmasam daha mı kötü olurdu? Bunu da bilemiyorum. Ama bu çocuklara çok yazık, devamlı kortizonlarla yaşıyor hepsi. Bakalım ne kadar koruyabileceğim Alp'i bu ilaçlardan?

Bir tane daha, son, söz..

2010-12-24T21:00:00.004+02:00

Uykudan önce faslı. Eskiden ne kadar kolaydı, rutini izler, yatağa koyar, öper ve çıkardık. Hemen uyurdu Alp. Ama artık herşey değişti. Bütün arkadaşlarımdan duymuş olduğum uyumamak icin direnme bizde de baş gösterdi. Alp yatmamak için müthiş direnç gösteriyor. Yatınca da başlıyor hikayelere. Onu da anlat, bunu da anlat... Ama bildiğimiz masallar değil asla, nedense onlarla hiç ilgilenmiyor. Bana vinç anlat, uzay mekiği anlat, kamyon anlat gibi şeyler. Ben çareyi limit koymakta buldum. Sana 3 tane anlatacağım diyorum. Her seferinde kaçıncıda olduğumu belirtip, en sonuncuda "son-başka yok" diyorum. Bu Alp'i kesiyor mu?? Yooo, hayır. Benimle beraber her ne kadar SON dese de, anne bir daha diye başlıyor. Kararlı olunca kısa sürede alıştı duruma. Ama her seferinde şansını deniyor. Hatta babayı, Selda'yı da deniyor, ayrı ayrı. Kararlı olmak gerçekten önemli. Selda'yı bu konuda tamamen devre dışı bıraktım, çünkü Alp onu çok "sömürüyor" Biz daha kararlı olabiliyoruz.

Daha önce çok okuduğum saat kurma işini yapmaya başladım. Mucize gibi yarıyor. Herşeyde de yapıyoruz. Sokaktan eve mi girmiyor, hemen saat kuruyoruz. Banyoya mı girmiyor, hemen saat. Artık kendisi yapmaya başladı. Bunu ters olarak da kullanıyor: eve gelenlerin gitmesinden hiç hoşlanmıyor. Gitmesinler diye, size saat kuruyorum diyor, saati kuruyor. Digital olduğu için, en son ne varsa o kurulmus oluyor. Genelde 5 dakikaya ayarlı. Çalmadan kimse evden gidemiyor. "Anne bana saat kur" en popüler cümlemiz bu ara. Ne zaman mı diyor, birşeyi yarıda bırakmak istemediği zaman. Deneyin, faydasını göreceksiniz...

Okulumuzdan Fotoğraflar

2010-12-24T09:25:00.010+02:00

Ne zamandır gerekiyordu. Basın için hep isteniyor. Kerim gönüllü olarak bu işe soyununca, beraber gittik fotoğraf çekmeye. Çocukların çoğunun uyuduğu saati seçtik. Böylece heyecan en aza inecekti. Çok fotoğraf var ama diğer velilerden izin almadan koymak istemediğim için sadece Alp'in fotoğraflarını koyuyorum. Bu satırlardan sonra birkaç arkadaşımdan izin istedim, izinler geldikçe diğer fotoğrafları da ekliyorum:

2 yaşında anaokuluna göndermek...

2010-12-22T18:15:00.002+02:00

Bu hep tartışılan bir konudur. 2 yaş çok erken mi? Ben açıkçası öyle düşünmüyorum ama yine de çocuğa da bağlı. Çok utangaç çocuklar için, evet erken olabilir. Ben evde hangi bakıcı olursa olsun, okulda alacağı eğitimi evde alamayacağını düşünenlerdenim. Günümüz çocukları çok uyanık, sanki herşeyi bilip de gelmişler. Evde oyalamak ciddi zorlaşıyor. Bu yüzden ben de verdim okula. Çok da memnunum. Amaaaa...

Bir de hastalıklar konusu var. Siz ne yapmış olursanız olun, 2 yaşında okula başlayan çocuklar çok sık hastalanıyorlar. Bunu bizim okulda çok net gördük. Çocuklardan ilk kez okula gelen ve 2 yaş civarı olanlar, çok ama çok sık hastalanıyorlar. Buna hazırlıklı olmak lazım.

Ben ki, oğlumu bahçelerde, toprakta emekleyerek büyüttüm. Toprakları, yaprakları yuttu, birşey demedim. Evde temizliği azalttım, abartılı temizleme malzemelerini yok ettim. Hepsini bağışıklık sistemi kuvvetlensin diye yaptım. Ama gördüm ki, bu yeni virüslerden kaçış yokmuş.
Herkes bunu söylüyor. Bu sene çok sık hastalanır, sonraki sene olmaz. O yüzden çocuğu okula verirken bakıcıyı işten çıkartmayın, okula gittiğinden daha fazla evde oluyor!

Okulumuzdan öğrendiğimiz değerli bilgiler...

2010-12-22T08:17:00.004+02:00

Geçtiğimiz Pazar, "Çocuğum Okulda Ne öğreniyor" toplantılarının 2.si yapıldı. Emel Hanım bize Montessori materyallerinin ne işe yaradığını anlattı uzun uzun. Toplantı sınıfta, materyallerin içinde yapıldı. Çok hoş bilgiler öğrendik, bazılarını paylaşmak istiyorum.

1- Çocuğun okulda, yazı yazarken, sırtının kolunun ağrımasının sebebi, artık zamanımızda, çocuklara hiçbirşey yaptırmamakmış.Yani onlara tabak, bardak taşıtmıyoruz, onu yapma kırılır, düşer dediğimiz için kol kasları güçlenmiyor. Bu yüzden yazmaktan nefret eden bir nesil yetişiyor. Kaslarını mutlaka çalıştırmak lazım.

2- Zamanından önce çocuğun eline kalem vermek de hataymış. Yazı yazmak için gereken kaslar değil, yanlış kaslar gelişirmiş. (Kalemi yanlış tuttuğu için.) İyisi mi elleri tam gelişene kadar eline kalem vermemek, sulu boya vermekmiş. Hele yazması kolay olan keçeli kalemi asla vermeyin. Verecekseniz kuru kalem olsun ki biraz çaba sarfetsin, minik kaslar çalışsın.

3- Okullarda beyaz mendiller var. Üstlerinde kırmızı çizgileri olan. Ne işe yarar diye merak ederdim. Meğer kırmızı çizgilerinden onları katlarlarmıs. Katladıkça geometrik çeşitli şekillerin çıkması bir yana, yine yazmak için gerekli olan kaslar gelişirmiş. O yüzden evde çocuklara bol bol çamaşır katlatın dediler.

4- Bildiğimiz paket lastiğini alıp, gerdirerek bir düzeneğe geçiriyorlar. Bu da üç parmağı kullanıp, yine kalem tutması için gerekli yetiyi geliştiriyormuş. Aynı zamanda düğme açması için gerekli. Bunu da evde yapabilirsiniz.

5- Çocuk istemediğiniz birşey yaparsa, "Bunu istemiyorum" demek en iyi çözümmüş. Diyelim ki canınız acıdı, ağlama taklidi yapmayın. Çocuk gereksiz bir suçluluk duygusu duyacak. Empati ancak 3.yaşta gelişen birşey. Neden ömür boyu üstünde birikecek olan suçlıuluk duygusunu taşısın ki? Bunun yerine sert ve ciddi olarak söyleyeceğiniz bu cümle daha etkili. Gerçekten de işe yarıyor.

6- Evde mutlaka sofra hazırlamanıza yardımcı olsun. Bunu zaten okulda yapıyorlar, çok da hoşlarına gidiyor:)

7- Okulda minik bir ütü masası ve seyahat ütüsü var. Onu iyice ılık ayara getiriyorlar sonra da ütü yapıyorlar. Bunu evde de yapmak mümkün. Bugüne kadar hiçbir kaza olmamış, demek herkes dikkatli davranırsa ütü bile yapabilirler. (Alp'in 29 aylık olduğunu hatırlatayım!)

8- Çocuğa asla abartılı aferinler olmayacak. Yoksa çocuk bu aferinler için yaşamaya başlıyor. Abartılı övgü ya da yergi yok. Mümkün olduğunca nötr olunacak.

9- Çocukla 24 saat ilgilenmek hata. Zira çocuk kendi kendini oyalayamazsa, ileride yardımsız ödev yapamayan, hatta hiçbirşey yapamayan bir çocuk modeli gelişiyor. Günümüzde bütün anne babaların sıkıntısı bu konu. Bırakın biraz kendisi de birşeyler yapsın. Eğer çok alıştıysa buna itiraz edecektir ama bunu yavas yavas kırmak mümkün. Deneyin, pişman olmazsınız.

Okulumuzda olan harika bir uygulama var, zaten Montessori'nin içinde olan birşey bu:
Her çocuk için ayrı program çıkartılıyor. Böylece hangi çocuk, ne konuda eksikse, o konuda çalışıyor. Günümüz okullarında, daha başından kağıt imzalatılıyor: "Çocuğum başarısız olursa, okuldan alacağım" diye. Büyük konuşmamak lazım, kimbilir, belki biz de imzalayacağız ilerideki serüvenlerde bunları ama en azından bu okulda değil!! Çocuğum bir at yarışında gibi hissetmeden, harika bir şekilde çıkacak merdivenlerden. Umarım Montessori sistemi yaygınlaşır heryerde!

Alp 1 - Antibiyotik 1

2010-12-10T20:19:00.004+02:00

Alp'in krup macerası uzun sürünce, başka türlü öksürmeler çıkınca, burnu akınca doktoru acaba antibiyotik mi başlasak demiş, ben çok üzülmüştüm. İnat edip doktor doktor gezip, vermemiştim. O durumda skor 1-0 idi:)

Ancak geçtiğimiz Pazar, Alp birden feci ateşlendi. 39.9. Panik olmadık, alışığız cocuklarda bu yüksek ateşlere. Bekledim. Ertesi günü okulu aradım, Alp gelmeyecek dedim. Müdürümüz Deniz'den öğrendim ki, 30 kişiden sadece 8 kişi okuldaymış! Birkaç arkadaşımı aradım, herkes benzer şikayetler içinde. Onlarınki daha önce başlamış. Ortak özellik düşmeyen ateş, bir hırıltı, burun akıntısı. Yine o arkadaşlarım, farklı doktorlara gidiyorlar, ortak teşhis almışlar ve antibiyotiğe başlamışlar.

Ben yine de başka birşey olmasını çok isteyerek önce 3 gecenin dolmasını bekledim. İlginç olan, ateş kesici sadece 38.5'a düşürüyor. Ne inat, ne inat. Oldu 3.gece. Doktoruna götürdüm, göğüse inmemiş ama tablo iyi değil dedi. Beni yarın tekrar ara, karar verelim dedi.

Geçen ay gittiğim Hülya doktorun dediklerini yapacak cesaretim yok. Alp ağrıza duruma geçmiş bile, ben bu çocuğu nasıl aç bırakabilirim? Dolayısıyla o seçenek listeden çıktı. Ama yine de birazcık olsun uygulamaya çalıştım. Zaten doğa da devrede, Alp iştahsız, birşey yemek istemiyor. Ama istedi mi de, yasakları istiyor. Meyve, bulgur, süt...

Bir silahım da homeopatımız Sibel Hanım. Ama şansa bakın, o da yok, seyahatte.

5.gece de 39.9 ateş olunca, Alp perişanları oynayınca, karı koca kafa kafaya verdik, yok artık dedik ve üzülerek Alp'in ilk antibiyotiğini verdik. Birtek şuna hayıflandım: doktora sormak aklıma gelmedi, acaba verdiği eski nesil ilaç mıydı? Öyle olursa daha iyi, vücut hiçbirini bilmediği için hiç olmazsa eskilerden başlamak mantıklı geliyor ama sadece düz mantık kuruyorum. Ne yazık ki bu soru ilacı 2 kez kullandıktan sonra geldi aklıma. Durumunu anlatmak için tekrar doktorumuzu aradığımda bu konuyu soracağım. (Bilmeyenler için: antibiyotikler 1.nesil, 2.nesil, 3.nesil diye gidiyor.)

Bugün 6.gece, 3 doz antibiyotik almış oldu. Birkere başladınız mı bitirmek lazım, yoksa bir dahaki kullanımda antibiyotik etkisiz kalıyor. Buna çok dikkat etmek gerekiyor. Bu yüzden 10 gün kullanılacak. Benim kadar takık birkaç anne ile dertleşiyoruz, herkes kan ağlıyor. Benim hedefim 5 yasına kadar hiç kullanmamaktı, olmadı. İlaç sektörüne yakınlığım, benim bu ilaç konularına daha hassas olmama sebep veriyor maalesef:(

Bu arada okulun mevcut sayısı artmış ama hala eskisi kadar değil.

Anıtkabir

2010-11-19T18:23:00.002+02:00

Kurban Bayramı, 1.gün, sabah 9:30. Biz kendimizi Anıtkabir'de bulduk. Kimse yok. Çok müthiş bir huzur var. Hiç böyle görmemiştim orayı.
Alp muhtelif heykellerden ve şehir içindeki fotoğraflardan dolayı Atatürk'ü ismen biliyor. Anıtkabir'e giderken de, 'Atatürk'ün evine' gidiyoruz dedik. 2 yaşındaki çocuğa mezar, anıt anlatmak imkansız tabii! Neyse Alp gayet mutlu gitti oraya. Kocaman meydanda nasıl mutluydu, anlatamam. Sonra mozole kısmına geldik. Nerede diye sordu. Burada uyuyor dedik. Ben görmek istiyorum diye tutturdu! İmkansız, uyuyor diyerek kıvırmaya çalıştık ama Alp basladı ağlamaya: kapısini çalalım, ben Atatürk'ü istiyoruuum diye. Nasıl bir ağlama, heryer sessiz, bacak kadar çocuk 'Atatürk'ü istiyorum' diye ağlıyor. Bize gülme geldi. Babası zaten kamera ile yapışık yaşadığı için bu anı videoya çekmek hiç zor olmadı. Çok ironik bir durum çıktı ortaya. Hikayenin başını bilmeyen birkaç eş-dost, videoyu görünce göz yaşları içinde beni aradılar. Mail olarak sağa sola göndermek isteyenleri kibarca reddettiim çünkü böyle bir videonun you tube'a düşmesini gerçekten istemem.
Alp'i ikna ettikten sonra, AOÇ'yi tekrar denemek üzere oradan ayrıldık.

Ataturk Orman Çiftliği Hayvanat Bahçesi

2010-11-19T15:37:00.001+02:00

Çok az vaktimiz var, Kapadokya'ya doğru yola çıkacağız. Bari AOÇ'nin hayvanat bahçesine gidelim dedik. Çocukluğumdan hatırlarım, kocaman bir yer. Web sitesine baktık, 365 gün açığız diyor. Saat 8:30-17:00 arası. Biz yine de güvenemedik, bir de telefon ettik. Ne de olsa bayram. Santraldaki görevli açığız dedi. Saat 9:15 gibi oradaydık. O da ne, gişeler kapalı!! Güvenliğe kızdık, (tek kızabileceğimiz onlardı), web- tel, heryerden bilgi aldık, nasıl kapalı olur dedik. Bayramda böyleymiş!! Santral icerideymis, onların haberi yokmus! Skandal! Bize 10'da gelin dediler. Anıtkabir'i gezip gittik, 10:30'da tekrar kapıdaydık. O da ne? Hala kapalı! Bu sefer kapıda kuyruk. Yine aynı görevlileri bulduk: saat degişmiş, 11:00'de açılacakmış, yarım saat bekleyecekmişiz. Epey şarladık ama yapacak şey yok, Alp ile öyle bekleyemezdik, aynen yola devam ettik. Ey AOÇ Müdürü, duy sesimi!! Bayram tatili sizin de hakkınız ama bir zahmet web sitenizi güncelleyin. Santrala çıkan kapalıyız desin. Hatta çıkmasın, bu bile daha iyi...

Alp ile uzun araba yolculugu

2010-11-17T11:27:00.001+02:00

Alp su anda 27 aylık. Hiç uzun yola gitmedik arabayla. Sonunda denemeye karar verdik. Hedef Kapadokya. Ama önce Ankara'ya ugrayıp yolu ikiye bölelim dedik. Saat 12 gibi İstanbul'dan yola çıktık. Yolda sadece 1 kez durduk. Alp hic sorun çıkarmadı. Hatta bir çanta dolusu eşyası vardı. Hemen hemen hiçbirini kullanmadık. Hatta yolda bizi o kadar eğlendirdi ki, artık heryere arabayla gidebiliriz. Ankara'da bir gece kaldık, sabah da minik bir program sığdırdık, o bir daha ki yazıya..

Küçük Kara Balık Çocuk Evi

2010-11-12T15:29:00.005+02:00

Okulumuzun ismi ve logosu artık belli. Daha önce birkaç isim üstünde durduk ama ruhsat aşamasında problemler çıktı. Bu yüzden biraz gecikti. Artık ismimiz Küçük Kara Balık Çocuk Evi.
İsmini ise meşhur çocuk kitabından alıyor. Biz küçükken okutulurdu: Sürüden ayrı duran, herkesten farklı hareket eden bir balığın hikayesidir bu. Biz de kendimizi aynen öyle hissediyoruz:)
Web sitemiz de buna göre değişti. http://www.kucukkarabalikcocukevi.com oldu. Eski siteden içeriğin taşınması biraz vakit alacak sanırım zira çok dolu bir site olmuştu. Eski sitemizi yine hatırlatayım: www.montessori.org.tr
Yeni bir logomuz da var. Bize gönülden destek olan, okulumuzun bir velisi bile olmayan çok sevgili arkadaşımız Sevengül Senbir'e (Potikare Ajans) çok teşekkür ederiz.

Hastayken sırf sebze yiyecektik ya...

2010-11-11T10:24:00.003+02:00

İşte o konuda 2 günde pes ettim, kısmen daha doğrusu. Alp'e iki gündür sadece sebze vermeye calısıyordum. Pişmiş sebzeleri reddetti, ben de salatalık-biber verdim. Ama galiba hazımsızlık yaptı, dün gece ağladı durdu. Karnım ağrıyor dedi. Sabah ilk defa yumurta diye agladığını duydum. Alp'in yumurta istediği görülmemiştir. Açlıkla terbiye böyle birşey mi acaba? Sonunda ben de pes edip yumurta yemesine, ekmek yemesine izin verdim. Seda cabuk pes ettiğimi düşünüyor ama hiç olmazsa et,süt, meyve vermeyeceğimi düşünerek içimi rahatlatıyorum. Küçücük çocuğa rejim nasıl zor birşeymiş? Çocuğu hiper alerjik olanlara bol sabır diliyorum. Benim gözümde onlar artık birer evliya!

Aykırı ve radikal bir doktor: Dr.Hülya Sonugür

2010-11-10T20:28:00.004+02:00

Bugün, arkadaşım Seda'dan defalarca dinlediğim ama karşıda olduğu için bir türlü gidemediğim Dr. Hülya Sonugür'e gittim. Beni oraya kadar götüren ise, Alp'in son zamanlarda sık hasta olması ve bir türlü iyileşememesi, kendi doktorunun antibiyotik önermesi oldu. Bunca zaman kullanmadık, şimdi hafif geçen bir hastalık için kullanmak çok zor geldi, aldım ama kullanmadım. Hastalık krupla başladı sonra bildiğiniz gribe döndü. Gayet müzmin bir durumu var.
Hülya Hn'ı aradım, bu hafta cok doluyuz dediler. Yeni hastalara özellikle cok vakit ayırıyor, sizi sıkıştırmak istemeyiz dediler. Rica ettim, Hülya Hn'ın sizi aramasını sağlayacağız dediler. Veee çat diye aradı Hülya Hanım, gerçekten çok sevindim. Beni tanımıyor bile! Normalde bunu yapacak doktor yok gibi birşey artık.
Bana telefonda en azından 20 dakika bilgiler verdi. Bu bile beni bitirdi. Nasıl bir doktor bu acaba dedim kendi kendime. Alp'in boğazının kızardığını, doktorunun antibiyotik yazdığını ama başlamadığımı söyledim. Bana direkt olarak şunu dedi: "Antibiyotik sadece streptokok bakterisi için verilir. Bunun için de strep a testi yapılır. Gidin hemen yaptırın, sonuc derhal cıkıyor" dedi.
İlk iş olarak, Alp'in sebze haricinde bütün gıdalarını kesin dedi. Ekmek, süt, meyve, tahıl, aklınıza ne geliyorsa. Gerekirse aç kalsın, hatta daha da iyi dedi. Vücudun enerjisini hazım için degil, iyileşmek için kullanması lazım dedi. (Bu arada ben kara kara düşünüyorum, meyve ve bulgur müptelası Alp nasıl ikna edilir diye) Ekstra verdiğiniz bütün ilaç-vitamin ne varsa kesin, atın dedi. Siz gelince daha detaylı görüşürüz dedi.
Evde ilk iş doktorun söyledigi maddeleri yok etmek oldu. Alp hasta olduğu için zaten iştahı yoktu, ama meyve biraz zor oldu açıkçası. Ne zaman birşey istese, eline organik pazardan alınmıs salatalık ve kapya biberi verdim. İdare ettik. Mutfaktan ekmek aşırmış, evet resmen aşırmış, ona birşey demedim artık. Burada en önemlisi et-süt-şeker (meyveden dahi olsa). Ben de bunları kesmiş oluyorum, bir ekmek eksik kalsın dedim. Ertesi günü sekreter beni aradı ve bana randevu verdi. İnanılmaz sevindim. Atladım, gittim.
Muayenehaneye girince çok sevindim. Birincisi galoş stresi yoktu. Demek doktor bunu önemsemiyor hatta destekliyordu. Bu aynı benim yaklaşımım! İkincisi bu kadar aykırı doktorun muayenehanesinde oyuncak da olmaz sanıyordum, halbuki hiçbir doktorda olmadığı kadar çeşit oyuncak vardı. Alp hemen daldı oraya. Bu arada Montessori'den ögrendiği, izin isteme olayını da hemen uygulamaya koyduğunu gördüm. Bir çocuk elinden oyuncak almaya kalktı, bizimki tersledi: "Ama sen benden izin istemedin" diye. Çok güldüm...
Sonra Hülya Hanım beni çağırdı. Biz sizinle uzun uzun konusacagız, Alp orada kalabilir dedi. Kapıyı da acık bıraktı ki isterse beni görsün diye. Ben de sandım ki, 15-20 dakika konusuruz. Tam 1.5 saat konustuk. İnanılır gibi değil. Ben daima doktora sorularımı yazarak giderim, çünkü unuturum soruları. Herşey çok hızlı gelişir. Eve gelince yine de sormadığım sorular olduğunu hatırlarım. Hülya Hanım ise önce kendinden bahsetti. Ben "anarşist ve aykırı" bir doktorum dedi. İlaç sektörüne savaş açmış durumda. Gıda sanayisine de. PAketli, reklamı yapılan hiçbirşeyi yemeyin diyor. Bu anlamda "Food Inc" belgeseline paralel şeyler anlatıyor. Çocuğa sakın sakın süt içirmeyin diyor. (2 yas sonrası-o yasa kadar da emzirdiğini varsayıyor)
Yoğurdu destekliyor ama evde yapılması kaydıyla. Sütçi Aysun'u da destekliyor. Ama yoğurdu da kıvamında yesin diyor. Makarna yemesin, gerek yok. Bulguru az yesin. Ama besin maddesi mutlaka sebze olsun. Peynire falan da gerek yok. Asıl kalsiyum sebzeden gelsin diyor. ŞEker zaten yok, meyveden gelen şeker de fena, az yesin. Masaya sizinle otursun, ona özel yemek olmasın. Yerse yesin, yemezse kalksın. Şişmanlık fena. Bizimkinin kilosu %25, boyu %75'de cıktı. Yani zayıf ama uzunca. O da tam olarak bunu istiyormuş. Ara öğünü kaldırın, alışmasın. Kendiniz de yemeyin dedi. Omega 3 veriyorum dedim, verme dedi. Balık hiç yemese de olur dedi. Sünnet yaptırdıgımızı duyunca cok üzüldü, tamamen karşı. Protestan Amerikalıların çıkardığı bir eylem olduğuna inanıyor. Matah birşey olsaydı Avrupalı da olurdu diyor.
Aşılara da 0-3 yaş arası karşı ama Alp hepsini oldu zaten, ona da geçmiş olsun diyoruz maalesef.
Özellikle hasta iken, bırakın aç yaşasın dedi. O kadar radikal.
Sonra Alp'i kontrol etti. Toparlamak üzere, dediklerimi yapın, geçer merak etmeyin dedi. Bir de alerji testi istedi. Bendeki alerjik yapı ona da geçmiş gibi duruyor. Kulağında kir var, krup olmuş, sık terliyor, bu alerjik yapının işaretleri dedi. Artık bir kan testi yaptıracağız. Ben bu kadar ilgili olduğu için çok sevdim Hülya doktoru. Devam etmeyi de düşünüyorum. Zaten zırt pırt çağırmıyor. Alerji testi için görüşeceğiz, bir daha 3 yaşında gelin dedi.

NOT: Bu yazıyı yazdıktan epey sonra Hülya Hanım doktorluğu bıraktı. Kendisini düzenli ziyaret eden bir arkadaşım, Sağlık Bakanlığı'nın aşı ve ilaç karşıtı olduğu için çok baskı yaptığını söyledi, bu durumdan bunalmış. Bana çok mail geliyor, bu yüzden bu notu yazma gereğini hissettim. Bende olan cep telefonu bile kapalı. Sanırım gerçekten bıkmış, ulaşılmak istemiyor. Yine aynı arkadaşım başka doktor tavsiye edebilir misiniz diye sormuş, cevabı hayır. Kendi yöntemleri ile çalışan birisi daha yokmuş. Genelde hep aynı sorular geldiği için açık bir şekilde yazmak zorunda hissettim kendimi.

İlk Veli Toplantısı...

2010-11-07T21:36:00.004+02:00

Ne kadar garip hissettik, anlatamam. Minicik bebeğimiz büyümüş, biz veli toplantısına gidiyoruz!!
Okulumuz yeni, öğrenciler yeni olunca, böyle bir toplantı şart oldu. Hepimiz toplandık gittik. Bütün veliler heyecan içindeydi. Öğretmenlerimiz genel bilgiler verdiler. Çocukların kişisel gelişimi ile ilgili bilgileri de, hepimize ayrı yazılmış mektuplar olarak verdiler. Toplantı miniklerin sınıfında, Montessori materyallerinin arasında gerçekleşti. Materyallerden birkaç örnek verdi Emel Hanım. Benim hayranlığım daha arttı bu sisteme karşı. 1 ay oldu okulumuz açılalı. Artık çoğu çocuk sırasını bekliyor. (2 yaş civarındakiler biraz daha zorlanıyor ama onlarda da ilerleme var.) Malzemelerini kendileri seçiyorlar, mutlaka topluyorlar. (Biz evde o kadar ugrastık beceremedik, demek keramet okulda ya da ögretmendeymiş). Zorla çekip almıyorlar. (Yine 2 yaşlarda bu hala devam ediyor, azalarak olsa da) Emel Hanım da söyledi, 30 ay önemli bir dönüm noktası. Daha önce yaptığı atma, çekme, paylaşmama olayları oldukça azalıyor.
Önemli bir ders daha öğrendik: Olmayacak birşey yaparsa, "Bunu yapmanı sevmedim" demek gerekiyormuş. "Bu yanlış" degil. Neye göre yanlış, bu ucu açık bir konu. Ama bunu sevmedim demek çocuğa daha net bir mesajmış. Bundan sonra biz de evde böyle yapacağız:)
Bir de evde ne tip oyuncaklar olmalı sorusuna, gösterişli olanı değil, elini kullanabileceği, fonksiyonel olanı seçin dedi. Yani kocaman bir araba değil de, bloklar, legolar olabilir olarak yorumladım kafamdan.
Hey ay bir toplantı olacak, heyecanla onu bekliyoruz. 1 ayda bu kadar çok şey değişti, bakalım daha neler değişecek?

Krup Hastalığı

2010-10-27T18:16:00.005+03:00

Birkaç gündür cok hafif ateşi olan Alp, Pazar akşamı çoook garip seslerle uyandı. Hem cok derin soluyor hem de köpek havlamasına benzer sesler çıkartıyordu. Daha önce bir arkadaşımın başına geldiği ve bana çok iyi tarif ettiği için, hemen krupla ilişki kurdum kafamdan. (Giırtlak-ses tellerinde olan iltihaplanma.) İnternetten belirtilerini okudum, birebir aynıydı:
- Çocuk sağlam yatar, korkunç seslerle uyanır,
- Köpek havlaması gibi sesler çıkartır,
- Önceden hafif ateş olabilir,
- Ses çatallaşmıştır.

Bunların hepsi bizim için geçerliydi. Alp çok fena ağlamasa daha sakin olabilirdim ama anlatılmaz bir ağlama içindeydi. Doktorumuzu aradım. Yurtdısında olan doktorum, bunu hiç mesele etmeyip çok ilgilendi bizimle. Anlatınca o da krup dedi. Önce soğuk havaya çıkart dedi. Soguk hava ses tellerine iyi geliyormus, şişmeyi azaltıyormus. Sakinleşmezse hastane dedi. Baktım hiç durmuyor, gece yarısı hastanede bulduk kendimizi. Bu arada bir muhakeme yapıp kafamda, en iyisinin Kadıköy Şifa olacağına karar verdim. Doğum hastanesi olduğu için 24 saat çocuk doktoru bulunduruyorlar. Çocuk doktoru bakar bakmaz teşhisi koydu:Krup. Kortizon iğnesi yapmak gerekiyor dedi. Yapmazsak ne olur diye sordum, bu tablo cok geç iyileşebilir, daha kötüye de gidebilir dedi. O yüzden kabul ettik. Arkasından inhaler ile bir nefes açıcı daha verdiler. Ventolin cinsi birşey. Arkasında da soğuk buhar. Yaklasık 1.5 saat kaldık orada. Sonra eve geldik. KAloriferleri zaten kapalıydı, iyice serinlettik odayı. Soğuk su buharını koyduk. Arkasından yoğun öksürük bekleyin dediler, aynen öyle oldu. Şimdi balgam söktürücü bir şurup ile tedavisi sürüyor. Bulaşıcı olduğu için bu hafta evde geçecek. Çok sıkıldı tabii, biz de öyle.
Kötü haber şu ki, tekrar edebilirmiş:(
İnşallah bununla atlatmış olalım.

Starbucks Anneleri

2010-10-19T09:24:00.001+03:00

Bildiginiz gibi gecen hafta okulumuz acildi. Okul yeni, butun ogrenciler yeni olunca, ilk 2 gun karmasalar yasandi. En zoru, iki yas cocuklarimizin cogunun annelerinden kopmak istememeleri yuzunden aglamalari oldu. Ama cocugun iyiligi icin, anneler olarak cocugumuzu öpüp ayrildik oradan. Bizi gormeyince aglamalari daha kolay sona eriyordu. Mekan olarak, Kosuyolu'ndaki Starbucks'i sectik kendimize. Cogumuz 2 yasindaki cocuklarini yarim gun gonderdigi icin, oglene kadar orada oturuyor, erken cagirilirsak yakinda bulunmak istiyorduk. Tabii ilk haftadan hastalanan cocuklarimiz oldu, biri de Alp. İki gun gitti, uc gun hasta oldu, gitmedi. Bu Pazartesi sil bastan oldu. Okula yeni basliyormus gibi.
Aslinda Alp'in durumu biraz farkli digerlerinden. Okulun tamir isleriyle ugrasirken bizimle sikca okula geldigi icin orayi oyun alani gibi gordu. Herkese 'burayi babam tamir etti' dedi. Yani okula girerken aglamadi. Gulerek sinifina girdi. Alp digerlerinin aglamasi ya da kalabalik yuzunden rahatsiz oldu daha cok. Bugun ise gulerek girerken, bakti bir cocuk agliyor, o da basladi aglamaya! Yine optum, biraktim Alp'i. Neyse ki, kolay susuyor. Ben de Starbucks'da diger anneleri bekliyorum, kitabimi okuyorum, bloguma bu post'u gonderiyorum. Telefonla yazinca Turkce karakter sorunu oldu maalesef:(

Yarın okulun ilk günü...

2010-10-11T00:03:00.004+03:00

Sonunda o gün geldi çattı. Bütün zorlukları aşarak, Türkiye'de pek örneğini görmediğimiz bir işi başararak, veli insiyatifli okulumuzu kurduk ve yarın açıyoruz. Biliyorsunuz, Türk milleti olarak birçok işe hevesle başlarız ama sonu gelmez. Biz bunu başardık, bununla da gurur duyuyoruz. Yarın 34 tane minik çocuğumuz Küçük Kara Balık Montessori Okulu'na başlıyor. İsmimiz bilerek seçildi, kendimizi Küçük Kara Balık gibi hissediyoruz. Akıntıya karşı kürek çektik, ezber bozduk. Çocuklarımız yaratıcı bir eğitim alacaklar, ezberler, projeler ile uğraşmayacaklar. Organik yemek yiyecekler. Bahçeyle uğraşıp, sofralarını kendileri kuracaklar, tabaklarını yıkayacaklar, ahşap materyaller ile oynayacaklar. Canları isterse uyuyacaklar.
Biz bu sisteme cok inandık, umarız daha da yaygınlaşır.

Montessori Okulumuz Kapılarını Açıyoooor!

2010-09-24T21:28:00.005+03:00

Bu gördüğünüz Montessori okulumuzun usulüne uygun yerleştirilmiş sınıfının fotoğrafları. Bu bir mutfak, miniklerimizin boyuna göre yapılmış. Orada yedikleri yemeklerin tabaklarını yıkayacaklar. İsterlerse basit şeyler hazırlayacaklar. Hiçbirşey taklit değil, herşey gerçek. Zaten çocukların bütün derdi bu değil mi? Bizim yaptıklarımızı aynen yapabilmek. Ama hem boyutlardan dolayı, hem de bir çoğumuzun güvenlik kaygısından, bunu bir türlü yapamayız. Çocuklara cam vermeyiz, mutfağa sokmayız. Hep plastik eşyalarda yemek yedirmeye çalışırız.

Bu ise sınıfın bir diğer köşesi. Burada Hollanda'dan getirtilmiş olan materyallerin bazıları var. Pembe kule ve kahverengi basamaklara özellikle dikkatinizi çekmek isterim. Zira en popüler malzemeler onlar. Tam olarak nasıl kullanıldığını ben de henüz bilmiyorum, yaşayınca göreceğiz.

Bunlar da diğer köşeler. Herşey ahşap. Çocuklar hareket etmek isterlerse onun için de köşe hazır ama bu fotografta gözükmüyor. Tırmanma haladı ve bunun gibi malzemeler sınıfın bir köşesine yerleştirildi:)

Dışarıda yani bahçede çocuklarımızın bakacağı bitkiler ve bir kum havuzu var. (Kum havuzu yapım aşamasında)

Bu arada oryantasyonlar da başladı. Biliyorsunuz, minikler anaokuluna ilk gittiklerinde çok ama çok ağlıyorlar. Bunu istemediğimiz için, çocuklarımız için 1 saat ayrılıyor. Başka çocukların olmadığı bu bir saat içinde, çocuk okulu keşfediyor. Öğretmenleri ile tanışıyor. Böylece daha rahat adapte oluyor. Alp'in oryantasyonu çok iyi gitti, çok eğlendi. Hergün okul sorup duruyor bana:)

4 Ekim'de bütün öğrenciler gidecek, heyecan içinde bekliyoruz o günü. Herkesin çok emeği var, bütün velilere tek tek teşekkür ederiz. Dileğimiz bu girişimin daha da yayılması, başka miniklerin de faydalanması elbet. Montessori ezber bozan bir eğitim sistemi, Türkiye'nin kesinlikle çok ama çok ihtiyacı var.

Emzik bırakma

2010-09-24T20:56:00.002+03:00

Ne zamandır yazamadım yine, araya tatil girdi, iş girdi, açmakta olduğumuz Montessori Okulu işleri girdi. Bu arada Alp emziği bıraktı. Bizimki komik bir deneyim oldu, özellikle yazmak istedim.
"
Alp tam 26 aylık. Artık herşeyi kendisi deneyimlemek istiyor. Devamlı "ben" diyor. "Ben işe gidiyorum" diyorum, "ben de gidiyorum" diyor. Bunun gibi birçok örnek var.

Bu arada emziği bıraktırma konusunda geç kaldığımızı düşünüyordum. Alp gittikçe daha bağımlı hale gelmişti. Aslında sadece yatak ile kısıtlamıştık ama Alp çaktırmadan yatağından alıyor, beni görünce de olduğu yere uzanıyordu, ben yatıyorum diye! Ben ona arada bir söylüyordum, şu emziği artık bebeklere versek, ne dersin diye, o zaman da "Alp de bebek" diyordu. Yani hiç gönlü yoktu. Emzik kesmeyi de denedim ama olmadı, çok sinirlendi. Bu bozuk, öbürünü ver dedi. Babasına da "anne bunu kesmiş" dedi! Yani biz uyanık geçinirken, o daha da uyanık çıktı.

Böyle bir dönem içindeyken, 2 gün önce Alp'i salonda emzikle buldum. Dedim ki: "Alp, çok kızıyorum bu emziğe. Camdan atmak istiyorum sen böyle yapınca" dedim. O da dedi ki: "Anne, ben atiiim, ben atiim.." Vee gitti, küt diye atıverdi camdan! Valla şok geçirdik, hiç beklenmedik bir hareketti. Sonra da döndü, evdekilere anlattı, ben emmiyi camdan attım diye. Bütün gün de hatırlattık, sonra bizden istemesin diye. Şakir Abi de aldı, çöpe attı dedik. Şakir Abi çöplerimizi topluyor. Çöp kamyonu da götürdü dedik.

Tabii dedik de, uyku konusu nasıl olacak diye merak ediyoruz. Alp, hiç emzik lafını ağzına almadı. Ben ettim, ben buldum durumu içinde galiba:) Ama uykuya normalden zor daldı. Gece bir şekilde de uyudu, ağlamadı ama gece 4 gibi uyandı, bir türlü uykuya dönemedi. 1 saatlik savaştan sonra (evin icinde koşturma, cok acıktım diye tutturma, bizim yatakta taklalar atma gibi) uykuya geçebildi.

Bugün öglen de sorunsuz uyudu ama şu anda çoktan uyumuş olması gerekir, hala uyuyamıyor. Fakat yine de istemedi emzik. Çok takdir ettim oğlumu:)

Bakalım bu alışma olayı kaç gün sürecek, ben de merak ediyorum.

Tuvalette son durum

2010-08-26T22:34:00.003+03:00

Eveeet, nerede kalmıştık? Alp herşey iyi giderken, geceleri altına yapmaya başlamıştı. Bu olay yaklaşık 2 hafta sürdü. Sonra da başladığı gibi gitti. Ekstra birşey yapmadım. Soğukkanlı kaldım. Hiçbirşey yokmuş gibi yaptım. Gündüz olay olursa koşarak tuvalete götürdüm. Sorun geçti. Buraya yazınca birçok arkadaşımdan mail geldi. Meğer ne kadar çok kişiye olmuş bu minik geri dönüş. Belki bir keşfediş yaşıyorlar, kimbilir. Ama önemli olan geçmiş olması:)

Tuvalet Konusuna Dönüş

2010-08-12T21:28:00.002+03:00

Alp eğitimi tamamlayalı 2 ay oldu. Herşey çok iyi gidiyordu, taa ki bu haftaya kadar. Birden her gece, daha doğrusu sabaha karşı yatağını ıslatmaya başladı. Sıvıları biraz azalttık. Geleneksel Türk yaklaşımı, ayağını üşütmüştür lafı oldu. Klimalar hep açık olunca yerler buz gibi oluyor, olabilir. Gerçi bu ayak üşütme lafı, batı kültürlerinde yok, tamamen doğuya has bir durum. Uzak Doğu'da da var. Bizde hat safhada. Ben Alp'i denek yaptım, mümkün olduğunca çıplak yürütüyorum, evde tabii. Doktor ayak icin en saglıklısı dedi. Ama biliyorsunuz, sıcak hava üste çıkar, soğuk hava yere çöker. Böylece yerler gerçekten de soğuk. Acaba doğru mu? Yoksa Alp oyun mu yaptı? Yoksa bir süreç mi? Bakalım göreceğiz...

Yazım Kılavuzundan Faydalı Bir Bilgi

2010-07-31T17:13:00.002+03:00

Bugünkü yazımın bebek-çocuk konularıyla hiç ilgisi yok. Tamamen kişisel bir merakın sonucu!
Uzun zamandır kafamı meşgul eden bir konudur: Özel isimlerden sonra gelen bazı ekler ayrılır, bazıları ayrılmaz. Fakat son zamanlarda bütün ekler ayrılmaya başladı yazılarda. Artık -de ve -da'ları doğru yazan insan sayısı bir elin parmağını geçmediğine göre, bu kadar teknik bir konuda hata olması çok doğal. Elimde bir yazım kılavuzu var, gözüm gibi bakarım. Bana öyle geliyor ki, TDK'nın DOĞRU olarak çıkarttığı son kılavuzlardan biridir. Çok eski, yaprakları sararmış. Tarih 1973. Ben 3 yaşımdayken çıkmış. Oradan görev edinip bu konuya özellikle baktım özel isim konusuna. Hangi ekler ayrılır, hangisi ayrılmaz. Lisedeyken çok iyi bir Türkçe ögretmenimiz vardı. Hafızam yanıltmıyorsa, Ayşeciğim, Aliciğim gibi sevgi ekleri kesme işareti ile ayrılmazdı. Ama artık dil bilgisine güvendiğim kişilerden de ayrı gelmeye başlayınca, kendimden kuşku duyarak bu konuyu araştırdım. İşte sonuçlar:

Özel isimler, kendilerinden sonra gelen -i, -e, -de, -den, -in, -le, -ce eklerinden kesme işareti ile ayrılır: Orhan'ı, Ahmet'in, Ankara'ya gibi. Gerisi ise ayrılmıyor. Bu durumda, Ayşeciğim diye AYIRMADAN yazmak doğru, ayırmak yanlış oluyor. Artık uzun uzun -cığım, -ciğim yazmıyoruz o ayrı mesele. Tahminim artık bu kabul edilebilir birşey oldu. Ağabey yerine abi yazmak gibi.

Bu konuda bildikleriniz varsa lütfen yazın, böyle ince konularda bilgiye ulaşmak kolay değil gerçekten de...

Montessori Okulumuz Habertürk'de

2010-07-31T14:52:00.004+03:00

Gül sağolsun, scan edip, bloguna yüklemiş, ben de fotografı oradan aldım. İnternette yok, gazetenin Cumartesi ekinde var.

http://durucanakcioglu.blogspot.com/2010/07/montessori-okulumuzun-ilk-haberi.html

Tuvalet Eğitimi Kitabı

2010-07-26T12:26:00.004+03:00

Daha önce İngilizce'sini okuduğum ve blogumda bahsettiğim kitap, Gün Yayınları'ndan Türkçe olarak çıkmış:

Yazarları: Nathan Azrin ve Richard M. Foxx
İsim: Bir Günden Kısa Sürede Tuvalet Eğitimi

Bence okuyun, hepsini yapamazsanız da ilginç öneriler var.

Şeker çok zararlı!

2010-07-26T12:19:00.003+03:00

Alp doğduğundan beri yakın çevreyle savaş halindeyim. Şekerin çok zararlı olduğunu, sigaradan farkı olmadığını anlatmaya çalışıyorum. Ama nedense herkes tatlı birşeyler verme çabasında. Bu konuda yazı yazacakken, internette güzel bir link gördüm. Altında da şeker yememek için sebepleri çok güzel sıralamışlar. Ben size listeyi yazıyorum, en altında da link var:

Şeker yememek için 66 neden
1. Şeker kanser hücrelerinin en çok sevdiği şeydir.
2. Şeker bağışıklık sisteminizi zayıflatabilir.
3. Şeker vücudunuzun mineral dengesini bozabilir.
4. Şeker çocuklarda hiperaktivite, endişe, dikkat bozukluğu ve huysuzluğa sebep olabilir.
5. Şeker çocuklarda uyuşukluğa sebep olabilir.
6. Şeker çocukların okul başarısını olumsuz etkileyebilir.
7. Şeker trigliserit seviyesinde belirgin bir artışa sebep olabilir.
8. Şeker bakteri enfeksiyonlarına karşı savunma sistemini zayıflatabilir.
9. Şeker böbreklere hasar verebilir.
10. Şeker krom eksikliğine yol açabilir.
11. Şeker bakır eksikliğine yol açabilir.
12. Şeker kalsiyum ve bakır emilimini engeller.
13. Şeker meme, yumurtalık, prostat ve rektum kanserine yol açabilir.
14. Şeker kadınlarda daha büyük risk oluşturmak üzere, kolon kanserine sebep olabilir.
15. Şeker safra kesesi kanseri için risk faktörü olabilir.
16. Şeker gözleri bozabilir.
17. Şeker serotonin seviyesini yükseltir; bu da kan damarlarını daraltabilir.
18. Şeker Hipoglisemiye sebep olabilir.
19. Şeker midenin asidik olmasına yol açabilir.
20. Şeker çocuklarda adrenalin seviyesini artırabilir.
21. Şeker koroner kalp hastalığı riskini artırabilir.
22. Şeker ciltte kuruma ve saç beyazlamasına yol açarak yaşlanma sürecini hızlandırabilir.
23. Şeker alkol bağımlılığına yol açabilir.
24. Şeker diş çürüklerini artırabilir.
25. Şeker kilo alımı ve aşırı şişmanlığa katkıda bulunabilir.
26. Yüksek miktarda şeker yemek Crohn’s hastalığı ve ülseratif kolit riskini artırır.
27. Şeker kireçlenmeye sebep olabilir.
28. Şeker astıma sebep olabilir.
29. Şeker mantar enfeksiyonlarına sebep olabilir.
30. Şeker safra taşı oluşmasına yol açabilir.
31. Şeker böbrek taşı oluşmasına yol açabilir.
32. Şeker istemik kalp hastalığına yol açabilir.
33. Şeker apendisite yol açabilir.
34. Şeker Multipl Skleroz (MS) hastalığının belirtilerini şiddetlendirebilir.
35. Şeker dolaylı olarak hemoroide yol açabilir.
36. Şeker damarlarda varise yol açabilir.
37. Şeker osteoporoz oluşumuna katkıda bulunabilir.
38. Şeker salya asiditesine katkıda bulunabilir.
39. Şeker insülin sensitivitesinde düşüşe sebep olabilir.
40. Şeker glikoz toleransının düşmesine sebep olur.
41. Şeker büyüme hormonunu azaltabilir.
42. Şeker toplam kolesterolü artırabilir.
43. Şeker sistolik kan basıncını artırabilir.
44.Şeker gıda alerjilerine sebep olur.
45. Şeker diyabet oluşumuna katkıda bulunabilir.
46. Şeker hamilelikte kan zehirlenmesine yol açabilir.
47. Şeker çocuklarda egzama oluşuma katkıda bulunabilir.
48. Şeker kardiyovasküler hastalığa sebep olabilir.
49. Şeker DNA yapısını bozabilir.
50. Şeker katarakta sebep olabilir.
51. Şeker amfizeme sebep olabilir.
52. Şeker ateroskleroza sebep olabilir.
53. Şeker serbest radikal oluşumuna sebep olabilir.
54. Şeker enzimlerin işlevselliğini düşürür.
55. Şeker karaciğer hücrelerinin bölünmesine sebep olabilir; bu da karaciğerin boyutlarını büyütür.
56. Şeker karaciğerde yağ miktarını artırabilir.
57. Şeker karaciğerde patolojik değişimlere yol açabilir.
58. Şeker pankreasa zarar verebilir.
59. Şeker kabızlığa sebep olabilir.
60. Şeker miyopluğa sebep olabilir.
61. Şeker hipertansiyona sebep olabilir.
62. Şeker migren de dahil olmak üzere baş ağrılarına sebep olabilir.
63. Şeker beyin dalgalarını artırabilir; bu da beynin düşünme kabiliyetini zayıflatır.
64. Şeker depresyona sebep olabilir.
65. Şeker hormonal dengesizliğe sebep olabilir.
66. Şeker Alzheimer’s hastalığı riskini artırabilir.

Kaynak:
http://www.hakkinda-bilgi-nedir.com/sekerin-zararlari-nedir+sekerin-zararlari-hakkinda-bilgi

Garip bir hastalık

2010-07-26T12:02:00.005+03:00

Alp 2 yaşına bastı. Ne büyük mutluluk, ne büyük olay... Daha önce çocuk doğum günleri sıkıcı gelirken, şimdi çok duygusal geliyor. Hiç şeker yemeyen-yedirilmeyen çocuğum 2 gün üst üste pasta yiyince, bağışıklık sistemi zayıfladı (zaten bunun için yedirmiyoruz şekeri) ve hasta oldu. Önce ateş çıktı. Fazla üstünde durmadık. Fakat sonra ağlamaya başladı, hiç durmadan. Ardından ağzındaki tükürükleri yutamamaya başladı. Anladık ki, ağız ya da boğazda birşey var. Doktorumuz burada değil, biraz panik olduk. Başka doktora gittik. Bize dedi ki: "El-ayak-ağız hastalığı" olmuş. Ağzı ve boğazı silme aft. Kendi tükürüğünü bile yutamıyor. Çok canı yanıyor. Bulaşıcı birşey, heryerden geçermiş. Park, bahçe, havuz, ne isterseniz. Bazen el ve ayakta önce sinek ısırığı gibi sonra siğilimsi şeyler çıkıyormuş. Bu yüzden de bu isim veriliyormuş. Çok komik, İngilizcesi de aynen böyle. Bir virüs sebep veriyor. Çaresi yok. Tek yapacak şey aftların ağrısını azaltmak. Aftadur çok işe yaradı. Ağrısını alıyor. İbufen de verdik, o da ağrı kesici. 4 gün sonra keyfi yerinde. Aftlar azaldı ama hala var. Bulaşıcı olduğu için diger cocuklarla temas etmiyoruz. Yazın çok yaygınmış. Çocuğunuzun basına böyle birşey gelirse, doktora hemen gidin, rahatlatmak için ne gerekiyorsa yapın. Ben dondurma bile verdim, soğuk olduğu için biraz ağrıyı uyuşturuyordu:)

Tuvalet Eğitimi

2010-07-09T16:14:00.003+03:00

Haziran ayında Bodrum'daydık. Bu vesile ile Alp'i tamamen doğaçlama olarak eğitime almaya karar verdik. Önce 3 gün evden çıkmayacak şekilde plan yaptık. Lazımlığı en cok vakit gecirdigimiz salona yerleştirdik. Bezini cıkartıp altını cıplak bıraktık. Sık sık sorduk, çiş var mı? diye. Önce cevapsız bıraktı. Saatte bir lazımlığa oturttuk. İlk gün bol kazalı bir gün oldu. Yerler çiş-kaka oldu. Her tarafı Frosch'un sirkeli temizleyicisi ile sildik durduk.

2.günde Alp kendisi lazımlıga yönelmeye basladı. Kazalar devam etti. Her kazadan sonra biz yine de lazımlığa götürdük, bak buraya yapacaksın dedik. Kendisi gidip kazasız basarınca onu övdük. Sen abi oldun artık dedik. Aynı gün, saat 5 gibi dısarı cıktık, yanımıza seyyar lazımlığımızı aldık. Birkaç kere oturttuk, ama kesinlikle lazımlıga yapmadı. Üstelik 2 kere de üstüne yaptı! Evden cıkmanın büyük hata olduğunu gördük. Çevre daha ilginçti. Eve gelince yine lazımlıkta yaptı neyse ki.

3.gün plaja indik ama yanımızda lazımlıgı da götürdük. Artık orada da lazımlıga oturtunca yapıyordu. Bütün gün kazasız geçti diyebilirim. Geceleri bezli yatırmaya devam ettik. Gündüz uykusunda ise bezi attık. Birkez kaza yasadık, sonrası hiçbir sorun olmadı.
10 gün sonunda İstanbul'a dönerken, uçakta bile bez bağlamadık. Binmeden önce birkaç kez tuvalete götürdük. Kazasız evimize geldik. Döndükten sonra, gece de bezsiz yatıralım dedik. Gece 9 gibi uyuyor, uyumadan hemn önce mutlaka tuvalete oturuyor. Sonra da gece 11 gibi uyandırmadan lazımlığa oturtuyoruz, hemen bir lazımlık dolusu çiş yapıyor. Sabaha kadar yetiyor bu. Sonra da sabah kalkar kalkmaz tutuyoruz. Sanırım yöntem oturdu. Sokaga da mutlaka portatif lazımlıgımızla cıkıyoruz. Alp sık pişik oluyordu, neyse bundan kurtulduk. Ailecek cok mutluyuz:)

Montessori'den Haberler

2010-07-09T16:00:00.003+03:00

Uzun zamandır yazamadım. Biraz yaz rehaveti, biraz tatil, biraz iş...
Sonunda bir rüya gerçekleşti ve bizim derneğimiz resmen kuruldu. Bugün yarın hesap numaraları alınıp okulumuz için ilk ödemeler velilerden alınacak. Montessori Materyalleri de sipariş verildi, Hollanda'dan 1 ay içinde gelecek.

Haydi hayırlısı. Bu iş için emeği geçen herkese çok teşekkürler.

2010-05-14T20:32:00.004+03:00

Eveeet, logomuz bile hazır. Haydi toplantıya:)

Bu arada logoyu hazırlayan, sevgili arkadaşım Potikare'den Sevengül Senbir'e sonsuz teşekkürlerimizle:)

TOPLANTI DETAYLARI:
Tarih:16 Mayıs 2010 Pazar
Zaman:14:00 - 17:00
Yer:Halis Kurtca Kültür merkezi, Suna Pekuysal Salonu, Ressam Salih Erimez Cd.
Gözcübaba, Merdivenköy/Kadıköy
http://www.hkkm.gen.tr/iletisim.aspx

Montessori Eğitimini ve genel yapıyı anlattığımız ilk toplantımızın ardından, desteklerinizle ve katılımınızla güçlenerek çok yol aldık.16 Mayıs Pazar, 14.oo-17.oo arası yapacağımız toplantıda artık sizlerle:
* Neden bu girişime ihtiyaç duyduk?
* Montessori eğitim sisteminin, geleneksel eğitim sisteminden farkları ve bu farkların çocuklara katkıları nelerdir?
* Montessori okulumuzda bir gün nasıl geçer?
* Veli inisiyatifi nedir?
* Okulun yapısı nasıl olacak?
* Okulumuzun eğitim programı ve metodu nedir?
* Eğitimcilerimiz kimler olacak?
* Akademik destek ve denetleme nasıl gerçekleşecek?
* Almanya’daki kardeş dernek ve okul bize nasıl destek olacak?
* Okulumuzda uygulanacak beslenme yaklaşımı nasıl olacak?
* Okulumuzun yeri nerede olacak?
* Okulumuzdaki çocukların yaş aralığı ve sayısı nedir?
* Neden veli inisiyatifi ile olmalı?
* Finansal yapı nasıl olacak?
* Projemize nasıl katkıda bulunabilirsiniz?
* Projemize nasıl katılabilirsiniz?
Katılımcı sayısını netleştirilmek için buluşuyoruz.
Montessori Veli İnisiyatifi Grubu
http://montessoriokul.blogspot.com/
montessoriokul@gmail.com

Yeni Montessori Okul Seminerinin Tarihi Belli Oldu

2010-04-29T18:41:00.003+03:00

Okul hakkında biraz daha bilgi edinmek isterseniz:

Gün: 16 Mayıs 2010 Pazar Günü
Tarih: 14:00-17:00
Adres: Halis Kurtca Kültür Merkezi, Suna Pekuysal Salonu, Ressam Salih Ermez Cad. Gözcübaba Merdivenköy/Kadıköy

İlgilenenleri bekleriz :)

Montessori Okulu Semineri

2010-04-19T20:15:00.004+03:00

Maria Montessori yöntemlerini ve felsefesini okuyan birçok annenin içinde uktedir, İstanbul'da gerçek anlamda böyle bir anaokulu olmaması. Evet içinde materyal barındıran yerler mevcut. Ama materyalin olması, gerçek anlamda Montessori eğitimi verilmesini göstermiyor. Montessori belki de Türkiye'nin içinde bulunduğu eğitim çıkmazına bir alternatif olabilir. Çocuğu TAMAMEN özgür bırakıp içindeki yeteneği çıkartmayı hedefleyen bir sistem. Çocuğa kendi kendine yetmesini öğretiyor. Müthiş bir matematik altyapısı hazırlıyor. Ve bunu bilinen tekniklerin dışında, oyun gibi veriyor. Bunun gibi daha birçok şey var.
Benim gibi düşünen birkaç anne biraraya geldik. Yurtdışında bu işe senelerini vermiş olan Emel Çakıroğlu Willbrandt ile görüştük. Kendisi su anda Türkiye'de üniversite seviyesinde Montessori eğitimi veriyor. Eğer bir dernek kurup anne-baba insiyatifi olarak bu işe başlarsak, yani ticari bir müessese olarak değil, bize destek olacağını söyledi. Biz de Emel Hanım desteği ile bu yola çıktık. Siz de ilgileniyorsanız, şu blogu takip ediniz:

http://montessoriokul.blogspot.com/

Seneye okulun faaliyete geçmesi için grubumuz elinden geleni yapacak.

Tuvalet Eğitimi 4, galiba...

2010-04-06T14:39:00.003+03:00

Evet, bu iş çok uzadı. İtiraf ediyorum. Bu kitabı okuması biraz sevimsiz. Çok talimat var. Bu nasıl yapılır? Bana çok zor geldi. O kadar çok talimat var ki, insan şöyle diyor: Kitabı boşuna okumayayım. En iyisi alayım elime, çocuğu oturtayım önüme, adım adım ne diyorsa öyle yapayım. Akılda kalıcı değil. Bu yüzden de burada yazılası birşey değil.

Şunun gibi: Çocuğu oturt. Oturunca alkışla. Ne güzel oturuyorsun de. Ama bir süre sonra güzel oturunca sakın yapma, yoksa devamlı bekler olur.... gibi.

Pes ettim galiba. Daha standart yöntemleri deneyeceğim gibi geliyor. Yakında altı acık gezdirmeye başlarım. Bu iş 2 yasına kalsın istemiyorum, yoksa uzuyor. T2 dönemine denk gelirse, inatlaşma ve eğitim aynı anda çok zor oluyor.

Bakalım maceralarımız nasıl devam edecek? Pratik anne'nin blogunu cok severek izliyorum, biraz onun yazdıklarına bakacagım.

Tuvalet Eğitimi 3

2010-03-18T20:21:00.003+02:00

Nedendir bilinmez, bu kitabı çooook yavaş okuyorum. Sanki elim gitmiyor. Bir arkadasımın dediği gibi, acaba kendime bu işi geciktirmek için bahane mi yaratıyorum? Neyseki blog baskısı var. Mail atıp soranlar var, ne oldu bunun devamı diye. Evet, bugün biraz daha anlatıyorum:

Bu eğitimi vereceğiniz gün, evden herkesi gönderiyorsunuz. Cocugun dikkatinin dağılmaması için. Rahat biryer olsun. Kitapta mutfak tavsiye ediliyor. Tabii mutfak küçükse daha uygun biryer secilebilir. Çocuga içirebileceginiz bütün sıvı çeşitlerini, diziyorsunuz. Bir de ödül yiyecekleri bulunduruyorsunuz.

İlk sırada altını ıslatan bebek var. Bebegin kendi lazımlıgına ya da sizin cocugunuzun lazımlığına oturması gerekecek. Ama önce bebege su veriyorsunuz. Sonra bebegi lazımlıga oturtup çişini yapmasını sağlıyorunuz. Benim bulduğum bebek, karnına bastırarak yapıyor. Bunu fazla hissettirmeden yapın. Çocugunuzun alttan çıkan suya eliyle dokunup, bunu hissetmesini saglıyorsunuz. Çişşş diyorsunuz. Böylece çocuk bağlantı kuruyor. Dolan lazımlıgı tuvalete götürüp beraber döküyorsunuz. Buna aşinalık kazandıktan sonra, öteki adıma geçebilirsiniz.

Tuvalet Eğitimi 2

2010-02-26T16:08:00.003+02:00

Evet, kitap bulundu, tekrar okunmaya başlandı.
Şu ana kadar öğrendiklerim:

Çocuk ne zaman hazır olur?
1- İdrarı kontrol edebilme: Bir seferde yüksek miktarda çiş yapıyor mu? Birkaç saat bezi kuru kalıyor mu? Yüzünden, durusundan çiş yaptığını anlıyor musunuz? Cevabınız evet ise bu iyiye işaret. İlk ikisine evet ama üçüncüye hayır diyorsanız, yine de eğitime geçebilirsiniz.
2- Fiziksel olarak hazır olma: Ellerini iyi kullanıyor mu? Odalar arası rahatça geziyor mu? Evet ise fiziksel olarak hazır demektir.
3- Talimatları yerine getirebilme:
Şu 10 tane talimatı yerine getirmesini isteyin:
1- Burnuna dokun 2- kulaklarına dokun 3- ağzına dokun 4- saçına dokun 5-sandalyeye otur
6- ayağa kalk 7- benimle mutfağa gel 8- beni xxx yaparken taklit et, örneğin çay içerken 9- bana ambulansını getir (bir oyuncağı) 10- bir objeyi birşeyin içine koymasını isteyin. (bebegi arabaya koy)

10 tanesinin 8'ini yaparsa, hazır demektir.

Genellikle çocuklar 20.aydan itibaren bütün bunlara hazır hale gelirler. Ama olur da gelmezse, merak etmeyin. Biraz bekleyin, tekrar deneyin. Talimatları yerine getirmemesinin bir sebebi, yetersiz dil gelişimi olabilir. Böyle bir durum varsa, özellikle anahtar kelimeleri öğretmeye çalışın. Aşağı, yukarı, pantolon, çiş, kaka, lazımlık, tuvalet gibi.

Yapmamasının bir sebebi inatçılık olabilir. Bu durumda üstüne fazla varmayın.

Eğitim için gerekli materyaller:
Altını ıslatan bir bebek (Türkiye'de var. Epey pahalı bebekler maalesef ama eğitim için çok önemliymiş.)
Kolay boşaltılan bir lazımlık
Eğitim külotlarından 7 adet
Bol sıvı
Ödül yiyecekleri
Evde sizden başkası olmasa iyi olur demişler. Çocuğun kafası dağılmasın diye.
Ben hala bizim ufaklığın bir odada (mutfakta yapacağım) uzun süre nasıl kalacağını bilmiyorum ama yazarlar çok iddialı:)

Tuvalet Eğitimi 1 1/2

2010-02-16T16:48:00.003+02:00

Biliyorum, merak edenler var, neymiş bu yöntem diye. Yalnız kitabı kaybettim! Alp'in yiyip bitirmiş olmasından kuşkulanıyordum. Sonunda buldum. Ucu yenmiş gerçekten. Galiba eğitimi ertelemek istiyor:)
Yakında tekrar başlayacağım..

Sling nereden alınır?

2010-02-03T17:52:00.003+02:00

SLING:
Hatırlatayım, sokakta çingeneleri, Anadolu'da kadınları görürüz. Bebeler hep sırtlarında ya da kucaklarında bir bezin icinde bulunur. İşte bu bez parçasının İngilizce ismi sling. Türkçemize güzel bir karşılığını kazandıran olursa cok harika olur. Ben hamilelik pilatesi dersi veren Jale Dural Özen sayesinde ögrendim ve ondan aldım. Bana email ile yazıp soranlar oluyor, onlar için Jale'nin size sitesini veriyorum. Orada baska ürünler de var, işinize yarayabilir. Eğer bu blogdan okuyup geldik derseniz, 10TL indirim alıyorsunuz. İki tane alırsanız indirim epey artıyor.
Site: http://www.hamilelerkulubu.com/
Ürünler kısmına tıklayınca karsınıza geliyor.

Tuvalet Eğitimi-I

2010-01-19T13:44:00.005+02:00

Herkesin kabusu, tuvalet eğitimi. Kimi diyor ki, sakın 2 yaşından önce başlamayın, kimi diyor ki sakın o kadar geç kalmayın. Çok karısık. Evet, 20 yasında hala altına yapan yok (sanılıyor) ama uykusunda yapan var! Tabii bunun psikolojik tarafları da var. Ama uzadıkça uzaması gerçekten stres. Kızların daha erken ögrendikleri de bilinen bir gerçek.
Ben yine kendimi kitaplarıma verdim. Ortak kanaat, zorlama yok. Öyle tehditler, korkutmalar, zorla lazımlıga oturtmalar asla yok. Onlar geride kaldı. Artık herşeyde olduğu gibi cesaret verici yaklaşımlar var. Yeni bir kitap buldum:
Toilet Training in Less Than A Day Yazar: Nathan Azrin. Amazon'dan aldım. Aslında bu 10 günde 10 kilo nasıl verirsiniz kitapları gibi bir isme sahip o yüzden biraz şüpheci yaklaştım. Ama amazon'da aldığı yorumlar cok olumluydu, epey de fazla yorum vardı, o yüzden aldım. Minik bir kitap. Su anda okuyorum. Bu yöntemi 2 tane psikolog geliştirmiş. Yöntemi, 200 tane, 20 ayını dolduran bebek üstünde denemişler. Cocukları secerken her türlü cocuk olmasına dikkat edilmiş. Melek, yaramaz, zeki, orta zekalı, basarısız tuvalet eğitimi alanlar, farklı kültürler... Veee sonuc: 198 tane cocuk ortalama 5 saatte bu işi ögrenmiş!! Ögrenmeyen çocuklarda sorun şuymuş: cocukların babaları eğitime karşı çıkmışlar. Yani babanın da işbirliği şart.

Henüz yöntemin anlatıldığı kısma gelmedim. Ama ön hazırlık için şunu yapabilirsiniz demişler, aktarıyorum:
1* Siz tuvalette iken sizi seyretsin.
2* Ona anlatın, sifonu çekmesine izin verin.
3* Pantolonunu kendi kendine çekmesini ve indirmesini öğretin. Bunun için bol bir pantolon kullanın.
4* Çiş-kaka gibi terminolojiyi öğretin.
5* Rahat edeceği bir lazımlık bulun. Boşaltması kolay olsun.

Bunlar ön hazırlık. Kitap ilerledikçe sizinle paylaşmaya devam edeceğim.

Kir güzeldir!!

2009-12-25T18:11:00.002+02:00

Biz millet olarak hijyen meselesini biraz fazla abartıyoruz. Evet, ilk aylarda doğru, ne de olsa bebeklerimiz steril olarak dünyaya geliyorlar. Ama artık bir süre sonra, ben 6 ay sonra yaptım, rahatlamamız lazım.

NY Times'da epey bir zaman önce şahane bir makale vardı: "Biraz kir/toprak bebek için iyidir"

http://www.nytimes.com/2009/01/27/health/27brod.html?_r=1&scp=1&sq=dirt+is+good&st=nyt

Yazıda çok kısa olarak şöyle diyor:

Çiftliklerde yaşayan çocuklar, hep yerlerde gezinir. Toprak yerler. O çocuklar hem az hasta olur hem de alerji sorunları olmaz. Neden? Çünkü bağışıklık sistemleri şahane gelişmiştir. Biz ise ne yaparız? Evlerimizi çok sert temizlik malzemeleri ile temizler, eline yerden birşey aldığında dehşete düşeriz. Halbuki insanlık gelişiminde çok önemlidir oral dönem. İnsanlığın devamını sağlamaktadır. Zira bu oral dönem sayesinde faydalı mikroplarla vücudumuz tanışmış olur. O yüzden bırakın çocuklar rahat olsunlar. Bağışıklıkları gelişsin.

Bu tabii çok özet oldu, yazının orijinali epey uzun. Bu konuda kitap bile yazılmış Amerika'da :)

Bu arada, ben bu yazıyı ilk okuduğumda, galiba geçen kış gibiydi, Mother & Baby dergisini almıstım, okuyordum. Birden buna benzer bir başlık gördüm. Merak ettim, bakayım dedim. Meşhur bir doktorumuz, orada güya yazı yazıyor. İnanamadım. NY Times'da çıkan yazının AYNISINI, kendi yazısı gibi yayınlamış. Dergiye yazıp bu ne rezalet, dr'u uyarın demeyi planladım ama nedense yapmadım, hep araya birşeyler girdi. Ama yeri gelmişken, burada kınıyorum. Bari alıntı olduğunu belirtselerdi, şahane olurdu doğrusu...

Lütfen evden kaçmayın!!

2009-12-25T17:54:00.003+02:00

Çok tipiktir, illa ki evden bir yere giderken, aman çocuğum üzülmesin diye onun haberi olmadan sıvışılır. Bunu SAKIN yapmayın! İlk doğduğundan itibaren bebeğinize dışarı çıkacağınız zaman gidin, hoşçakal deyin, öpün, geleceğiniz zamanı söyleyin. O saatte de gelin. Çocuktan kaçmanın çocuğun güvenini ciddi şekilde sarstığı artık bilinen bir gerçek. Lütfen büyüklerin dolduruşuna gelmeyin. Eski jenerasyon bu hatayı çok yapıyor. Annem hala alışamadı. Zira çocuk ayrılma endişesi yaşamaya başlayınca, sizin ya da sevdigi başkasının gitmesini istemiyor. Ağlıyor ya da mızmız yapıyor. Ama bir süre sonra bu da geçiyor. Şu anda Alp, biz gittiğimiz zaman el sallayıp bizi uğurluyor. Biz de söz verdiğimiz saatte gelmeye çok dikkat ediyoruz. Bunun istisnaları yok da değil. Örneğin, çok eğleniyoruz, beraber oyun oynuyoruz, işte o sırada, aa benim gitmem lazım dersek gerçekten çoook kızıyor. Ama o daha çok oyunun bitmesine isyan, bizim gitmemize değil. Biz giderken cama koşup bize el sallıyor. Hatta bu kımını artık o kadar çok seviyor ki, biz daha ayakkabıları giyerken, cama koşabiliyor..

Deneyin, siz de netice alacaksınız :)

Akıl küpü yapan (!) CD'ler...

2009-12-15T07:29:00.003+02:00

Herkes bilir, bir takım DVD ve CD'ler var: Baby Einstein, Baby Mozart...Bunlar Amerika'da senelerdir olan DVD ve CD'ler. Görsellerin beyin gelişimini çoook olumlu etkilediği ve bütün yavruların potansiyel bir Einstein olacağını iddia eden ve bütün anne-babaların bağrına bastığı ürünler.

Bu sene ilginç birşey oldu: Amerika'da yapılan araştırmalar, bu ürünlerin zekaya hiçbir katkıda bulunmadığını ortaya koydu. Disney firması dava edildi. Şu anda firma bütün anne ve babalara ürünlerin parasını geri ödüyor!!

Asağıda bu yazıyı bulabilirsiniz:
http://www.nytimes.com/2009/10/24/education/24baby.html?_r=1&scp=1&sq=baby%20einstein,%20disney,%20pay&st=cse

Yazıda ürünlerin çok iyi bir "çocuk bakıcısı" olduklarını ama çocukların zeka seviyesine hiçbir katkıda bulunmadığını belirtiyor. Sizde de varsa geçmiş olsun, dinlemesinde eminim bir zarar yoktur ama birkaç sene sonra çocuğum hala neden integralleri çözemiyor ya da bir beste bile yapamadı diye üzülmeyin :)

Bu arada İngilizce yayın takip eden ebeveynlere, bir kitap önereceğim:
Einstein Never Used Flashcards: How Our Children Really Learn--and Why They Need to Play More and Memorize Less

Bu kitapta, bazı yeni dayatılan yöntemlerin gereksizliğinden bahsediyor. İlginç ve benim şahsen desteklediğim bir bakış açısı.

Sabır, sabır, sabır...

2009-12-15T07:15:00.003+02:00

Alp 17 aylık oldu. Uyku konusunda sabretmenin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha gördük. Sabaha kadar uyuyan oğlumuz, birşey oldu ve birden 10 gün boyunca geceleri uyanmaya başladı. Biz hiç ama hiçbir seyi değiştirmemiştik. Rutinlere sadık kalmışız, seyahate gitmemişiz, ne oldu da bozuldu? Beyin gelişiminin sorumlu olduğunu sadece tahmin edebiliyoruz. Ama sadece tahmin. Bu durumla sadece bu aylarda degil devamlı karsılaşılıyor. 6 aylıkken de oluyor, 12 aylıkken de. İşte bu durumda morali hiiiç bozmamak ve rutine aynen devam etmek lazım. Veee kocaman olmus cocugu sakın aglatmayın. Artık herşeyin farkında. Uyanıp yatağının içinde mi oturuyor, odasına gidip yere yatın. Sizin orada olduğunuzu bilince sakinleşir. Kendi kendine yine uykuya geçer. Ama bizim örneğimizde olduğu gibi bu 1.5 saat sürebilir. O yüzden de evde başkasıyla haftanın günlerinde paylaşılabilir. Devamlı gece kalkınca hele de işe gidiyorsanız, insanın enerjisi düşüyor.

Bir de erken uyanma meselesi var. Daha önce de yazmıstım: Çocuktan önce uyanıp, onu uyandırmak çok işe yarıyor. Alp yine 5'lerde kalkmaya başladı. Biz de 12'den önce uyumadığımız için zombiye döndük. 4'e saat kurup kalktım, 2 gece yaptım, 3.'de problem çözülmüştü.

Sabredin, çocuğunuza kendi kendine uykuya geçmeyi zaten öğrettiyseniz, bunlar geçecek. Pes edip ekstra yöntemlere başvurmayın :)

Korkunç İki, Nam-ı Diğer Terrible Two

2009-11-15T16:35:00.003+02:00

Evet, daha çok var, inşallah. Belki de hiç gelmeyecek, inşallah. Ama yine de hazırlıklı olmak lazım diyerek gerekli araştırmalara başladık. Geçen gün bir arkadaşım bu konuda bilgi istemişti. Ona bir mail hazırlamıştım. Başkaları da sorunca, orada yazdıklarımı buraya koyayım dedim:

Bilgi olarak da söyleyeyim: IPC'nin 1-3 yaş kursuna gittik. 4 ders. Vakit bulursanız gidin, çok faydalı bilgiler veriyorlar. Bunun dışında okumaya devam. Tracy Hogg'un bir de toddler kitabı var, imkanı olan arkadaşlar edinsin. Yine çok faydalı bilgiler var. Bunun dışında çok kitap var, ama Tracy'nin dili çok güzel, çok faydalı, onu özellikle öneriyorum...Aşağıda yazdıklarım, okuduklarımın, ögrendiklerimin derlemesi. Terrible 2 dönemi, illa da hepimizin başına gelecek diye birşey yok ama çoğunlukla oluyor. Çocuk, artık bebek demiyorum, yoğun duygular yaşamaya , yoğun bilgiler ögrenmeye başlıyor. Onlarla başetmesini bilmiyor. Hem özgürleşmek istiyor, hem korkuyor. Arada kalıyor. İçinden çıkamadığı zaman da "tantrum ya da "sinir krizleri"ni yaşıyor. Aslında sadece bu yoğun duygularını yoluna koyabilmek için bizden yardım istiyor. Eğer çalışıyorsanız, çocuk bu krizleri eve gelene kadar size saklayabilir. Aklınızda bu dönemin geçeceğini tutun. Moralinizi bozmayın. Çocuklar limitlerini ögrenmek istiyorlar. Disiplin, negatif hisler bu ayların önemli konularından. Negatif hisler derken, şunu demek istiyorum: Kimse çocuğunun üzülmesini istemez. Ama küçük yaşlarda negatif hisleri ögrenirse, ileri yaşlarda problemlerden kaçan değil, problem çözen bir kişi olacaktır. Çocuğa hayır demesini bilin. Kendini yerden yere attığı zaman istediğini vermeyin yoksa bunun çözüm olduğuna karar verip herşey için bunu tekrar eder. Başka birşey ile dikkatini dağıtabilirsiniz. Neyse ki dikkatleri çok kolay başka noktaya kayıyor. Alıp başka odaya götürün. Eğer markette, mağazada yaparsa dışarı çıkın. Sokakta yaparsa eve dönün. Yani yaptığının kötü olduğunu anlamalı. Kollarından tutup sarılabilirsiniz. Bazen bu da işe yaramadığı zaman, davranışı görmezden gelmek de çok işe yarayabilir. Özellikle çocuğu kendi odasında ya da playpen gibi biryerde güvenli bir şekilde biraz yalnız bırakabilirseniz. Limitlerinizi test ettiğini düşünüyorsanız, fazla beklemeyin. Hemen müdahele edin. Anlatın niye öyle olduğunu. Tabii hemen sonuc alamayabilirsiniz. Sabır. Biliyorsunuz, tekrar ederek öğreniyorlar. İyi davrandığı zaman da kucağınıza alıp bunu ona söylemeyi ihmal etmeyin. Yani hep mızıldandığında ilgi görüyorsa, ters ilgi de olabilir-kızmak gibi, onun için ilgi ilgidir. Bunu yapmamak lazım. Sessizce oynarken "ne güzel oynuyorsun kendi başına aferin" gibi laflarla yüreklendirin. Çok önemli bir nokta: 2 tane seçenek sunun. Daha fazla değil, sadece 2. Banyo yapmak istemiyor mu: mavi oyuncakla mı, sarı oyuncakla mı banyoya gidersin? Giyinmek istemiyor mu? Kırmızı mı beyaz mı giyelim bugün? Bu örnekleri çoğaltmak mümkün. Böylece kontrolü elinde hissetsin. Zira kontrol daima bizim elimizde, ama onların da güçlü hissetmeleri lazım. Kontrol için bir yöntem de oyun oynarken, oyunu onun yönlendirmesine, kazanmasına izin vermek. O zaman da cok güçlü hissedecektir. Hislerini dile getirmesini öğretin: Düştüğü zaman, ciddi bir şekilde canı acımışsa, birşey yok demeyin. Aa canın acıdı, biliyorum, ama geçecek merak etme deyin. Ya da üzüntüyü dile getirin. Biliyorum, şimdi üzgünsün ama geçecek. Sinirlisin, geçecek gibi. Böylece kendini ifade edemedigi zaman şiddet yerine bunları dile getirebilir. Tabii çocuk henüz konusamıyor olabilir. Ancak hisleri dile getirmek konusu mutlaka bir noktada size olumlu olarak geri dönecektir. Bu yaşlardaki çocuklarda vurma da cok yaygın. Ellerini tutup ne kadar acıdıgını mutlaka belirtmek gerekyor. Henüz empati kuramıyorlar. O yüzden tekrar tekrar bu belirtilmeli, başka odaya götürülmeli. Eğer diger cocuklara yapıyorsa, kesinlikle izin verilmemeli.Devam ediyorsa, oyun alanından uzaklaştırılmalı.. Şimdilik aklıma gelenler bunlar...

Alp yürüdü ve rahata erdik!

2009-11-15T15:54:00.002+02:00

Evet, sonunda yeni bir dönem başladı. Genelde yürümeye başlayan çocuk çılgın gibi etrafa saldırır, merak içinde herşeyi karıştırır, kendini oradan oraya atar derler ama Alp'de biraz farklı oldu. Zaten geç emeklemişti. Tam Alp herhalde direkt yürüyecek derken, ki bu sırada çok güzel sıralıyordu, birden emeklemeye karar verdi. Ondan sonra da ayağa kalkmaktan vazgeçti. Hızlıca emeklemeye geçti. 4 ay kadar devamlı emekledi. Böylece bütün tahminler boşa çıktı, doğrudan yürüyecek diyen bahisler kaybetti :)
Neyse bu sırada Alp yürüyen bütün çocukların özelliklerini gösterdi. Galiba kendini yürüyor gibi hissetti. Büyük bir heyecan içinde heryeri alt üst etti, kanapelere, dolap tepelerine tırmandı. Geceleri uyanıp yatağının içinde uyandı.
Tam 14 ay dolmuştu ki, birden iki ayağının üstünde yükseldi ve uzun uzun etrafı seyretti. Büyük bir olgunlukla karşıladı gibi bir hali vardı. Biz ise çok sevinçliydik. 2-3 hafta da bu sürdü. Bu arada bir elinden tutunca yanımızda yürüyordu. Yani sanki aslında yürüyor ama bir türlü tek başına cesaret edemiyordu.
14.5 ayında, bir sabah erken Kerim beni Alp'in odasına çağırdı. Koş, koş yürüyor diye. Son sürat odasına girdim ve baktım ki, Alp yürüyor! Paytak paytak, uyurgezer şekilde eller önde. Çok sempatik bir görünüş. Normalde 1 aylık yürüyenler ellerinde birşeyler taşırlarmış ama Alp 2.haftada taşmaya başladı. Bu da Alp'in zihninde yürüdüğünün bir diğer göstergesi!
Bunlar olunca Alp'in uykuları da düzeldi. Biraz sabır gerekiyor. Gerçi çocuk büyütmenin tamamı bunun üzerine kurulu değil mi?

Bebeğim yürümek üzereyken...

2009-10-23T23:38:00.004+03:00

Çoğu uyku kitabında bahsi bile geçmeyen, Brazelton'ın Touchpoints isimli kitabında rastladığım bir olay bizim de başımıza geldi, hatta geçti. Ben ancak paylaşabiliyorum...

Herşey yolunda giderken, Alp mışıl mışıl uyurken, birden Alp geceleri uyanmaya başladı. Ama ne uyanmak. Önce diş sandık. Ama yok, diş değildi. Başka ne olabilir derken bu olayı yaşadığımızı anladık: Alp yürümek üzereydi!

Kitapta verilen bilgiye göre, çocuklar uyumadan hemen önce beyinleri farklı işlemeye başlar ve uyku hafiflermiş. Çocuk beyninde uyku hareketlerini canlandırıyor olabilirmiş. Bu esnada uyanan çok cocuk oluyormuş. Sonra da uzun süre uykuya geri dönemiyorlar. Alp yatağındaki bütün oyuncakları odanın ortasına atıyordu. Bu şu demek oluyor: hadi, benimle oynayın. Üstelik odadan çıkarsak avazı çıktığı kadar da bağırıyordu. Biraz uzun sürdü. 2 hafta kadar. Havlu atmak üzereydik. Odasından çıkmadan orada durmak ama bir yandan da kesinlikle onu oyun moduna sokmamak gerçekten zor oldu. Biz bu dönemin geçici olduğunu bildiğimiz için sabırla bekledik. Nöbetleşe geceleri kalktık, Alp'i bekledik.

Ve birgün kalktık baktık ki, Alp gece hiç uyanmamış. Bu olayın 2 hafta sonrasında da Alp yürüdü :)

Bu herkese olmuyor, arkadaşlarıma sordum. Ama olan da var, aklınızda bulunsun...

Deniz Korkusu

2009-08-01T14:31:00.003+03:00

Alp ilk kez bu sene İstanbul'da havuza girdi. Mayıs ayıydı. Hiç korkmadı, çok da keyif aldı. Tamam dedik, işlem tamam, Alp yengeç burçlarından beklendiği üzere, suya bayılacak. Banyoya da bayılıyor zaten. Derken 3 günlük Antalya seyahati oldu. Yürüyüş yapmak için Lara plajına gittiğimiz gün, deniz çok dalgalıydı ve ürkütücü sesler çıkartıyordu. Alp sadece uzaktan bakmamıza rağmen çok korktu. Ağlamaya başladı. Onu kucağıma aldım, sakinleştirmeye çalıştım ama olmadı. Hemen ayrıldık oradan.

Ertesi günü, sakin denizi olan başka bir plaja gittik. Bu sefer denize de girecektik. Ama Alp oradan da çok tedirgin oldu. Birgün önceki olay zihnine kazınmıştı belki de. Ya da açık denizden korkmuştu. Ama olmadı, oradan da hemen ayrıldık. Havuza gittik. Yok yine olmadı, havuzdan da korkmaya başladı. Akşam banyoda bile ağladı. Yani suyu seven Alp birden su fobik olup çıktı. Hem de 1 günde!!

Aradan 1 ay geçti, Bodrum'a gittik. İlk gün çok sakin olan evin koyuna ve plajına indik. Direkt olarak denize sokmak yerine kumlara oturttum. O kumlarla otururken yavaş yavaş denize doğru çektim. Ama çok yavaş. Böyle yaparken, Alp kendini denizin içinde buldu! Hem de hiç farkında olmadan. Farkına vardığında ise biraz mızmızlandı. Ama yine de korkmadı. Cok zorlamadan o gün geçti. Sonra hastalıklar vs derken 1 hafta denize hiç gitmedik. Gittiğimiz zaman yine aynı şekilde davrandık. Bu sefer kucağımda denize de girdik. Kesinlikle sırt üstü durmadı. Hep yüzükoyun, elim karnında, öyle yüzdü. Simit, kolluk, can yeleği, kesinlikle taktırmadı. Onları gördüğü an bağırıyordu. Bu yüzden hep yapışık vaziyette denize girdik çıktık. İçinde suda yüzen köpükler olan cocuk mayoları var. Onlardan aldım. İstanbul'da onunla deneyeceğim. O zaman daha güvenli yüzer diye düşünüyorum. Onun sonuçlarını da ayrıca yazarım...

Bu arada banyoda bağırmaları bütün Bodrum seyahatinde devam etti. Eve geldiğinde başka bir yöntem izledim. Küvetine koydum ve hiç su dökmedim. Sadece uzun süre oynamasına izin verdim. Neşeli iken yavaş yavaş su döktüm. Bütün korkusu geçti. Biz de rahat bir nefes aldık. Her akşam bağıra çağıra banyo gerçekten çok stresli bir durummuş Bu durumda bebekleri olanlara Allah kolaylık versin.

Tatilde Rutin Konusu

2009-07-29T20:11:00.002+03:00

Benim en çok endişelendiğim konuydu. Çocuğun düzeni ne olacak? Bozulacak mı? Geri toparlayabilir miyiz? Düzenine ne kadar uyabiliriz? Ama bu konuda herşey yolunda gitti.

Öncelikle bebek yatağını götürdüğümüzü belirtmeliyim. Kapatması ve acması pratik diye aldığımız bu yatak kurdugunuzda iyi de, kapatırken mekanizmaları kilitleniyor, oldukça kötü. Joker'den aldığımız standart bir yataktı. Bebe Confort marka. Ben memnun kalmadım. Neredeyse, kapatamadığımız için Bodrum'da bırakmak üzereydik! Kan ter içinde son dakikada kapatabildik.

Alp'in sabah ve öğlen uykularına, yemek saatlerine ve uyku rutinine çok ama çok dikkat ettik. Saatleri şaşmasın diye elimizden geleni yaptık. Geceleri lokantalara götürmedik. Yazlık evde ona ayrı bir oda da vardı. Böylece evdeki gibi kendi odasında uyuyor olacaktı. Ama evdeki hesap çarşıya uymayıp küçük eve geçince Alp bizim odada uyumak zorunda kaldı. Uyku kitaplarında, tatil sonrası cocukların kendi odalarında yatmakta zorlandıklarından bahseder hep. Ben de bu konuda biraz endişe duydum açıkçası. Ama Alp zaten 7:30 gibi uyuyor ve biz yatırıp odasından çıktığımız için zaten uykuya geçtiğinde biz odada olmuyorduk. Gece kendi uyku vaktimizde yattıgımızda ise Alp zaten uyumus oluyordu. Dolayısıyla böyle bir sorun yaşamadık. Bu daha büyük çocuklar için olan bir sorun olabilir, bilemiyorum. 1 ay kalmıs olmamıza rağmen, döndüğümüz zaman, Alp hemen buradaki odasına adapte oldu.

Arada bir günübirlik yerlere gittiğimiz de oldu. Bu durumda Alp'in tam uyku saatlerinde yola çıktık, böylece yolda uykusunu almıs oluyordu. Dönüşte de yine 2.uykusuna denk getirdik. Özellikle virajlı yollarda anında uyudu. Böylece seyahat içinde yaptığımız mini seyahatlerde de Alp'i huzursuz etmeden gezidrmiş olduk beraberimizde...

Bodrum'da ev kiralamak hem de 1 yaşındaki bebek ile!

2009-07-29T13:35:00.004+03:00

Fikir çok cazipti. Bodrum'da 1 aylık ev kiralayıp gidecektik. Alp bütün gün denizde oynayacak, biz de mutlu bir şekilde onun fotograflarını çekip anılarımıza kazıyacaktık bu güzel günleri. Hayatımda hiç güneye gidip uzun uzun kalmışlığım yoktur. Hep isterdim ama olmamıştı. Bu bir ilkti. Çok heyecanlandık hepimiz. Bir arkadaşımızın vasıtası ile güzel bir sitede bir ev kiraladık. O sitede başka evleri görmüştük, bu evi fotograflardan gördük, beğendik. Diğerlerinden daha iyi durumdaydı. Hemem tuttuk. Alp'in bütün eşyalarını aldık, düştük yollara. Evimize vardık. Eve girince birazcık hayal kırıklığı yaşadık. Bizim fotograflarda algıladığımızdan daha farklı bir evdi. Ama alışırız, ne olacak, nasıl olsa hep deniz kıyısında olacağız dedik. Bu arada çok güzel bir koyda ev. Denizi şahane. Handikapı ise kumluk yerinin yok denecek kadar az olması. Gerisi hep taş. Kumluk yer bebekler için sonradan yapılmış. Eni en fazla 10 m. kadar.

Neyse, biz eve yerleştik, aradan 2 gün geçti. Farkettik ki, Alp uyurken göğsünden bir hırıltı geliyor. Arkasından öksürük. Hiç öksürmemişti bugüne kadar. Bize garip geldi. Doktoru aradık, biraz bekleyin dedi. Bir gün daha geçti. Hırıltı ve öksürük arttı. Bu arada benim de sesim kısıldı ve korkunç bir öksürük geldi. Ana-oğul öksürük ve hırıltı içindeyiz. Ben ilaç alıyorum ama hiç ama hiç fayda etmiyor.

Baktık hiçbirşey değişmiyor, doktora götürdük. Doktor hiçbiryerinde bir iltihap, akıntı bulamadı. Alerji olduğuna karar verdi. Evden 1 günlüğüne başka yere gittik, öksürük kesildi. Anladık ki, ev bize dokundu. Böyle olunca da evi terketmeye karar verdik, yoksa ikimiz de cok ama cok hasta olacaktık.

Alp alerjik bile değildi aslında, en azından şimdiye kadar öyle bir olay yaşanmadı. Ama bir ev herşeyi değiştirdi. Konudan alınacak dersler:
1- Yazlık evler kışın kapalı kalıyor. Evde küf, ev akarı, nem ne ararsanız var. Bünyeniz biraz hassassa bizim yaşadığımız herkesin başına gelebilir. Dolayısıyla ev macerasına girmeden önce iyice havalandırılan bir ev olduğuna emin olun.
2- Eşyalar eski oluyor. Genelde insanlar kırık dökük eşyalarını, hele de başkasına kiraya veriyorlarsa, bu evlere dolduruyorlar. Özellikle koltuklar ve yataklar ev akarı için birebir. Bizim evin yatakları su yatagı gibiydi, koltuklarda ise oturmak imkansızdı. Hem kokuyor hem de cok ama cok rahatsızdı. Bebek varsa bu konulara da dikkat edin.
3- Ev hayvanları: Eğer siz alışık değilseniz, daha önce ev hayvanı barınan bir ev, sorun olabilir. Bizim bu evde daha önce köpek varmış, belki de ona karşı alerji oluştu, kim bilir..
4- Ev yeni boyanmış. Uyduruk boyaların içeriği malum. Çocuklar için iyi olduğunu sanmıyorum. Bu da sorun olmuş olabilir.
5- Ev dik bir yamaçtaydı. (Çoğu Bodrum evi gibi). Böyle olunca Alp'i pusete koyup gezdirmek mümkün olmadı. Alp de epey sıkıldı. Halbuki İstanbul'da evimiz parklar arasında, çok sık gezdiriyorduk Alp'i. Cocuk acık hava, deniz havası alacak derken, daha beter bir durum oldu.

Sonuçta ne oldu? Biz bu evden çıktık. Kayınvalidemin küçük olan evine gittik. Zaten başta oraya gitmememizin sebebi de buydu. Eve sığamayız diye. Bir de deniz kenarında değildi. Ama hepimiz hasta olunca gittik, orada kaldık. Tatili de erken kestik...

Mini tatilin ardından...

2009-06-05T10:15:00.007+03:00

Alp ile Pazartesi sabahı gittiğimiz Antalya seyahatinden, Perşembe öğlen döndük. Sandığımdan çok daha kolay geçti yolculuğumuz :)

Pazartesi 11:30 ucağına bindik. Uçağa bindikten sonra Alp'in artık kıpır kıpır olması biraz zorladı bizi çünkü kemerime bağlı olmak hiç ama hiç hoşuna gitmedi. Eline su şişesini verdim. Kalkışta kulağı rahatsız olursa diye çok endişelenmiştim ama su içtiği için hiç sorun olmadı. Bir arkadaşım emziğin de aynı işi göreceğini söyledi. Dönüşte de bunu yaptım, gerçekten hiç ağlamadı. Uçak kalktıktan sonra Alp'i dizimde ayağa kaldırarak oyaladım. Biraz hop hop yaptırdım. Neyseki sadece 50 dk sürüyor yol, hemen geldik.

Bir indik ki, hava hamam! Biz gitmeden bir gün önce birden değişmiş. Hemen soydum oğlumu. Kolsuz body'si ile bıraktım. Bir daha da dönene kadar daha fazla birşey giymedi. Halamların evine vardığımızda, saat 2 olmuştu ve Alp artık iyice yorulmuştu. Bunun üzerine, kuzenlerimin komsudan buldugu seyahat yatagını actık, altına ekstra carsaf serdik ve Alp'i yatagına bırakıp odadan cıktım. Ben pek uyumayacagını düşünüyordum açıkçası, yeni bir ortam, yeni bir iklim.. Ama o da ne, Alp küt diye gitti ve tam 2 saat uyudu. Çok sevindik bu duruma; ne de olsa kafamızda epey bir felaket senaryoları yazmıştık...

O gün Lara plajına gittik. Görmeyenlere söyleyeyim, plajlar Rio gibi olmuş. Uçsuz bucaksız sahil, yanında yürüme yolları, şemsiyeler... Gerçekten medeni. Duşlar, piknik yerleri... Caddebostan'daki don muhabbeti yok :)) Alp çok sevinecek diye içimden gerirken, bir baktım, Alp ağlıyor!! Denizin dalgasından mı, ihtişamından mı bilemiyorum, yaygarayı bastı birden. Zor susturdum. Sonra kucagıma alıp (daha önce pusetindeydi) ayaklarını ıslatayım dedim, yok daha beter ağlıyor. Hemen oradan uzaklaştık. Eve geldik. Akşam yine uyku saatinde, rutinini aynen uygulayarak, Alp'i saatinde yatırdım. Yine yadırgamadan uyudu.

2.gün saat 7:15 olduğunda Alp'den ses gelmiyordu hala. Girip baktım odasına, uyanmış ama ona çok farklı gelen odasını seyrediyor. Bıraktım biraz daha keyif yapsın diye. Kahvaltı, sokakta gezmeden sonra bu sefer denizin sakin olduğu bir plaja gittik. Dalga yoktu. Dedim Alp bu sefer denize bayılacak, tıpkı annesi gibi... Ama o da ne, Alp daha denizi görünce başladı ağlamaya. Ne ağlamak ne ağlamak. Peki dedim, belki bizi eğlenirken görürse mutlu olur. Onu anneannesinin kucağına bırakıp kendim yüzmeye gittim . Aaa, o da ne, Alp yüzüme bakıp bakıp ağlıyor. Sanki çık oradan diyor bana. Çıktım denizden. Onu kucağıma aldım, tam kıyıda oturtayım dedim. Yok yine olmadı, yine ağladı. Biz de plajdan gitmeye karar verdik. Kuzenimin evine gitmeyi programlamıştık önceden. Evinde yüzme havuzu var. Alp de zaten 2 hafta önce İstanbul'da havuza girmiş ve sevmişti. Herhalde bunu da sever dedim. Havuza girdim, onu kucagıma alacağım. O da ne, yine bir kıyamet. Alp ağlıyor, hem de çok... Bari dedim onu çıkartayım, unutturayım bu su olayını, iyice fobi olmasın. Birkaç hafta sonra İstanbul'da yine denerim. Böylece su maceralarımız sona ermiş oldu..

Uyku meselesine gelince, normalde 2 uyku yapan Alp bu sefer hep 1 uykuda kaldı. Ya sabahı uyumadı ya da öğlen uykusunu. Akşam uykusu ise aynen devam etti. Rutinini hep aynı tuttum. Eh artık, gündüz uykularının eksik olması normal. O kadar farklı yer ve insan gördü ki, benim bile hızlı tempodan canım çıktı, epey yoruldum. Gördüm ki, rutinden taviz vermeyince, bozulan birşey de olmuyor. En azından bu yaşlarda :)

Alp seyahatte...

2009-05-29T23:01:00.004+03:00

olacak inşallah. Haftaya 3 gün Antalya'ya gidiyoruz, otele değil, halamın evine. Komşudan bebek için yatak buldular, halamın evine koyacaklar. Odada koyu renk perdeler varmış, o iş de tamam. Gerisi Alp'ime kalıyor artık. Haa bir de kulağı ağrımasın diye uçakta emzirme meselesi var ama artık meme almıyor pek. Bakalım bunu nasıl çözeriz. Suluğunu yanıma alsam mı acaba? Onu her seferinde kafaya dikmeyi pek seviyor, üstü başı biraz ıslansa da..Yanıma mayosunu da aldım, plaja gideriz güzel güzel diye düşündüm. Detaylar gelince...

Yaz gelmek üzere..

2009-05-20T19:58:00.003+03:00

Havalar ısındı. Alp ile sık sık dışarı çıkar olduk. Alp 6 ay sınırını geçtiği için, artık nerede uyursa uyusun dedim. Fakat Alp kendi düzenine çok alışmış, dışarıda uyutmak sorun olmaya başladı. Eskiden babaannesine gittiğimizde, oradaki yatakta uyuyordu. Şimdi cingöz bir şekilde, ona çok ama çok değişik gelen babaanne odasını inceliyor. Duvarda değişik resimler var. Onları tek tek incelerken, kesinlikle uyumuyor. Oradaki yatak portatif tiplerden. Kenarında fileler var. Oradan bütün oda çok güzel görülüyor. Dikkatini mi dağıtıyor diye, üstüne bir cibinlik, onun da üstüne bir çarşaf koydum. Ama o kadar sinirlendi ki, almak zorunda kaldım. Neler yaptım neler, yok uyumuyor. Salona yanımıza getirdim yatağı, belki aklı bizde kalıyordur diye. Bizi dinledi ama uyumadı. Uyku saatini çok ama çok geçe eve dönmek üzere yola çıktık. Arabaya bindiği an uyudu. O kadar uykusu varmış :)

Alp 10 aylık ve 2 haftalık oldu. Uyku durumu şu: Evde çok güzel uyuyor. Eskiden odayı karanlık yapıyordum. Fakat gittiğim hiçbiryerde bu karanlığı bulamadığım için, Alp'i gündüz aydınlıkta uyumaya alıştırmaya karar verdim. Önce panjuru kapatmamaya başladım. Sadece black-out perdeyi çektim. Aradan sızan ısık epey aydınlık verdi. Artık perdeyi yarım çekiyorum. Sadece biraz gölge oluyor o kadar. Yaklaşık 4 günde aydınlığa alıştırdım. Artık bu bir sorun değil. Galiba asıl sorun yatağına alışması, değişik yerlerde eğlenceyi kaçırmak istememesi... Ama herşey yerine oturduğu için, ben artık "ne yapalım, bugün de uyumazsa uyumasın" demeye başladım..

O durumlarda akşamı biraz zor getiriyoruz, ailecek, ama yapacak birşey yok. Hayat aynen devam ediyor :)

Yaz-Kış Saat Ayarlamaları

2009-03-23T13:52:00.003+02:00

Her sonbahar ve ilkbaharda saatler bir saat ileriye ve geriye alınır. Eğer bebeğiniz düzenli ve aynı saatte uyuyorsa, saat ayarlamasında ne yapmak lazım? Keza saat farkı olan bir yere seyahate gittiğinizde yine merak edilen bir konudur bu.

Araştırmalar gösteriyor ki, bebekler ışığa bizden daha duyarlı. Bu yüzden de bizden daha kolay uyum sağlıyorlar. Bu yüzden bebeğiniz akşam 7'de uyuyorsa, saatler geri alındığında yine o günün 7'sinde yatırılması tavsiye ediliyor. Ya da uzak biryere gittiniz, saat farkı çok. Bu durumda da bakın saatinize, yine tam 7'de yatırın. Birkaç gün içinde hemen düzene girecektir.

Gecen Ekim'de saatler alındığında ben bu bilgiye sahip değildim. Kendim 15 dakikalık ayarlar yapıp Alp'i yeni saate 4 günde alıştırdım. Ama görünen o ki, buna da gerek yokmuş. Bu sefer ben de bu yeni öğrendiğim bilgiyi uygulayacağım. Bakalım ne olacak?

Çocuğunuz gece geç mi yatıyor?

2009-02-26T18:49:00.004+02:00

Çocuğunuz geç saatlere kadar uyumuyorsa ve sabah geç kalktığı için bu sizin işinize geliyorsa, büyük hata yapıyorsunuz demektir. Bebekler ve çocuklar gece saat 10:00-12:00 arası ciddi oranda büyüme hormonu salgılarlar. Çocuğunuz, geç yatmasından dolayı bu fırsatı kaçırıyor olabilir. Aynı zamanda, gündüz olan öğrenme süreci, gece uykuda pekiştirilmektedir. Bunu şöyle düşünebilirsiniz: Birşeyi hatırlamaya çalışır ama hatırlayamazsınız. Düşüne düşüne uyuyakalırsınız, sabah kalktığınızda birden aklınıza gelir. Çünkü beyin durmamış ve düşüncelerinizi proses etmiştir. Çocukların beyni bunu kat kat fazla yapıyor. Bu yüzden mutlaka çocuklarınızı en geç 8:30'da yatırmış olmalısınız ki gündüz öğrendiklerini gece uykularında pekiştirsinler, beyinleri gelişmeye devam etsin..

Erken yatırmaya nasıl geçmeliyiz? Bunu aniden yaparsanız başarılı olamazsınız. En çok önerilen metod ise şöyle:

Çocuğunuz hergün gece 11:00'de mi yatıyor? Değişikliğe başladığınız gün, bırakın öyle yatsın. Ama sabah 7'ye saat kurup onu uyandırın.Gün içinde normalden daha fazla gündüz uykusuna izin vermeyin. Erken kaldırdığınız için böyle bir eğilim içinde olabilir. Ama izin verirseniz gece için yaptığınız uğraş boşa gidebilir. Saat 16'dan sonra da uyumasına izin vermeyin. O gece 15 dakika daha erken yatırın. 22:45'te. Erken kalktığı için daha önce de yatmak isteyebilir. Ama siz eski saatine yakın bir zamana kadar oyalayın. Sonra yine saat kurup yine erken kalkın, 6:30'da. 2.gün yatma saatini 15 dakika daha öne alın, 22:30'a. Böyle yaparak yaklaşık 10 gün içinde çocuğunuzun yatış saatini mantıklı bir saate çekmiş olursunuz.

Bebeğim erken uyanıyor..

2009-02-09T08:37:00.003+02:00

Eğer bebeğiniz düzenli olarak aynı saatte ve çok erken uyanıyorsa, artık gece beslenmesine ihtiyacı yoksa ama yine de uyanıyorsa, şu tekniği deneyeblirsiniz:

Bebeğiniz saat 5:00 gibi uyanıyor olsun. Eğer artık gece gıda almayı kesmişse, bunun sebebi alışkanlıktır. Bu alışkanlığı kırmanın bir yolu var. Yarım saat öncesine saat kurun, kalkın. Bebeğinizi hafifçe UYANDIRIN! Evet, yanlış yazmadım, bebeği uyandırın. Ama hafifçe. Yani ışık yakmak, bebekle konuşmak yok. Sadece hafifçe hareket ettirin, sağdan sola döndürün, gibi hareketler yapabilirsiniz. Hani biz de uykumuzdan uyanır, yastığımızı şöyle bir düzeltir ve sonra da uykuya devam ederiz. İşte o uyanma halini oluşturmaya çalısıyoruz. Işık açma, konuşma gibi yöntemler, bebeği tamamen uyanık hale getirir, bunu yapmayın. Sadece hafif dokunuşlar. Eğer hiç uyanmıyorsa, şöyle bir kucağınıza alıp geri bırakabilirsiniz.

Bunu 3-4 gün üst üste yaparsanız, en azından 1 saat kazanırsınız.
Fakat bu söylediğim yöntem, bebeğiniz yatma saatine göre cok erken kalkıyorsa gecerli. Yani bebeğin total uykusuna bakıp ne kadar uyudugunu hesaplamalı ondan sonra yapmalısınız.
Eğer bebeğiniz akşam uykusuna 6'da yatıyor ve sabah 5'te kalkıyorsa, bu zaten normaldir. Ama akşam 8 gibi yatıyor ve 5 gibi kalkıyorsa, bu erken demektir ve o zaman bunu uygulayabilirsiniz.

Alp'in dişinden dolayı birkaç zamandır çok erken kalkıyordu. Ben bu yöntemi uyguladım ve şimdi 6:30 gibi kalkıyor-ki yatma saatine göre bu çok normal..

Diş Devam..

2009-02-05T17:49:00.004+02:00

Diş gerçekten zormuş, en azından bizim için.. Alp yine geceleri ayaklarda. Çok ağlıyor. Dün gece saat 22:00'de bağırarak uyandı. İnanılmaz bir bağırma, hiç ama hiç duymamıştık böyle birşey. Bildiğimiz yolları uyguladık: Önce soğuk birşey verdik, olmadı. Dişine jel sürdük, o da olmadı. Parasetamol verdik, yine olmadı. Doktoru aradım. O da biliyor Alp'in sakin olduğunu, bu yüzden anladı derdimi. Acaba katılardan dolayı gaz mı yaptı, olabilir mi? O da bunun ihtimal dahilinde olduğunu istersek bir de gaz ilacı verebileceğimizi söyledi. İlaç hiç sevmem, hele minik yavrularda ama öyle ağlıyor ki, sanki ciğeri sökülüyor. İkimiz de içi cızz ediyor. Bu yüzden organik gaz ilacını da verdik. Sonra sakinledi. Artık hangisi etkiledi onu da bilmiyorum. Ama canım mahvoldu.
Sonra da saat sabah 4:30'da uyanıp bir daha da uyumadı. Blog'un ismini mi değiştirsem acaba? "Bebeği artık uyumuyor" diye :)
Ama diş çıkartırken düzenin bozulduğu hep söyleniyor. Biz en azından aksam uyuma rutini ve vaktini, gündüz uykularının vaktini ve saatini sabit tutmaya çalışıyoruz. Şimdilik de iyi gidiyor..

Diş Çıkıyor!

2009-02-02T19:19:00.003+02:00

Beklenen, merak edilen ve biraz da korkulan zaman geldi. Alp'in dişi çıkıyor...

Aslında neden korkulan derseniz, basit: Herkesin anlattığı korkunç hikayeler.

Bizim hikayemiz ise şöyle başladı ve gelişti:

Alp Pazartesi günü doktorda aylık aşılardan birini oldu. Beraberinde de katı gıdaya geçti. Ama doktorumuz tembih etti: Sakın hemen başlama, aşıdan tedirgin olabilir. 3 gün bekle, öyle başla. O gece Alp gerçekten de çok tedirgindi. Neredeyse saatte bir uyandı, ağladı. Biz aşıya yorduk. Ertesi gün, gün içinde, epey terledi. Ben yine aşı sıkıntısı dedim. Akşam banyosunda baktım sırtı kızarmış. Çok değil ama hafif bir döküntü şeklinde. Neyse, o gece uykuda beslenme saati olan 10:30'dan epey önce, 9:30'da bağırarak uyandı. Bu ilk kez başımıza geliyor. Allah allah, ne oluyor? dedim. Gittim, baktım, gerçekten de bir sıkıntısı var. Aklıma diş geldi ama bir işaret de yok, çok anlayamıyorum. Yarım saat sonra yine uyandı. Kucağıma alsam da susmuyor, belli ki canı acıyor. Ateşine baktım, yok, herşey normal, sadece sıkıntılı. Bu arada ishal olmamakla beraber, tuvalet düzeni de değişti. Günde 3-4 kez kaka yapmaya başladı. Halbuki 2 günde bir düzenini tutturmuş gidiyordu. Aslında bunların çoğu dişi işaret ediyor ama diş görünmediği için emin olamıyoruz. Tabii standart işaretler, yani ağzına ne bulsa atma, kemirmeye çalışma, tükürüklerin boca olması zaten vardı ama bunlar son 3 aydır olduğu için bizim için ekstra bir uyarıcı olmadı.

O geceyi çok zor geçirdik. Alp ağladı, biz ağladık. Canının yandığını bilip birşey yapamamak insanı kahrediyor gerçekten de.

Ertesi günü ilk iş olarak ağzına baktım. Bir de ne göreyim: Alt damağı yarılmış ve kara görünmüş! Diş geliyor. Bütün sıkıntı o yüzdenmiş, bunu anladık. Doktoru aradım, parasetamol verebileceğimi, biraz rahatlatacağını söyledi. Böylece Alp'e ilk kez böyle birşey verdik. Gerçekten de rahatladı.

Bu arada uyku düzeni ne olacaktı? Hep uyku kitaplarındaki durum analizlerinde, çok iyi uyuyan bir bebeğin bile, diş çıkartırken bütün düzeninin bozulduğundan bahsediliyordu. Kitapları açıp hepsinin ilgili bölümüne tekrar baktım: Daha önceki rutininizi bozmayın, aynen devam etmeye çalışın. Gün içindeki saatlerinizi de, yatma-kalkma saatlerini de kaydırmayın, diyordu. Biz de şimdi onu yapıyoruz. Çok mızmız olduğunda arada bir sallıyoruz, ama 3 gün kuralını unutmadan! Yani 3 gün üst üste yapmıyoruz, yoksa alışkanlığa dönüyor.

Ayrıca cok canı acıdığı için koluma aldığımda, şunu farkettim: Eğer elime alıp sallarsam, Alp'in uykuya dönme ihtimali ortadan kalkıyor. Bunu keşfedince, yatağında elini tutmayı tercih ettim. O zaman ağrısı biraz azalınca, uykuya geri dalıyor, en azından bir süre daha uyuyor.

Daha sonraki 2 gece Alp oldukça sakin uyudu. Sonraki gece yine çok ağladı. Tamam dedik, 2.diş de geliyor. Onlar hep arka arkaya gelirmiş. Yani alt-orta iki diş. Henüz ucunu görmedik. Şimdi yine sakin. Diş hikayelerindeki kadar da korkunç değilmiş aslında. Sadece o ağlayınca siz de çok üzülüyorsunuz. Bir de herkesin bebişi aynı tepkiyi vermiyor. Sadece ishal olup, hiç ağlamayan çocuk da var. Umarım sizinki öyle olur :)

Uyku-17 Büyüme Evreleri-Atakları (Growth Spurt)

2009-01-17T17:13:00.005+02:00

Büyüme Atakları:
İngilizce'de Growth Spurt olarak adlandırılan bu olay, bebeklerin hızla büyüdükleri düşünülen ve daha cok gıdaya ihtiyaç duyulan bir zamandır. Genellikle 2-3 gün kadar sürer. Bu devreler genellikle 3hafta-6.hafta-3.ay ve 6.ay olarak geçiyor ama bebekten bebeğe göre değişir.
Sizden aldığı süt 2-3 gün için yetmeyebilir, bu yüzden de bebek huysuzluk yapar. Hatta bütün gece ayakta kaldıkları bile olabilir. Melek gibi olan bir bebek bile bu devrede etkilenebilir. Yapılması gereken şey o sırada, işaretleri yakalayıp daha sık meme ya da mama veriliyorsa daha fazla mama vermektir. Meme veriyorsanız, doğa yine görevini yapacak ve birkaç gün sonra süt üretiminiz artacaktır.
Ben bu devreleri çok net bir şekilde yaşadım. Genelde iyi uyuyan Alp, o günlerde 2-3 gün uyumadı. Ama panik yok, bunlar da birkaç gün içinde geçecektir.
Eğer rutin yapıyorsanız ve diyelim ki 3 saatte bir emziriyorsanız, bu durumda bu süreyi 2.5 saat yapabilirsiniz. Ama sadece birkaç gün için. Sonra eski temponuza dönebilirsiniz. Sütünüz yetişmiyorsa da, sağdığınız sütlerden takviye yapabilirsiniz.

Uyku-16 Nasıl giydirmeli?

2009-01-07T17:52:00.004+02:00

Geleneksel Türk mantığına göre, bebekler kat kat, lahana gibi giydirilmelidir. Yazın ortasında bile cocuga kat kat giydiren arkadaslarımın kulaklarını çınlatıyorum! Halbuki en çok da böyle giyindirilen ve sakınılan bebekler hasta oluyorlar. Hava değişikliklerinden daha cok etkileniyorlar. Giydir soyun daha beter oluyorlar. Bakınız yabancı çocuklara, hepsi yaz-kış, incecik dolaşırlar. Yazın çıplak ayakla koştururlar.

Halbuki literatür bu konuda da çok net: İlk 4 gün bebek üşür, yaz da dahil. Bu yüzden ilk 4 gün biraz sakının, ama sonra abartmayın!! İngilizler abartıp odasını 18 derecede tutun diyorlar ama ben denedim yazın sabaha kadar klima calıssa bile bizim oda en fazla 23 dereceye iniyordu. Kış günlerimizi yasadığımız bu günlerde de Alp'in kaloriferini kapattık. Selda evin bu tarafı Erzurum gibi, buz gibi diyor!! (Onun odası cok sıcak) Onun buz gibi dedigi derece yine 23 derece. Yani biz millet olarak gercekten sıcağa alışkınız, 23 bile cok soguk geliyor. Bizim evin genelde derecesi bu. Alp'in üstüne sadece 1 tane penye tulum giydiriyoruz. Üstüne hırka-yelek falan yok.

Aslında bastan baslayalım:

Alp Temmuz'da dogdu. Hastanede body-sapka giydirdiler. Bıngıldak en çok ısı kaybedilen yermiş, bu yüzden sapka önemli. (Sadece ilk birkaç gün) Eldiven hayır cünkü bebek dokunarak öğreniyor. Yüzünü çizecek diye eldiven giydirirseniz, onun en önemli keşfetme duyusunun önüne set çekersiniz. Bu size kalmış birsey. Biryeri çizilse de, sütünüzden sürün, 1-2 gün içinde geçiyor zaten.

Hastaneden çıktığında, kolsuz ve bacaksız bodyler ile gezdi. Zaten bolca sling ile gezdirdiğim için, benim ısım ona geciyordu. Ya da body üstüne kundak yapıyorduk. Yanımızda yatarken doktora da danısarak klima altında yatırdık. Doktor, nasıl alısırsa öyle gider, yatırın dedi. Biz de zaten bu cevabı bekliyorduk!!

Eylül ayında 2 aylık olup tatile gidene kadar hiç çorap vs giydirmedik Alp'e. Pusete koyduğumuzda da penyeden yapılan örtüsünü serdik üstüne. Böylece Eylül ortası oldu. Uçaga vs binerken biraz daha iyi giydirdik. Ekim geldiğinde ise sokaga hala tulum ile cıkıyordu ama ya tam tulum, sapka ve hırka giydi, ya da bacaksız body altına esofman, corap, hırka giydi. Ama Alp en çok tam tulum ile mutlu oluyor, kendisini sıkan birşey olmadığı için galiba..Evde yavas yavas tam tuluma gecti ama içine hiçbirsey giydirmeden.

Kış aylarına geldiğimiz bu günlerde hala tam body giyiyor. İçine birşey giydirmeden.. Ev hala 23 derece. Bu ısıda cok mutlu oluyor. Sıcak eve gidince de fenalık geciriyor. O zaman biraz daha soymak zorunda kalıyorum, cok ama cok mutlu oluyor.

Şimdi hatırladım: Amerikan Hastanesi'nde tembih etmişlerdi. Bebek meme emerken müthiş bir efor sarfediyor. Emzirirken sakın bebeği fazla giydirmeyin, hatta biraz üstünü inceltin dediler. (Eğer kat kat giyiniyorsanız. ) Hatta yaz aylarında bebeğinizi çıplak bırakıp siz de üstünüzü çıkartıp emzirin. Müthiş bir ten teması sağlarsınız, bundan büyük mutluluk olur mu??

Kıssadan hisse: Nasıl alısırsa öyle gider! Eskimo bebekleri düşünün, fazla lahana gibi giydirmeyin. Siz üşüseniz bile oda ısısına bakın, fazla abartmayın..

Uyku-15 Kundak

2009-01-07T17:39:00.005+02:00

Eski adetler yine ortaya çıktı! Ninelerimiz doğru biliyormuş arkadaşlar, kundak yine gündemde. Birara kalça çıkıklığı yapıyor diye kundak kötülenmişti. Yok denmişti. Son 1-2 senedir yine gündemde ve revaçta. Kundağın birçok faydalarından bahsediliyor:

Kundak bebeği anne karnında gibi hissettiriyor. Bu da bebeği kendini güvende hissettiriyor.
İlk doğduğunda olan ve uzun süre devam eden refleks yüzünden eller, kollar devamlı havada oluyor. Bu da uykusunu bozabiliyor. Özellikle gece uykularında çok faydasını gördüm.
Yarım kundaktan bahsediliyor ama bundan kollar dısarıda kalacak diye anlasılmasın. Kollar içeride kalacak ama ayaklar daha bir serbest kalacak. Yani mumya gibi sarmayın bebeği. Bir de lahana gibi giydirmeyin, bebek sıcaktan fenalık gecirmesin. Yazın doğan Alp için en büyük endişem buydu, kundakla ilgili. Çocuk fenalık gecirir mi, cok sıcak diye. O yüzden klimalı odada yattı bizimle. Yoksa gercekten fenalık gecirebilirdi. Amazon'da hazır kundaklar var, kenarlarında cırt cırtlar var, fikir edinmek icin bakın isterseniz. Ürünün markası: Swadle me.

Uyku-14 Uyku Eğitimi İçin Ağlatmak Bebeğime Zarar Verir Mi?

2008-12-30T20:02:00.002+02:00

Bu konu çok merak edilir. Hakkında çok tartışılır. Size Gelişim Uzmanı Sinem Olcay'ın kaleme aldığı bir makaleyi referansları ile beraber aşağıda sunuyorum:

Uyku Eğitimi İçin Ağlatmak Bebeğime Zarar Verir Mi?
Ağlamasina uzun süreli cevap verilmeyen bebeklerin stres hormonu cortisol’un artmasi dolayisiyla gelişimsel açıdan dezavantajli oldugu bilinmekte ve o nedenle, ebeveynlere bebeklerinin ağlamasina tutarlı şekilde cevap vermelerini ciddiyetle tavsiye edilmektedir. Ancak, ağlamanin bebek gelişimindeki olumsuz etkisi ve bunun uyku eğitimi ile ilişkisi hakkında yorum yaparken cok dikkat edilmesi gereken bir nokta var: “Gelisime zarar verecek kadar ağlatmanın tanımı nedir?”
http://askdrsears.com/html/10/handout2.asp ‘daki yazıda verilen referansların çoğunda doğal olarak excessive crying (aşırı ağlama) ve child maltreatment (çocuğa kötü muamele)’nin gelişime verdiği zarardan bahsediliyor. “Maltreatment” ve “excessive crying” tanısı koymak icin gün boyunca cocuğun ağlamasına izin veriyor olmak ve bunu haftalar hatta aylar boyunca yapıyor olmak gerekir. Uyku eğitimini doğru zamanda alan bebekler sadece birkaç gece ağlıyorlar. Buna “excessive crying” ya da “child maltreatment” demek mümkün değil. Ayrıca, “Uyku eğitimi almayan bebeklerin toplamdaki ağlama süresi uyku egitimi alan bebeklere göre çok daha uzundur.” (Dixon, Monroe & Jakim, 1981; Hicks & Pellegrini, 1977; Weissbluth; 2003)
Uyku eğitimi verilecekse erken zamanda verilmesi gerekir dememizin sebebi zaten bu. 9-10 aylik bir bebeğin uyku eğitimini tamamlamasi 3-4 aylik bir bebeğe göre daha uzun sürer. Yani büyümüş bebekler daha fazla gün boyunca daha fazla ağlar. Buna “excessive crying” denilebilir. Ayrıca, büyümüş bir bebeğin korku, yalnizlik gibi duygulari ve nesne sürekliliği algısı olusmustur. Bu açıdan, aglamasina cevap vermemeniz duygusal zorlanmaya ve sizinle kurmakta oldugu bağ açısından zarara yol acabilir.
Büyümüş bebeklerin aksine, 3-4 aylık bebeklerin duygu repertuari cok sınırlıdır. Ilk aylarindaki bebeklerin ağlamasina “korktu, üzüldü, yalnızlık hissetti ya da kızdı” gibi duygusal atıfta bulunmak mümkün değildir. Arastirmalar, bebeklerin ilk dogduklarında bir pozitif (memnuniyet), bir de negatif (sıkıntı) olmak üzere sadece iki temel duygu yasadıklarını göstemiştir. Kompleks duygular bebek gelistikçe bu iki temel duygudan ayrışarak ortaya çıkar. Sevinç duygusunun memnuniyet duygusundan 3 aylıkken; kızgınlık, yalnızlık ve korku duygularının ise sıkıntı duygusundan sırasıyla bebek 4, 5 ve 6 aylıkken ayrıştığı bulunmustur (Abe & Izard, 1999; Feldman, 2007; Flom & Bahrick, 2006; Lewis, 1993)
Yani, 3-4 aylik bebeginizin aglamasina, uykuyu ogrenmesi icin birkac gece izin verdiginizde onu duygusal olarak zorlamis olmuyorsunuz. Birkac gecelik aglamanin sonunda duygusal hicbir zarar gormedigi gibi gelisimi icin cok gerekli ve faydali olan deliksiz gece uykusunu otomatik olarak öğrenmiş oluyor bebeğiniz.
Araştırmalar deliksiz gece uykusunu başaran bebeklerin zihinsel gelişim, motor gelişim, konsantrasyon-dikkat becerilerinin gelisimi, sosyalleşme ve duygu düzenlemesi bakimindan avantajli oldugunu gostermektedir (Goodnight, Bates, Staples, Pettit & Dodge, 2007; Morin, Bélanger & Fortier, 2006; Dahl, Pelhan & Wierson, 1991; Sadeh , Gruber & Raviv; 2002) Diğer taraftan uyku problemi yaşayan hem bebek ve çocuklarda hem de yetişkinlerde günlük işlevlerde düşüklük ve ruh hali bozuklukları görülme olasılığı artar. (Bonnet, 1995; Dahl, Pelhan, & Wierson, 1991; Josh, Gay, Masterson, & Bruce, 1991). Ayrıca, bebegi uzun gece uykusunu başaran ebeveynlerde çok daha az ebeveynlik stresi gorulmekte ve buna bağlı olarak bebekleriyle kurduklarıyla bağ ve sosyal etkileşim cok daha kaliteli olmaktadır (Meijer & Godfried,2007; Wolfson, Lacks, & Futterman, 1992; Sadeh, Flint & Tirosh, 2007; Meltzer, & Mindell, 2007).
Bebeğe uyku eğitimi verip vermeme karari kesinlikle aileye aittir. Bu egitim konusunda soru isaretlerinizin olmasi ve ailelerin sorularina cevap bulmak icin arastirma yapiyor olması cok dogal ve kesinlikle takdir edilmesi gereken bir sey. Ancak, literature hakim olmadan parca parca bolumlerden sonuclar cikarmak yanlis yonlendirmeye sebep oluyor.
Normal bir bebeğin 3-4 aydan itibaren gece boyunca 10-12 uyku uyuma ihtiyaci ve kapasitesi bulunmaktadir. Beslenmesi ile ilgili endişe duyuluyorsa bunu da uykuyu bozmadan çözmenin yöntemleri bulunmaktadır. Bebek gelisimi bilgimden ve ailelerle olan deneyimimden cikardigim bir sonuc olarak, tüm yeni ebeveynlere 3-4 aylik donemi gecmeden bebeklerine deliksiz gece uykusunu ogretmelerini ictenlikle tavsiye ederim.
Sevgiler,
Gelisim Uzmanı Psikolog Sinem Olcay.

Kaynaklar
Abe, J. A. & Izard, C. E. (1999). A longitudinal study of emotion expression and personality relations in early development. Journal of Personality and Social Psychology, 77, 566-577.
Bonnet, M. H. (1995). Effects of sleep distruption on sleep, performance and mood. Sleep, 8, 11-19.
Dahl, R. E. (1996). The impact of inadequate sleep on children's daytime cognitive functioning. Pediatric Neurology, 3, 44-50.
Dahl, R. E., Pelhani W. E., & Wierson, M. (1991). The role of sleep disturbances in attention deficit disorders. Journal of Pediatric Psychology, 16, 229-239.
Dixon, K. N., Monroe, L. J., & Jakim, S. (1981). Insomniac Children. Sleep, 4, 313-318.
Feldman, R. (2007). On the origins of background emotions: From affect synchrony to symbolic expression. Emotion, 7, 601-611.
Flom, R. & Bahrick, L. E. (2007). The development of infant discrimination of affect in multimodal and unimodal stimulation: The role of intersensory redundancy. Developmental Psychology, 43, 238-252.
Goodnight, J. A., Bates, J. E., Staples, A. D., Pettit, G. S., & Dodge, K. A. (2007). Temperamental resistance to control increases the association between sleep problems and externalizing behavior development. Journal of Family Psychology, 21, 39-48.
Hicks, R. A. & Pellegrini, R. J. (1977). Anxiety levels of short and long sleepers. Psychological Reports, 41, 569-570.
Josh, M. W., Gay, T. J. A., Masterson, J. P., & Bruce, D. W. (1971). Relationship between sleep habits, andrenocortical activity and personality. Psychosomatic Medicine, 33, 499-508.
Lewis, M. (1993). Self-conscious emotions: Embarrassment, pride, shame, and guilt. In M. Lewis & J. M. Haviland (Eds.) Handbook of Emotions. New York: Guilford Press.
Meijer, A. M. & Godfried, L. H. (2007). Contribution of infants' sleep and crying to marital relationship of first-time parent couples in the 1st year after childbirth.
Journal of Family Psychology, 21, 49-57.
Meltzer, L. J. & Mindell, J. A. (2007). Relationship between child sleep disturbances and maternal sleep, mood, and parenting stress: A pilot study. Journal of Family Psychology, 21, 67-73.
Morin. C. M., Belanger, L. & Fortier, E. (2006). Sleep, insomnia, and psychopathology. Canadian Psychology, 47, 245-262.
Sadeh, A., Flint, E. & Tirosh, T. (2007). Infant sleep and parental sleep-related cognitions. Journal of Family Psychology, 21, 74-87.
Sadeh, A., Reut, G. & Raviv, A. (2002). Sleep, neurobehavioral functioning, and behavior problems in early childhood. Society for Research in Child Development,
Weissbluth, M. (2003). Sleep duration and infant temperament. Journal of Pediatrics, 99, 817-819.
Wolfson, A., LAcks, P, & Futterman, A. (1992). Effects of parent training on infant sleeping patterns, parents' stress, and perceived parental competence. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 60, 41-48.

Uyku-13 Gündüz Uykusunda Ne Yapıyorum?

2008-12-30T09:57:00.004+02:00

Bence oturtması en zor olan gündüz uykusu. Bebek biraz sosyalleşmeye başlayınca, etrafta eğlenceli şeyler oluyorsa, uykuya dalmak istemeyebiliyor. Bu yüzden bu konuda çok azimli olup, hergün aynı saatte yatırmaya çalışmak lazım. Uyumuyorsa da çok direnmeyip, demek uyumayacaksın diye almakta fayda var. Yoksa gereksiz bir sinir savaşı olur.

Bizim gündüz uyku rutinimiz şöyle:
Alp genelikle 7:00 veya 7:30 gibi uyanmış oluyor. 8:00'de süt saati, sonra da aktivite. Saat 9:30'a kadar böyle gidiyor. Hava güzelse dışarı çıkartıyordum ama artık uykudan hemen önce çıkartmayı bıraktım. Şöyle bir sakıncasını gördüm: Pusette erkenden uykuya geçiyor. Sonra da eve gelince gözlerini açıyor, bir daha da uyumuyor. Bu yüzden, eğer uykuya dalarsa, uyumasını istediğiniz süre kadar pusette gezdirmelisiniz ya da uyumasını bir şekilde engelleyip eve gelmelisiniz. Arası olmuyor. (Olan bebekler eminim vardır..) Pusette 15 dakika kestirdiği zaman, derin uykuya geçiyor ve bu bebeğe yeterli geliyor. Eve gelip yatırınca da uyumuyor. Bunu keşfettiğimden beri Alp'in uyku saatleri civarında onu pusetle çıkartmıyorum. Sling de aynı şekilde.

Saat 9:30 civarı, Alp'in yüzünde uyku işaretleri arıyorum: Esneme, gözlerini ovma, yüzünü omzuma sürtme, mızmızlanması.. Bunlar bazen 10:00'a doğru da oluyor, ben işaretleri bekliyorum. Zorla 9:30'da yatırmıyorum çünkü o zaman da nasıl olsa ancak uykusu tam gelince uyuyor, aynı şey oluyor. Ona daha önce belirlediğim anahtar kelimeleri söylüyorum. Uyku tulumunu giydiriyorum. Panjurunu kapatıp , ninni cd'sini koyuyorum. Kucağımda kulağına 1 dakika kadar şşşş yapıyorum. Ağzını emziğini verip yatağına bırakıyorum, odadan çıkıyorum. Kapısını iyice kapatıyorum. İlk 10 dakika fazla ses yapmamaya özen gösteriyoruz. Sonra normal ses düzenine geçiyoruz. Yani telefon, zil, müzik gibi gürültüler evde devam ediyor ama alıştığı için sorun olmuyor. Bazen odadan çıktıktan birkaç dakika sonra ağlıyor. O zaman geri dönüp, elime almadan yine şşşş yapıyorum, emziği düşmüşse emziğini veriyorum. Hemen susuyor ve genellikle de o sırada birden uyuyor. (Bebeklerin birden KÜT diye uykuya dalması ne kadar eğlenceli, değil mi?). Bazen de kendi kendine eğlenip mırıldanıyor. Dönencesiyle, tavşanıyla konusuyor, gülüyor.. O zaman odaya hiç girmiyorum. Kendi kendine konusarak uykuya dalıyor.
1.5 saat geçtikten sonra, uyanmadıysa ben uyandırıyorum. Eğer bütün gece uyuması isteniyorsa bu önemli. Daha sonra 12:00'de yine süt. Bir sonraki uyku 13:30 gibi. Aynı rutine devam. Yine 1.5 saat uyuyor ve uyandırıyorum. Kuralım şu: 16:00'dan sonra hiçbir şekilde uyumayacak. Olur da ögle uykusu kayar, ben yine de en geç 16:00'da kaldııyorum. Akşam 19:30'da yatağa bırakıyorum. Bu yüzden 16:00-19:30 arası hiçbir şekilde uyumasına izin vermiyorum. Başta zor oluyordu ama şimdi Alp de alıştı. Zor olmuyor. 19:00'da süt ve banyo, 19:30'da yatak..

Bu rutini oluştururken şöyle birşey yaptım. Alp'in odasında bir tahta var. Oraya Bu rutini sabahtan itibaren yazdım. Bütün yemek ve uyku saatleri ile. Böylece bütün ev halkı görecekti. O gün karar verdim ve rutine tam olarak başladım. Herkesten de bunu uymasını rica ettim. Bu konuda hiçbir sorun çıkmadı neyse ki.. Aile büyükleri de bunun önemini kavradı. Özellikle uyku saatlerine herkes dikkat ediyor, gelişlerini ayarlıyorlar. Yazılı olması nedense olayı daha dikakt çekici hale getirdi. Bunu tavsiye ederim..

Uyku-12 Ağlama Konusu

2008-12-26T10:43:00.004+02:00

Uyku eğitimi kısmında bahsettiğim Ferber Yöntemi'ndeki ağlamaya itirazlar geliyor. Bu konuya bir açıklık getirmem lazım, yoksa ben de kendimi çok kötü hissedeceğim..

Bahsedilen ağlama, topu topu 3 gün süren, bebeğiniz 3-6 arasında ise 3 gün toplamında aşağı yukarı 1 saat süren bir ağlamaya izin vermedir. Bunun dışında hiçbir şekilde bebek ağladığında buna izin vermek değil. Şöyle anlaşıldıysa düzeltmek isterim: "Bebek ağlar, kendi başına bırakılır."

Hayır, böyle birşey yok! Hatta bu yöntemi bulan Richard Ferber bile kitabının yeni baskısının ön sözünde yanlış anlaşılmaktan şikayetçi! Bebeğinizi başı boş bırakıp gitmiyorsunuz. 5 dakikada bir gidip kontrol ediyorsunuz. Bebeğiniz büyük değilse, bu zaten 3 kontrolü pek geçmiyor. Bebeğiniz kendini terkedilmiş hissetmemeli. Bu yüzden gidip kulağına eğilip şşşş yapıyoruz ki, bilsin, biz oradayız. Bu 3 günlük eğitim sonucunda uykuya dalmasını öğrendikten sonra bebeğiniz ağladığı zamanlarda mutlaka gidip şşş yapmakta fayda var. En azından ben öyle yapıyorum. Zaten genellikle emziği düştüğü zamanlarda huysuzlanıyor. Bir de ayaklarını yere vura vura yatağın en üstüne çıkıyor, gidecek yeri kalmıyor. Bu da genellikle sabahın erken saatlerinde oluyor. O zaman da ağlıyor. Ne yapıyoruz, bırak ağlasın mı, hayır, kesinlikle değil. Kerim, ben ya da Selda gidip onu aşağıya çekiyoruz. Ama konuşmak yok, uykuya devam edebilmesi için, uykusunun açılmaması şart. Gündüz uykuya koyduğumuz zaman genellikle hemen uyuyor. Ama bazen uyumak istemiyor. Mız mız yapıyor. Ağlamıyorsa orada bırakıyoruz ama ağlarsa o zaman "demek daha uykun gelmedi" deyip yatağından alıyoruz. Bir 15 dakika daha gezdirip, uyku işaretlerini yüzünde arayıp, tekrar yatırıyoruz. Yani yine ağlatmıyoruz. Bunları siz de deneyebilirsiniz. Biz ağlamasına izin vermeyi sadece 3 gece ile kısıtladık. Bu da toplamda 1 saati bulmadı. Bir kez uykuya dalmayı öğrendikten sonra, buna bir daha da izin vermedik. Bu hertürlü ağlaması için geçerli.

Ama unutmayın, bazı ağlamalar da "uykum geldi" ağlamasıdır. Bunu zaten bütün anneler anlar, o zaman, "uyku penceresini" kaçırmadan hemen yatırmakta fayda var..

Uyku-11 Yine emzirme konusu

2008-12-25T21:35:00.005+02:00

Yeni doğum yapan arkadaşım Kumru ile konusurken farkettim ki, bir noktayı dile getirmemişim. Bugün Saliha ile konusurken yine aynı konu.. Daha önce yazmıstım, bebeğe rutin yapmak daha iyi, istediği kadar emzirmek sorun çıkartıyor diye. Ama şu detayı atlamışım:

Özellikle yeni doğan bebekler sık sık uykuya dalarlar. Özellikle de memede. Böyle olunca da anneler 5 dakika emzirip, uykuya dalınca hemen kenara koyuyorlar. Dolayısıyla bebişler de tam doymayıp 1 saate kalmadan yine meme istiyorlar. 15 dakika bir olanını bile gördüm. Bu yüzden, en baştan itibaren emzirmeleri uzun tutmak lazım. 45 dakika'ya kadar yolu var. Bebeğin doğum kilosu da önemli ama 3500 civarı doğan bebekler 30-45 dk arası emzirilebilirler. Bunun yolu da bebek uyuduğu zaman, onun yanağını, ayaklarını hafif hafif gıdıklamak. O zaman uyanır ve emmeye devam eder. Böylece daha uzun aç kalabilir. Geçen gün, hastaneden gelince tuttuğum zamanların olduğu kağıdı buldum evde. Ben de şaşırdım: 45 dk emzirmişim, bebek 3 saat uyumuş. Sonra 30 dk emzirmişim, yine benzer sürelerde uyumuş. Aralarda süt sağmışım. Böylece süt akışı da hızlanıyor, miktar artıyor. Süt sağmak önemli. Sık sık emzirmeyince, sağmak emzirmenin yerine geçiyor. Gerçi sadece süt sağarak olmaz, bunu da not edeyim. Hiçbir süt sağma makinası, bebek kadar güçlü emmiyor. Bu yüzden sadece süt sağayım, emzirmeyeyim gibi bir düşünce olmasın aklınızda! Çünkü sadece süt sağıldığı zaman, süt bir süre sonra kesiliyormuş, bu da uzmanların deneyimi..Baştaki zorluklar çoğu kişide oluyor ama pes etmemek lazım. Ben hamileyken birkaç arkadaşım bunun üstünde çok durmuşlar ve 15 gün dişini sık, sakın pes etme, demişlerdi. Haklılarmış, 15 gün sonra birçok şey yoluna giriyor..
Bu konu önemli çünkü ucu yine uykuya dayanıyor. Düzgün emzirilmezse bebek, uzun aralarla aç duramaz. Uykusu da yerine oturmaz. Bu yüzden mutlaka uzun uzun emzirin..

Uyku-10 Sling de nedir?

2008-12-23T20:25:00.007+02:00

Yukarıda resimde benim boynumda gördüğünüz bez parçası bir sling oluyor. Buna Türkçe ne denebilir acaba? Anadolu'da benzer yöntemle kadınlar yıllardır bebeklerini sırtlarında taşırlar. Yöresel isimler olduğuna eminim. Ama ben bilmiyorum. Bunu Afrika'da da kullanıyorlar. Web sitelerinde anlatılan: Sling içine konulan bebeğin omurgası sağlıklı biçimde gelişir. Daha kolay ve dengeli yürür. Bunu niye anlatıyorum? Çünkü görünüş olarak sling içine konulan bebek sanki eciş bücüş bir hal oluyor gibi geliyor. Hele ilk doğduğunda kafası da gömülüyor, nefes alamaz gibi geliyor. Ben aldığımda aldığım yere telefon edip sordum: Ben hata mı ediyorum, Alp çok gömüldü diye sordum. Sonra sorun olmadığını anladım.
Sling şu açıdan önemli: Dünyaya ilk adaptasyon zamanı olan ilk 3 ay, kimilerine göre son 3 ay, bebeği anne karnında sanmasını sağlıyor. Sımsıkı sarılmış, sıcak, anne kokulu ve hafif sallantılı bir ortam. En huysuz anında alıp sling'e koyduk mu, Alp küt diye uyuyordu. Böylece habire sallamak gerekmiyordu. Ama sırt kaslarınızın sağlam olması şart. Uzun tutarsanız sırt ağrısı yapıyor. Hamileler hem Jale'den sling tedarik edebilirler hem de sırt çalışmaları hakkında fikir edinebilirler. http://www.hamilelerkulubu.com/

Hatta Jale'ye direkt olarak mail atıp elindeki çeşitleri öğrenebilirsiniz: jaledural@gmail.com. Jale'ninkiler piyasada olan benzerlerinden cok cok daha ucuz, cok tavsiye ederim.

Evet, sling diyorduk. Sling'in birçok çeşidi var. Amazon'da sling deyip arayın, şaşırırsınız. Ne kadar çok çeşit var. 5 metre dümdüz kumaştan olan var. Sarmalıyorsunuz. Benimki var: Maya Wrap deniyor. Takması çok kolay. Hazır paket gibi olanlar var. Kullanmadım ama onlar da pratik gözüküyor. Önemli olan nefes alan bir kumaş olması. Fotograf sizi aldatmasın, çocuklar 3 yaş olana kadar kullanılıyor. Çok iri olmadıkça.. Tabii böyle oturtmuyorsunuz, o zaman değişiyor oturtmanız. Çok marifetli olanlar, puset kullanmadan sadece sling kullanıyorlar ama ben o kadar taşıyamıyorum, yoruluyorum. Fakat satın aldığım kişi, hiç puset kullanmadığını söyledi. Çocuğu 1.5 yaşındaydı, her yere sling ile gidiyordu.

Diyelim ki, akşam oldu, bebeğiniz ağlama krizine girdi. Ne yapacaksınız? Hemen sling'e atıp yaz ise sokağa çıkacaksınız, kış ise evin koridorlarında tur atacaksınız. Bebek hemen uykuya dalıyor. Biraz derinleşene kadar taşımaya devam edin. Sonra yavaşça bırakın. Bu sizi biraz daha götürür.

Bir iddia var ki, Afrika'da kolik denen birşey yokmuş. Çünkü bebekler devamlı sling benzeri sistemle taşınıyorlarmış. Doğru mu bilmiyorum ama kolik çocukları olanlar için denemeye değer diyorum..

Uyku-9 Emzikli mi, emziksiz mi??

2008-12-22T20:10:00.005+02:00

Eveeet, herkesin devamlı birbirie sorduğu, akılları sık sık karıstıran bir soru. Bana daha önce sorsanız, yok canım ne emziği, tabii ki emziksiz, derdim. Ama yaptığım araştırmalar tamamen farklı yöne itti beni. Cevap, kontrollü-emzikli, oldu benim için.

Bir kere bebişlerimiz emme refleksiyle doğuyorlar. Birşeyi mutlaka emmek istiyorlar. Meme, parmak, emzik, ne olursa. Bunu tatmin etmek çocuğu daha huzurlu yapıyor. İlk 3 ay, bebek aldıkça emzik verdim. Alp çok bayılmadı. Sadece aç iken emzik aldı. Diğer zamanlar çok almadı. Sonra uyku konusu devreye girdi. Ya elini ağzına verecektik ya da emzik. Ben emziği tercih ettim. Zamanı gelince emzikten kurtulmak daha kolay olur diye düşündüm. Halbuki parmaktan vazgeçirmek daha zor olacaktı. Biz böyle düşündük. Ama burada da şöyle bir handikap var: Emzikle uyumaya alışınca, gece emzik ağzından düşünce, bebek uyanıp ağlayabiliyor. Bu durumda kalkıp ona emziği vermeniz gerekiyor, yoksa gereksiz yere çocuğu ağlatmış olursunuz. Haydi bakalım, çık işin içinden çıkabilirsen. Acaba parmak mı daha iyiydi? Ben gündüzleri, konuşma becerilerinin gelişebilmesi için, emziği pek vermiyorum. Sadece akşam yatma saatini beklerken, çok mız mız olunca veriyorum. Sonra çıkartıyorum. Yatarken yine veriyorum. Uyuya kalınca çıkartıyorum. Birkaç gün böyle gidecek. Neticeyi ben de merak ediyorum açıkçası..

Uyku-8 Bebek Nerede Uyumalı

2008-12-22T13:42:00.006+02:00

Bu çok tartışılan ve bence herkesin kendisinin kararını vereceği bir konu olmalı.. Ama bana mantığım diyor ki, eğer hem siz hem bebeğiniz deliksiz bir uyku çekecekse, belli bir süre sonra herkes kendi odasında uyumalı.

Ben ne yaptım?
(Yok, mutfakta uyutmadım!) Hastaneden gelir gelmez bebeğimizi ufak sepetine yerleştirdik. Gündüz ben neredeysem o da orada, evde beni takip etti. Hatta özellikle gürültülü ortamda bulundurdum ki çok hassas olmasın diye. Alp yaz bebeği. Temmuz'un ortasında doğdu. Bu yüzden sabah kahvaltılarımı balkonda ederken o da yanımda sepetinde uyudu. Hatta açık hava sayesinde uzuuun uzun uyuyordu. Bahçede çim biçme makinasının korkunç sesi olsa da o uyumaya devam ediyordu. Bu yüzden de şu anda ses ile ilgili bir sorun yaşamıyoruz. Eve 20 kişi misafir geldi, yine de bebeğim rahatsız olmadı. Size de tavsiye ederim. Siz hayatınıza aynen devam edin, o adapte olacaktır.
Zaten doktorlar da bebek gece ve gündüz farkına varana kadar, gündüz heryerde, gece uyuyacağı yerde uyusun diyorlar. Ben de tam olarak bunu yaptım. Gece sepetini yanımıza aldık ve onu yanımızda uyuttuk. Sabahları yine benim peşimden geldi..
Bir de biliyorsunuz SIDS (ANİ BEBEK ÖLÜMÜ) derdinden artık bebekler hep sırt üstü yatırılıyor ama gündüz gözünüz üzerinde iken biraz yüzükoyun yatırın diyorlar. Ben de bunu yaptım. Hem elleri daha kontrol altında oluyor hem de daha uzun uyuyordu. Ama sırtüstü yatırırsanız, kundak yapmak çok ise yarıyor. Eski yöntemler yine ortaya cıktı. Kundak yapılan cocuk kendini ana karnında hissediyor ve daha huzurlu oluyor..
Böyle böyle meşhur 40 gün oldu. Bu arada Alp'i gündüzleri kendi odasındaki karyolaya koymaya başlamıştım. Sepeti sadece gece kullandım. Zira uyku kitaplarında, cocukların cok uzun süre sepette ya da ebeveyn yatağında yattıktan sonra, kendi yataklarına yatınca bütün evi ayağa kaldırdıkları yazıyordu. Alıştırmak cok zor oluyordu. Bu yüzden ben alıştırmasına gündüz uykuları ile başladım. 50 gün gibi olduğunda ise bir gece karar verdim, odasına gitmek hiç zor olmayacaktı benim için, odasına bıraktım. Biraz üzüldük önce, şimdi gariban bir şekilde tek başına kalacak diye. Ama baktım, kendi odasında daha uzun uyuyor. Demek ki, biz de istemeden onu rahatsız ediyormuşuz herhalde. Artık Alp hep kendi odasında uyuyor. 2 aylıktan beri de, gündüzleri uyuduğunda karanlıkta uyutuyoruz çünkü artık gece gündüz farkını biliyor. Bunun negatif tarafı biryere gittiğinizde karanlık oda bulamazsanız, uykuya zor dalması. Ama Alp böyle mutlu, o yüzden de biz bu yolu tercih ettik. Melek gibi ve heryerde mışıl mışıl uyuyan bir çocuğunuz varsa, bunu yapmasanız da olur. Böylece daha rahat heryere gider ve çocuğunuz her koşulda uyumaya alışır.

Uyku-7 Gündüz Uykuları

2008-12-20T19:27:00.003+02:00

Kim ne derse desin, en zoru bu gündüz uykularını ayarlamak. En sona bırakılacak olan da o bana göre...
Gündüz uykuları şu açıdan önemli: Kantarın topuzu kaçar ve bebeğiniz çok fazla gündüz uykusu çekerse, o zaman gece mutlaka uyanacaktır. Ya da sabah cok cok erken uyanacaktır. Eğer gece illa da uzuuun uzun uyusun diyorsanız, bu gündüz uykusunun da ölçüsünü kaçırmamanız lazım.
Alp şu anda 5 ay ve 2 haftalık. Gündüz uykusu en fazla 3 saat. Fazla uyur gibi olursa, herkesin dehşet dolu bakışları arasında uyandırıyorum. Ben gündüz uykusunu 2'ye böldüm. Bunu 3'e bölenler de var. Ancak Suzan Giordano'nun kitabında ki saatler bana mantıklı geldi. Onu uygulamaya çalışıyorum. Oradakine göre anahtar çocuğu 4'ten sonra uyutmamak. Ama bu kolay değil. Uykusu geliyor. Oyalamak için dokuz takla atıyorum. Artık biraz daha alıştı. Alp'in gündüz uykuları 9:30-11:00 arası, sonra 14:00-15:30 arası. İlk kısım çok kolay oluyor ama 2.kısım hep zor. Galiba artık 1.5 saat uyumak istemiyor. Olur da, 2.uyku cok ama cok kısa sürerse, o zaman akşam 6 civarı bir 15 dk daha uyutuyorum. Yoksa çok zor geçiyor zaman. Hep söylüyorum, bebeklerin hepsi farklı, herkesin kendi doğruları var. Ben bebeğin uyku saatinde bebekle pek dışarı çıkmıyorum. Ama olur da çıkmışsam, ertesi günü mutlaka evde geçiriyorum. Pusette uyuma alışkanlığı edinmesin diye. 3 gün kuralını unutmayın. Hatta bazen uykusuzluktan çok ama çok yorgun ve mutsuz olabiliyor. (Ögleden sonra uykusunda) o zaman yine o güne mahsus kalmak kaydıyla sallıyorum. Yeter ki o uykuyu alsın. Yoksa gece uykusuzuktan hem huysuz oluyor hem de düzgün emmiyor. Bu yüzden bu 2.uykuyu çok önemsiyorum. Kendime bir limit koydum. Bebeğim 6 aylık olduktan sonra daha gevşek davranacağım. O zamana kadar birçok şeyin oturduğu söyleniyor. Hep beraber göreceğiz.

Bir de gece-gündüz ayrımı konusu var: Bebek ilk doğduğunda, birkaç ay, gündüz heryerde, gece karanlıkta uyutun diyorlar. Daha sonra bebek ayrımı anlayınca artık gündüzleri de karanlıkta uyutmayı tavsiye ediyorlar. Ben de bunu yaptım. Ancak dışarı çıknca bu biraz sorun oluyor. Karanlık ortam yaratmak biraz zor oluyor. Pusetinin üstüne bir şal örtüp en azından ışığı azaltıyorum ama hiçbir zaman evde uyuduğu gibi uyumuyor. Bu dediğim kış için geçerli. Bebek yazın şöööyle harika oksijenli bir ortamda mışıl mışıl zaten uyuyor. Bomba düşse umurunda olmuyor. Yazın gittiğim Fethiye'de, Alp 2 aylıktı, gece disko müziğinde bile mışıl mışıl uyuyordu. Oksijen ve iyotun harika bileşimi olsa gerek :)
O yüzden yaz bebekleri çok şanslı, bütün günü dışarıda geçirebilirsiniz, beraber dışarıda yemek yiyebilirsiniz, sigara dumanından endişelenmeden. Kolik değilse bebeğiniz, mışıl mışıl uyuyacaktır...